ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਨੈਕृਤਿਕਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍। ਸਹਦੇਵੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮੰਦੀ ਤੇ ਦਿਲ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਯਾ। ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਵਾਪਤਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਚੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਸਦਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਨ੍ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਾਰਯਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
‘ਮੈਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਉਦ੍ਯਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਸਵਿਆਂਹਥੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਂਸ੍ਤੁ ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਧਨੁष੍ਪਾਮਿਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਵੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੌ ਯਥਾ। ਤਥਾਭੂਤਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषੇਦੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ।
ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯਵ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਤਦਾ। ਮृਤਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਚਚਾਲ ਹ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਖੇਚਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਵੈ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਨਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਰਰਾਜਾਥ ਨਾਪਿ ਵਾਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਗਏ; ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗੀ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਦਿਸ਼ੋਨ ਨ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਹ। ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਦ੍ਧਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਤਾਰੇ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਸ ਵਭੌ ਪਾਰ੍ਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਾਰਥ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਰਿਪੂਨ੍ਮਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁਹੂਤੋ ਯਥਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਦ ਧਨੰਜਯ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਉਵਾਚ ਸ ਘृਣੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਗਮੇਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਅਹਮੇਤਾਨ੍ਪਾਪਕृਤੋ ਦ੍ਯੂਤਜ੍ਞਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਕਨ੍ਤ੍ਤ੍ਵਸਤ੍ਯਗਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨਾਸ਼ਮੁਪੈਤਿ ਮੇ
'ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਰੇ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਰ ਝੂਠ ਦੀ ਰਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਜਗਤੋऽਰ੍ਥੇ ਵੈ ਕੋਪਂ ਸਂਯਚ੍ਛ ਪਾਣ੍ਡਵ
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਫਲ੍ਗੁਨੇ ਪੁਨਃ। ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਭਵਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ, ਫਲਗੁਨ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਵਾਰਿਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਬਭੂਵ ਵਿਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਨ੍ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਪਰ ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਛਾ ਗਈ, ਰਾਜਨ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਗੋਮਾਯੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਹਰਦਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ। ਤਂ ਰਾਸਭਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰੌਦ੍ਰਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਕਾਲ ਨੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਕੋਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ; ਗਧੇ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਬੋਲ ਪਏ, ਰਾਜਨ।
ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦੀ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਘੋਰਂ ਸੁਬਲਾਤ੍ਮਜਾ ਚ। ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯਪਿ ਚੈਵਾਹੁਰੁਚ੍ਚੈਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਗਏ; ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ! ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ!'
ਤਤੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤਮੁਤ੍ਪਾਤਂ ਘੋਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੇ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸਤੁਰਾਰ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਹਤੋऽਸਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਸਮਾਭਾषਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ ਹਿਤਾਨ੍ਵੇषੀ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਮਪਾਯਾਤ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਚਵਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਦਦਾਸਿ ਚੇਦ੍ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂਵृਣੋਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਾਸੋऽਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਦਾਸ ਨਾ ਬਣੇ।