ਯਤ੍ਰੇਮਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਯਮਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਤਸ੍ਤृਰ੍ਣਂ ਹਰੇਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਸੋਮ ਰੱਖਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹਾਣ੍ਡਜ। ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਲੈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।'
ਈਸ਼ੋऽਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤੇऽਰ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ। ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ੍ਤਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਗਰੁਡੇਨ ਵੈ। ਇਦਂ ਭੂਯੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਮਾਮਲਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸੋਮਮਿਤ੍ਯਨੁਭਾष੍ਯ ਤਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਨਾਨ੍ਮਯਾ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕਿਮਿਤੋ ਮਾਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ
ਮਾਂ, ਹੁਣ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਵਾਲੀ?
ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਵਃ
ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤਾ ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਤ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਦਮਾਸੀਨੈਰ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੱਪ ਇਹ ਪੀਣਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋ।
ਅਦਾਸੀ ਚੈਵ ਮਾਤੇਯਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮੇ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਤ। ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪ੍ਯਮृਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਸੱਪ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥਾਗਤਾਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸੋਮਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਤਜਪ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਾਃ
ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ, ਨ੍ਹਾਏ, ਜਪ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਦ੍ਵੇषਾਃ ਸੋਮਪ੍ਰਾਸ਼ਨਕਰ੍ਮਣਿ। ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!'
ਯਤ੍ਰੈਤਦਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਕੁਸ਼ਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝੂਠੀ ਨਕਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੋਮਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੇ ਲਿਲਿਹੁਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾ ਜਿਹ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਮਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਚੱਟੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਅਭਵਂਸ਼੍ਚਾਮृਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤੇऽਥ ਪਵਿਤ੍ਰਿਣਃ। `ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਨਤਾਂ ਤਤਃ। ਵਿषਾਦਮਗਮਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ; ਪਰ ਸੱਪ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦਮृਤਂ ਤੇਨ ਹृਤਮਾਹृਤਮੇਵ ਚ। ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਗਰੁਡੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗਰੁੜ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਦੋ-ਜੀਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹਰ੍षਵਾ- ਨ੍ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ। ਭੁਜਂਗਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ ਖਗੈ- ਰਹੀਨਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਿਨਤਾਮਨਨ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।
ਇਮਾਂ ਕਥਾਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਰਃ ਸਦਾ ਪਠੇਤ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਗਣਮੁਖ੍ਯਸਂਸਦਿ। ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਿਯਾਤ੍ਸ ਪੁਣ੍ਯਭਾ- ਙ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤਗਪਤੇਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਸੁਤੇਨ ਚ। ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕਾਰਣਂ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨ
ਸੂਤਨੰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਕਦ੍ਰੂਵਿਨਤਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਮਨੀ ਚੈਵ ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋਰ੍ਵੈਨਤੇਯਯੋਃ
ਤੂੰ ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਦੱਸੇ।
ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਮਾਨਿ ਨ ਕੀਤਰ੍ਯਸਿ ਸੂਤਜ। ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨਾਪਿ ਨਾਮਾਨਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਪਰ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਹੁਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮਧੇਯਾਨਿ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤਪੋਧਨ। ਨ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਤੁ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਤਪਸਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਂ ਸੁਣ।
ਸ਼ੇषਃ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਜਾਤੋ ਵਾਸੁਕਿਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਐਰਾਵਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਕੋਟਕਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਰਾਵਤ, ਤਕਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਜਨਮੇ।
ਕਾਲਿਯੋ ਮਣਿਨਾਗਸ਼੍ਚ ਨਾਗਸ਼੍ਚਾਪੂਰਣਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਗਸ੍ਤਥਾ ਪਿਞ੍ਜਰਕ ਏਲਾਪਤ੍ਰੋऽਥ ਵਾਮਨਃ
ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਨਾਗ, ਆਪੂਰਣ, ਪਿੰਜਰਕਾ, ਏਲਾਪਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਮਨ ਵੀ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ।
ਨੀਲਾਨੀਲੌ ਤਥਾ ਨਾਗੌ ਕਲ੍ਮਾषਸ਼ਬਲੌ ਤਥਾ। ਆਰ੍ਯਕਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਗਃ ਕਲਸ਼ਪੋਤਕਃ
ਨੀਲਾ ਤੇ ਅਨੀਲਾ, ਕਲਮਾਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਆਰਯਕ ਤੇ ਉਗਰਕ, ਤੇ ਸੱਪ ਕਲਸ਼ਪੋਤਕ।
ਸੁਮਨਾਖ੍ਯੋ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਤਥਾ ਵਿਮਲਪਿਣ੍ਡਕਃ। ਆਪ੍ਤਃ ਕੋਟਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਵਾਲਿਸ਼ਿਖਸ੍ਤਥਾ
ਸੁਮਨਾਖਿਆ, ਦਧਿਮੁਖ, ਵਿਮਲਪਿੰਡਕ, ਆਪਤਾ, ਕੋਟਰਕਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਵਾਲਿਸਿਖਾ।
ਨਿष੍ਟਾਨਕੋ ਹੇਮਗੁਹੋ ਨਹੁषਃ ਪਿਙ੍ਗਲਸ੍ਤਥਾ। ਬਾਹ੍ਯਕਰ੍ਣੋ ਹਸ੍ਤਿਪਦਸ੍ਤਥਾ ਮੁਦ੍ਗਰਪਿਣ੍ਡਕਃ
ਨਿਸ਼ਟਾਨਕਾ, ਹੇਮਗੁਹਾ, ਨਹੁਸ਼, ਪਿੰਗਲਾ, ਬਾਹਯਕਰਨ, ਹਸਤਪਦ ਤੇ ਮੁਦਗਰਪਿੰਡਕਾ।