ਦੇਹਿ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਰਯਾ ਮਮ। ਅਥਵਾ ਪੀਡਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਲੋਕੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਹਵੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਯੇ। ਤੇषਾਮੇਕੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ
ਰਾਜਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਕ ਚੁਣ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਯਦਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰਾਯੁਧਧਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਂ ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਃ ਸਮਾਸੇਤ ਮਾ ਮृਧੇ
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰੇ।
ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਯਦਿ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਣਂ ਦਾਤੁਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵੈ ਤਵਾਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਜਮਦਗਨੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਃ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਸ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤ੍ਯ ਕਾਮਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਚਕਾਰ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਆਯਾਸਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਾਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਣਗਣੀ ਚਮਕਤਾਰੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਨृਪਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਰਾਮੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਡੰਗ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਅਚਾਨਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਹਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਅਸੀਨਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਰਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਿਸृਜਨ੍ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਬਲੀ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਣਿਆ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਮृਗਾਃ ਸਿਂਹਭਯਾਦਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਭਯਾਨ੍ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ। ਪ੍ਰਜਾ ਵृषਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗਿਰ ਗਈ।
ਤਥਾ ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਃ ਕਾਚਾਃ ਪੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬਰੈਃ ਸਹ। ਵृषਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਗਤਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਕਾਚ, ਪੁੰਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਬਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਰਾਵਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਤਵੀਰਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਦ੍ਵਿਜੈਰਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤਾਨਿ ਰਾਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਭਾਰਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਮਪ੍ਤਮੇ ਯਾਤੇ ਰਾਮਂ ਵਾਗਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਦਿਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਇਕੀ-ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਰਾਮਰਾਮ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ੍ਵਗੁਣਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਨਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਮੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮृਚੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਮਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਿਚਿਕਾ ਆਗੂ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।'
ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਸਮृष੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਨਾਰ੍ਹਾ ਹਨ੍ਤ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।'
ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਨ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਸਤਾ ਨृਪਾਨ੍
ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਿਆਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ-ਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਰਮੇਧਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸੌ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਯ ਦਦੌ ਮਹੀਮ੍। ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਦਯਞ੍ਜਯਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਯੰਜਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਰਣੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਰਣੇ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਂ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਕਰਤਵੀਰਿਆ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਨਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਸਾਹਸਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ; ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰ।। ਆਬਾਲਵृਦ੍ਧਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਾਗਮੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਜਲੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪੈਰਸਾਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਪ੍ਰਵਰਂ ਚ ਵੈ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਜ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਵਿਧ੍ਵਾ ਵਿਸਾਰਂ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਬਲੀ। ਕृष੍ਣਯਾ ਹੇਮਮਾਲ੍ਯੇਨ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਯਾ ਵृਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਾਸ੍ਤਦਾ। ਰੋषਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਵੈਕਰ੍ਤਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੈਕਾਰਤਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਜਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।