ਅਪ੍ਲਵੇऽਮ੍ਭਸਿ ਮਗ੍ਨਾਨਾਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨੌਰੇषਾਂ ਪਾਰਗਾऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਅਵੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸੀ, ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਨਾਅਵ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਗਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪੁਰੁष ਇਤਿ ਵੈ ਦੇਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸੰਤਾਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਮੇਧ੍ਯੇ ਵੈ ਗਤਪ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰੁਜ੍ਝਿਤੇ। ਦੇਹੇ ਤ੍ਰਿਤਯਮੇਵੈਤਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਭਿਹਤਂ ਦਾਰਾਣਾਮਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਧਨਞ੍ਜਯ ਕਥਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸ੍ਯਾਦਪਤ੍ਯਮਭਿਮृष੍ਟਜਮ੍
ਸਾਡੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਨੰਜਯ, ਐਸੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਚੈਵੋਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾ ਹੀਨਤਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਭਾਰਤ ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਭਾਰਤ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਸਮ੍ਭਾਵਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵੈਤਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੂਲਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਾਂ, ਰਾਜੇ, ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।
ਕਿਂ ਨੋ ਵਿਵਦਿਤੇਨੇਹ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਦ੍ਯੈਵੈਤਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮੀਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਭਾਰਤ, ਇਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੋਰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਅੱਜ ਹੀ ਇਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਨਿष੍ਠੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਖਿਦ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਾਹੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਤੱਕਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਹੀਰੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਾਦਿਭ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸਧੂਮਃ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਿਃ ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਧੂੰਏ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕृਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਮਾਵਾਰ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਜੋषਮਾਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਧੀਰਜ ਰੱਖ', ਭਾਰਤ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ ਸ਼ਾਸਨੇ
ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਅਰਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛਤ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਹਧਨਾਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਨੁਸ਼ਾਸਤ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ।
ਇਦਂ ਚੈਵਾਵਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਮਯਾ ਨਿਗਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਥ੍ਯਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਮੇਰੇ, ਵੱਡੇ ਦੇ, ਹੁਕਮ ਨੂੰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਨੀਤੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ
ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਖਮ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰਤ। ਨਾਦਾਰੁਣਿ ਪਤੇਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਰੁਣ੍ਯੇਤਨ੍ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ। ਕਠੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਾਪਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਠੋਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੈਰਾਣ੍ਯਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਗੁਣਾਨ੍। ਵਿਰੋਧਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤ ਉਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਂਵਾਦੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨਰਾਧਮਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਧ੍ਯਮਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇऽਨੁਕ੍ਤਾਃ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੱਧਮ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੋਕ੍ਤਾ ਨੈਵ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤਾਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਵੈ ਧੀਰਾਃ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੁਰੁषਾਃ
ਕਠੋਰ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਕਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੇ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਯਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਸਾਧਵਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਤਥਾ ਚਰਿਤ੍ਤਂਮਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤ੍ਸਮਾਗਮੇ
ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੀਤ-ਨੀਤ 'ਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਚਲਣ ਉੱਚਾ ਰੱਖ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਾਤ ਹृਦਿ ਮਾ ਕृਥਾਃ। ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਪਿਆਰੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ; ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ خاطر, ਗਾਂਧਾਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਵृਦ੍ਧਮਨ੍ਧਂ ਪਿਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦ੍ਯੂਤਮਿਦਮਾਸੀਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਭਾਰਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਮੈਂ ਇਹ ਜੂਆ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਨ੍ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਿਤਾ
ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਜੁਨੇ ਧੈਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।