ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਪੁਨਃ। ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ, ਫਲਗੁਨ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਰਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਨ੍ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਪਰ ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ, ਰਾਜਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਗੋਮਾਯੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਦਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ। ਤਂ ਰਾਸਭਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰੌਦ੍ਰਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਕਾਲ ਨੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਗਧੇ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਬੋਲ ਪਏ, ਰਾਜਨ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਘੋਰਂ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਾ ਚ। ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯਪਿ ਚੈਵਾਹੁਰੁਚ੍ਚੈਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਏ; ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ! ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ!'
ਤਤੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਘੋਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸਤੁਰਾਰ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਹਤੋऽਸਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਸਮਾਭਾषਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ ਹਿਤਾਨ੍ਵੇषੀ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਮਪਾਯਾਤ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਚਵਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂਵृਣੋਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਾਸੋऽਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਦਾਸ ਨਾ ਬਣੇ।
ਮਨਸ੍ਵਿਨਮਜਾਨਨ੍ਤੋ ਮੈਵਂ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਏਤਂ ਵੈ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ 'ਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤ' ਨਾ ਕਹਿਣ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਲਾਲਿਤੋ ਦਾਸਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਭਾਰਤ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਸਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਾ, ਭਾਰਤ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਭਿਭਾषਸੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੇ ਵਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦਦਾਨਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਹ। ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਵਿਤਰਤਿ ਨੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿਆ, ਐ ਕਲਿਆਣੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਕ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰਥੌ ਸਘਨੁष੍ਕੌ ਨ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ। ਯਮੌ ਚ ਵਰਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਦਾਸਾਨ੍ਸ੍ਵਵਸ਼ਾਨਹਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਵੀ, ਦਾਸ ਨਾ ਬਣਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਿਨੀਚ੍ਛਸਿ। ਤृਤੀਯਂ ਵਰਯਾਸ੍ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਸਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੀਜਾ ਵਰ ਵੀ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਲੋਭੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਾਯ ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਅਨਰ੍ਹਾ ਵਰਮਾਦਾਤੁਂ ਤृਤੀਯਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਲੋਭ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਜਾ ਵਰ ਲੈਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਏਕਾਮਾਹੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਵਰਂ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਰੌ। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਵਰਾਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਸ਼ਿਆ ਔਰਤ ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਔਰਤ ਦੋ, ਰਾਣੀ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਸੌ ਵਰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਪੀਯਾਂਸ ਇਮੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪਤਯੋ ਮਮ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋਣਗੇ।
ਯਾ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰੂਪੇਣ ਸਂਮਤਾਃ। ਤਾਸਾਮੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਐਸੀ ਕਰਤੂਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਚਾਪ੍ਯਤਿ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਈ।
ਅਪ੍ਲਵੇऽਮ੍ਭਸਿ ਮਗ੍ਨਾਨਾਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨੌਰੇषਾਂ ਪਾਰਗਾऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਅਵੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸੀ, ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਨਾਅਵ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਗਈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਕੁਰਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪੁਰੁष ਇਤਿ ਵੈ ਦੇਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਪਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਸੰਤਾਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਮੇਧ੍ਯੇ ਵੈ ਗਤਪ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰੁਜ੍ਝਿਤੇ। ਦੇਹੇ ਤ੍ਰਿਤਯਮੇਵੈਤਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਭਿਹਤਂ ਦਾਰਾਣਾਮਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਧਨਞ੍ਜਯ ਕਥਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸ੍ਯਾਦਪਤ੍ਯਮਭਿਮृष੍ਟਜਮ੍
ਸਾਡੀ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਨੰਜਯ, ਐਸੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨ ਚੈਵੋਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਨੁਕ੍ਤਾ ਹੀਨਤਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ। ਭਾਰਤ ਪ੍ਰਤਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਤੂਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ
ਭਾਰਤ, ਨੀਚ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਚਾਹੇ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਕਹੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨ ਵੈਰਾਣਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ। ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਜਾਨਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਸਮ੍ਭਾਵਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵੈਤਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮੂਲਾਨ੍ਹਨ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਾਂ, ਰਾਜੇ, ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ।
ਕਿਂ ਨੋ ਵਿਵਦਿਤੇਨੇਹ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਦ੍ਯੈਵੈਤਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮੀਹ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਭਾਰਤ, ਇਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੋਰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਅੱਜ ਹੀ ਇਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਨਿष੍ਠੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।