ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਨ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਸਤਾ ਨृਪਾਨ੍
ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਿਆਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ-ਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਰਮੇਧਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਦਦੌ ਮਹੀਮ੍। ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਦਯਞ੍ਜਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਯੰਜਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਰਣੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਣੇ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਂ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕਰਤਵੀਰਿਆ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਸਾਹਸਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ; ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰ।। ਆਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਗਮੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਜਲੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪੈਰਸਾਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਪ੍ਰਵਰਂ ਚ ਵੈ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਜ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਵਿਧ੍ਵਾ ਵਿਸਾਰਂ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਬਲੀ। ਕृष੍ਣਯਾ ਹੇਮਮਾਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯਾ ਵृਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਾਸ੍ਤਦਾ। ਰੋषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੈਕਾਰਤਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਜਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਲੇਭੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਬਲਾਤ੍ਤਦਾ
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਸੁਭਾਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮੂਹੇषੁ ਅਮ੍ਬਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤੀਰ੍ਯਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ征ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥੋਲੂਪੀਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਤਾਤ ਨਾਗਰਾਜਸਤਾਂ ਤਦਾ। ਨਾਗੇष੍ਵਾਪ ਵਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਥ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਲੂਪੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਗ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਾਵੇਰੀਂ ਚਾਵਗਾਹਤ। ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਮਵਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਕਾਵੇਰੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ; ਉਥੇ ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮੁਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤੋ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚ ਵੈ। ਕੁਮਾਰਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਕੁਮਾਰਤੀਰਥ' ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਾਹਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਅਤਿਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਵੈ ਬਲਾਤ੍। ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਪੰਜ, ਘੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ 'ਕਨਯਾਤੀਰਥ' ਤੇ ਆਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਨਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਤਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਦਾਯ ਗਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਃ। ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ੍ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾ ਇਵ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਗਦਃ ਸਾਰਣਸਾਤ੍ਯਕੀ। ਆਹੁਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣੋ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਗਦਾ, ਸਾਰਣ, ਸਾਤਯਕੀ, ਆਹੁਕ, ਸਾਂਬ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਏਕਮੇਵ ਪਰੇ ਕृष੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਹੁਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੰਜਯਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨ ਤੇषਾਂ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਬਰਾਬਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਬਲਾਦ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਨ੍। ਤਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ ਸਾਹਸਮ੍। ਦਦੌ ਸ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਬਿਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍
ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਸੁਣੋ: ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤੇਨਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਨੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਰਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ ਕਲਾਪਯੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਸਵਯਸਾਚੀ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੇਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤੇ ਵਵਰ੍षੁਰਤਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੱਦਲ ਭੇਜੇ; ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਮੇਘਗਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸਮਾਨ੍ਤਤਃ। ਖਗਮੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰੋਕ ਲਏ; ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ।