ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਤਦਾ। ਕਰ੍ਤੁਂ ਰਾਜਞ੍ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਤੋ ਰਾਜੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਾਵਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਬਲੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਪਰੋ ਧੀਰੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਰਮਦਾ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭ੍ਯਘਾਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਥਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਪ੍ਯਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਵਣਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਵੈ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਵੀਰਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੜਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਬਧ੍ਵਾ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਬਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਪੁਰੀਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵਾਰ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਬਨ੍ਧਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਰਾਵਣਂ ਤਦਾ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਣਾਸ ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਵੈ ਪੁਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਤਦਾ
ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਆਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋਰ੍ਜੁਨੋ ਬਲੀ। ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਂ ਗਤ੍ਵਾਥ ਵਿਰਚਨ੍ਦਰ੍ਪਮੋਹਿਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਵਾਕਿਰਚ੍ਛਿਤਸ਼ਰੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ ਤੁ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸ਼ੁਗਾਨ੍ਵੀਰ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸृष੍ਟੈਰ੍ਮਹੇषੁਭਿਃ। ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦੇਹ੍ਯਭਯਂ ਵਿਭੋ
ਬਹਾਦਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਮਾਲਕ।
ਦੇਹਿ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਰਯਾ ਮਮ। ਅਥਵਾ ਪੀਡਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਲੋਕੇ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਹਵੋ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਯੇ। ਤੇषਾਮੇਕੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ
ਰਾਜਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਕ ਚੁਣ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਯਦਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰਾਯੁਧਧਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਂ ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਃ ਸਮਾਸੇਤ ਮਾ ਮृਧੇ
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਕਰੇ।
ਮਹਰ੍षਿਰ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਯਦਿ ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਣਂ ਦਾਤੁਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵੈ ਤਵਾਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਜਮਦਗਨੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀਪਤਿਃ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਸ ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤ੍ਯ ਕਾਮਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਚਕਾਰ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਆਯਾਸਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਰਾਮਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਣਗਣੀ ਚਮਕਤਾਰੀ ਤਾਕਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਨृਪਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਹਸਾ ਰਾਮੋ ਬਹੁਸ਼ਾਖਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ੍ਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਡੰਗ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਅਚਾਨਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਹਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਅਸੀਨਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਰਾਮਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਰਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਰਾਮੋऽਪਿ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਿਸृਜਨ੍ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਬਲੀ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਣਿਆ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਮृਗਾਃ ਸਿਂਹਭਯਾਦਿਵ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਭਯਾਨ੍ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ। ਪ੍ਰਜਾ ਵृषਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗਿਰ ਗਈ।
ਤਥਾ ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਃ ਕਾਚਾਃ ਪੁਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬਰੈਃ ਸਹ। ਵृषਲਤ੍ਵਂ ਪਰਿਗਤਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਕਾਚ, ਪੁੰਡਰ ਅਤੇ ਸ਼ਬਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਰਾਵਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਤਵੀਰਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਦ੍ਵਿਜੈਰਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਤਾਨਿ ਰਾਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਭਾਰਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਮਪ੍ਤਮੇ ਯਾਤੇ ਰਾਮਂ ਵਾਗਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਦਿਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਇਕੀ-ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਰਾਮਰਾਮ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ੍ਵਗੁਣਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੂਨਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਮੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮृਚੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਮਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਿਚਿਕਾ ਆਗੂ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।'
ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਸਮृष੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਨਾਰ੍ਹਾ ਹਨ੍ਤ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਾਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।'