ਨ ਵੈਰਾਣ੍ਯਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਗੁਣਾਨ੍। ਵਿਰੋਧਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤ ਉਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਂਵਾਦੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨਰਾਧਮਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਧ੍ਯਮਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇऽਨੁਕ੍ਤਾਃ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੱਧਮ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੋਕ੍ਤਾ ਨੈਵ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤਾਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਵੈ ਧੀਰਾਃ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੁਰੁषਾਃ
ਕਠੋਰ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਕਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੇ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਯਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਸਾਧਵਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਤਥਾ ਚਰਿਤ੍ਤਂਮਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤ੍ਸਮਾਗਮੇ
ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੀਤ-ਨੀਤ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਚਲਣ ਉੱਚਾ ਰੱਖ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਾਤ ਹृਦਿ ਮਾ ਕृਥਾਃ। ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਿਆਰੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ; ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ خاطر, ਗਾਂਧਾਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਵृਦ੍ਧਮਨ੍ਧਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦ੍ਯੂਤਮਿਦਮਾਸੀਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਭਾਰਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਹ ਜੂਆ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਿਤਾ
ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਜੁਨੇ ਧੈਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਯਮਯੋਃ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਯੋਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਵਿਸ਼। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮੇ ਤੇ ਧੀਯਤਾਮ ਮਨਃ
ਯਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਯਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਰਥਾਨ੍ਮੇਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰਤ੍ਨਧਨਸਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕਥਮਾਸੀਨ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਸੀ?
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਰਾਜਨ੍ਦੁਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਸਮਝਦਾਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦੁਃਖੇਨੈਤਤ੍ਸਮਾਨੀਤਂ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਸੌ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਾਦ੍ਗਮਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਵੈਰੀ ਨੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੋ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਮਿਥਃ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਨਿਨਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਚਲਾਕ ਦੂਤ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਨ ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਜ੍ਜਗਾਦ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨੀਤਿਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨ। ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ਬਲਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਵਾਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਧਨੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਯਦਿ ਤਾਨ੍ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਃ ਕਿਂ ਵੈ ਨਿਃ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਬਚੇਗਾ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ?
ਅਹੀਨਾਸ਼ੀਵਿषਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨਾਸ਼ਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਕਃ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕੋਣ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇ?
ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਥਗਤਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤਾਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨ੍ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਹ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषਾ ਇਵ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਥਿਆਰ ਚੱਕ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਨ; ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੋ ਯਾਤਿ ਵਿਧृਤ੍ਯ ਪਰਮੇषੁਧੀ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਮੁਹੁਰਾਦਤ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੱਕਦਾ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਸ਼੍ਚ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ੍ਵਰਥਂ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾऽਸ਼ੁ ਨਿਰ੍ਯਾਤ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਨਕੁਲਃ ਖਹ੍ਗਮਾਦਾਯ ਚਰ੍ਮ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍। ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਚਕ੍ਰੁਰਾਕਾਰਮਿਙ੍ਗਿਤੈਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਚੱਕ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍। ਅਭਿਘ੍ਨਾਨ੍ਤੋ ਰਥਵ੍ਰਾਤਾਨ੍ਸੇਨਾਯੋਗਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜਾਤੁ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾ ਹਿ ਤੇ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਅਨਿਆਇਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਦੇ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਕ੍ਰਦ੍ਧੁਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਮ੍। ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਣਿਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ ਜਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।