ਮਨਸ੍ਵਿਨਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮੈਵਂ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਏਤਂ ਵੈ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ 'ਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤ' ਨਾ ਕਹਿਣ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਲਾਲਿਤੋ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਭਾਰਤ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਸਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਾ, ਭਾਰਤ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਭਾषਸੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੇ ਵਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦਦਾਨਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਹ। ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਵਿਤਰਤਿ ਨੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿਆ, ਐ ਕਲਿਆਣੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਕ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰਥੌ ਸਘਨੁष੍ਕੌ ਨ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਯਮੌ ਚ ਵਰਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਦਾਸਾਨ੍ਸ੍ਵਵਸ਼ਾਨਹਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਵੀ, ਦਾਸ ਨਾ ਬਣਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਚ੍ਛਸਿ। ਤृਤੀਯਂ ਵਰਯਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਸਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੀਜਾ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਲੋਭੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਅਨਰ੍ਹਾ ਵਰਮਾਦਾਤੁਂ ਤृਤੀਯਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਲੋਭ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਜਾ ਵਰ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਏਕਾਮਾਹੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਵਰਂ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਰੌ। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਵਰਾਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਸ਼ਿਆ ਔਰਤ ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਔਰਤ ਦੋ, ਰਾਣੀ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਸੌ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਪੀਯਾਂਸ ਇਮੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪਤਯੋ ਮਮ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ।
ਯਾ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਤਾਃ। ਤਾਸਾਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਐਸੀ ਕਰਤੂਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਤਿ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਈ।
ਅਪ੍ਲਵੇऽਮ੍ਭਸਿ ਮਗ੍ਨਾਨਾਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨੌਰੇषਾਂ ਪਾਰਗਾऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਅਵੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸੀ, ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਨਾਅਵ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਗਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪੁਰੁष ਇਤਿ ਵੈ ਦੇਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸੰਤਾਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਮੇਧ੍ਯੇ ਵੈ ਗਤਪ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰੁਜ੍ਝਿਤੇ। ਦੇਹੇ ਤ੍ਰਿਤਯਮੇਵੈਤਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਭਿਹਤਂ ਦਾਰਾਣਾਮਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਧਨਞ੍ਜਯ ਕਥਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸ੍ਯਾਦਪਤ੍ਯਮਭਿਮृष੍ਟਜਮ੍
ਸਾਡੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਨੰਜਯ, ਐਸੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਚੈਵੋਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾ ਹੀਨਤਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਭਾਰਤ ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਭਾਰਤ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਸਮ੍ਭਾਵਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵੈਤਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੂਲਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਾਂ, ਰਾਜੇ, ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।
ਕਿਂ ਨੋ ਵਿਵਦਿਤੇਨੇਹ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਦ੍ਯੈਵੈਤਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮੀਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਭਾਰਤ, ਇਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੋਰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਅੱਜ ਹੀ ਇਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਨਿष੍ਠੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਖਿਦ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਾਹੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਤੱਕਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਹੀਰੋ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਾਦਿਭ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਸਧੂਮਃ ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਿਃ ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਧੂੰਏ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕृਤਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਮਾਵਾਰ੍ਯ ਬਾਹੁਨਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਜੋषਮਾਸ੍ਵੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਧੀਰਜ ਰੱਖ', ਭਾਰਤ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਿਤਰਂ ਸਮੁਪਾਤਿष੍ਠਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ ਸ਼ਾਸਨੇ
ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਅਰਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛਤ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸਹਧਨਾਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਨੁਸ਼ਾਸਤ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ।
ਇਦਂ ਚੈਵਾਵਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਮਯਾ ਨਿਗਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਥ੍ਯਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਮੇਰੇ, ਵੱਡੇ ਦੇ, ਹੁਕਮ ਨੂੰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਨੀਤੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ
ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਖਮ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰਤ। ਨਾਦਾਰੁਣਿ ਪਤੇਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਰੁਣ੍ਯੇਤਨ੍ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਚੈਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ। ਕਠੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਵਾਪਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਠੋਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।