ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਹਨ੍ਤਾ ਕਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਕਿਤਵਂ ਸਹਦੇਵੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਸਹਦੇਵ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਨਨ੍ਦਾ ਗृਹੇषੁ ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੀਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਤਾਮ੍। ਯਦਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਸਹ
ਭੀਮ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਮਾੜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ — ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਅਸੂਯਿਤਾਰਂ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਭੀਮਸੇਨ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੇ ਹਨ੍ਤਾऽਹਂ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵੇ
ਜੋ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਾਨੁਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਤਾਨ੍ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਞ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨੇਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਰਾਜੇ, ਮੱਤ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਉਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਚਲੇਦ੍ਵਿ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਸੋਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ ਮਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਚਲੇਦ੍ਯਦਿ
ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੀ।
ਉਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹੁਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਬਾਂਹ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੂਢ ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਣਾਂ ਯਸ਼ੋਹਰ। ਨੈਤੇ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਤਾ ਵਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਸਮਰੇ ਧृਤਾਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਚੈਵੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਕਰ੍ਤਾऽਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਦਿ ਸ੍ਥਸ੍ਯਾਸਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਸੌਬਲ
ਭੀਮ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਹਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਕੁਲੋऽਪਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮੋ ਨॄਣਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਨਕੁਲ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸੁਤੇਯਂ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਯ ਦ੍ਯੂਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜੈਃ। ਯੈਰ੍ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਧੂਰ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਸ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਚਾਰੀਆਂ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੂਨ੍ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਨ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਯਿष੍ਠਮਹਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਹ ਬੁਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਦਾਦ ਵਿੱਚ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਦਰਸਨ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਉਲੂਕਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਮ੍। ਹਨ੍ਤਾऽਹਮਸ੍ਮਿ ਸਮਰੇ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਰਾਧਮਮ੍
ਉਲੂਕਾ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਸੌਬਲ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਨਿਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਚਰਨ੍। ਨਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨਚਿਰਾਦਿਵਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੋਰੁਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੋਰੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਊਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਬ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਤੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਰਮੀ, ਰਾਣਾਂ 'ਤੇ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਤਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੁਧਿਰਮੇਵਾਸ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਤੇ ਵੈ ਵृਕੋਦਰਃ
ਤੇਰਾ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਵੇਗਾ।
ਇਮਂ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਮਤਿਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸਮੁਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਨੈਕृਤਿਕਂ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍। ਸਹਦੇਵੋ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮੰਦੀ ਤੇ ਦਿਲ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਯਾ। ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸੁਮਹਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਵਾਪਤਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੋਚੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਸਦਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਭੂਨ੍ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਾਰਯਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
‘ਮੈਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਾਞ੍ਛਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਉਦ੍ਯਤਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਸਵਿਆਂਹਥੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਂਸ੍ਤੁ ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਧਨੁष੍ਪਾਮਿਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਵੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੌ ਯਥਾ। ਤਥਾਭੂਤਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषੇਦੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ।
ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯਵ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਤਦਾ। ਮृਤਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ
ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਚਚਾਲ ਹ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ।