ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਖਿਦ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਾਹੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਤੱਕਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਹੀਰੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਾਦਿਭ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸਧੂਮਃ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਿਃ ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਧੂੰਏ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕृਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਮਾਵਾਰ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਜੋषਮਾਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਧੀਰਜ ਰੱਖ', ਭਾਰਤ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ ਸ਼ਾਸਨੇ
ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਅਰਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛਤ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਹਧਨਾਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਨੁਸ਼ਾਸਤ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ।
ਇਦਂ ਚੈਵਾਵਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਮਯਾ ਨਿਗਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਥ੍ਯਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਮੇਰੇ, ਵੱਡੇ ਦੇ, ਹੁਕਮ ਨੂੰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਨੀਤੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ
ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਖਮ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰਤ। ਨਾਦਾਰੁਣਿ ਪਤੇਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਰੁਣ੍ਯੇਤਨ੍ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ। ਕਠੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਾਪਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਠੋਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੈਰਾਣ੍ਯਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਗੁਣਾਨ੍। ਵਿਰੋਧਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤ ਉਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਂਵਾਦੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨਰਾਧਮਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਧ੍ਯਮਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇऽਨੁਕ੍ਤਾਃ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੱਧਮ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੋਕ੍ਤਾ ਨੈਵ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤਾਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਵੈ ਧੀਰਾਃ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੁਰੁषਾਃ
ਕਠੋਰ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਕਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੇ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਯਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਸਾਧਵਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਤਥਾ ਚਰਿਤ੍ਤਂਮਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤ੍ਸਮਾਗਮੇ
ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੀਤ-ਨੀਤ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਚਲਣ ਉੱਚਾ ਰੱਖ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਾਤ ਹृਦਿ ਮਾ ਕृਥਾਃ। ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਿਆਰੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ; ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ خاطر, ਗਾਂਧਾਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਵृਦ੍ਧਮਨ੍ਧਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦ੍ਯੂਤਮਿਦਮਾਸੀਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਭਾਰਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਹ ਜੂਆ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਿਤਾ
ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਜੁਨੇ ਧੈਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਯਮਯੋਃ ਪੁਰੁषਾਗ੍ਰ੍ਯਯੋਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਵਿਸ਼। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮੇ ਤੇ ਧੀਯਤਾਮ ਮਨਃ
ਯਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਰ੍ਯਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਰਥਾਨ੍ਮੇਘਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸਰਤ੍ਨਧਨਸਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕਥਮਾਸੀਨ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਵੇਂ ਸੀ?
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਰਾਜਨ੍ਦੁਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਸਮਝਦਾਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਦੁਃਖੇਨੈਤਤ੍ਸਮਾਨੀਤਂ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯਸੌ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਾਦ੍ਗਮਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਵੈਰੀ ਨੇ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੋ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਮਿਥਃ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਨਿਨਃ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ (ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਚਲਾਕ ਦੂਤ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਨ ਤ੍ਵਯੇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਜ੍ਜਗਾਦ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨੀਤਿਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।