ਸਖ੍ਯਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਪੁਰਂਦਰ। ਬਲਂ ਤੁ ਮਮ ਜਾਨੀਹਿ ਮਹਚ੍ਚਾਸਹ੍ਯਮੇਵ ਚ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਕਾਮਂ ਨੈਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਬਲਸਂਸ੍ਤਵਮ੍। `ਅਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਰ੍ਹਣਾਮ੍
"ਸੱਚਮੁੱਚ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਗੁਣਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚਾਪਿ ਪृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਗੋਪਤੇ। ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
"ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਦੂਜਾ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਖੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਖੇ ਪृष੍ਟੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ
"ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਆਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਜਲਾਮਿਮਾਮ੍। ਵਹੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍
"ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਇੱਕ ਪੰਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲਵੇਂ, ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਪਿਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਹੇਯਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਮੇ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿੰਨੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਂ ਵੀਰਂ ਕਿਰੀਟੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਆਹ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਕਿਰੀਟੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਸ਼ੌਨਕਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਵ ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਸਂਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਸਖ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸੋਮੇਨ ਮਮ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੇ ਹਿ ਪ੍ਰਬਾਧੇਯੁਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਵਾਨਿਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੋਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਮਯਾ। ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਪਾਤੁਂ ਸੋਮਂ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਪ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰੇਮਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਯਮਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਤਸ੍ਤृਰ੍ਣਂ ਹਰੇਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਸੋਮ ਰੱਖਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹਾਣ੍ਡਜ। ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਲੈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।'
ਈਸ਼ੋऽਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤੇऽਰ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ। ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ੍ਤਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਗਰੁਡੇਨ ਵੈ। ਇਦਂ ਭੂਯੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਮਾਮਲਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸੋਮਮਿਤ੍ਯਨੁਭਾष੍ਯ ਤਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਨਾਨ੍ਮਯਾ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕਿਮਿਤੋ ਮਾਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ
ਮਾਂ, ਹੁਣ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਵਾਲੀ?
ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਵਃ
ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤਾ ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਤ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਦਮਾਸੀਨੈਰ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੱਪ ਇਹ ਪੀਣਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋ।
ਅਦਾਸੀ ਚੈਵ ਮਾਤੇਯਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮੇ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਤ। ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪ੍ਯਮृਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਸੱਪ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥਾਗਤਾਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸੋਮਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ਤਦਾ। ਸ੍ਨਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਤਜਪ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕृਤਮਙ੍ਗਲਾਃ
ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ, ਨ੍ਹਾਏ, ਜਪ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਦ੍ਵੇषਾਃ ਸੋਮਪ੍ਰਾਸ਼ਨਕਰ੍ਮਣਿ। ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰੋਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!'
ਯਤ੍ਰੈਤਦਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਕੁਸ਼ਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਕृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝੂਠੀ ਨਕਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੋਮਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਚੇਤਿ ਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੇ ਲਿਲਿਹੁਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾ ਜਿਹ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਸੋਮਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਚੱਟੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਅਭਵਂਸ਼੍ਚਾਮृਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤੇऽਥ ਪਵਿਤ੍ਰਿਣਃ। `ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਨਤਾਂ ਤਤਃ। ਵਿषਾਦਮਗਮਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ; ਪਰ ਸੱਪ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਾਰਨ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦਮृਤਂ ਤੇਨ ਹृਤਮਾਹृਤਮੇਵ ਚ। ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਗਰੁਡੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗਰੁੜ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਦੋ-ਜੀਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਰਮਪ੍ਰਹਰ੍षਵਾ- ਨ੍ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ। ਭੁਜਂਗਭਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ ਖਗੈ- ਰਹੀਨਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਿਨਤਾਮਨਨ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ।