ਸ਼ृਣੋਮਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਨੇਮੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ। ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਕृਤਘ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ। ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸੁਯੋਧਨਃ ਸਾਨੁਚਰਃ ਸੁਦੁष੍ਟਃ ਸਹੈਵ ਰਾਜਾ ਨਿਕृਤਃ ਸੂਨੁਨਾ ਚ ਯਦ੍ਯੇष ਵਾਚਂ ਮਹਦੁਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਨ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਸੁਦੁष੍ਟਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਚਲਾਕ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਥੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਚਰੀਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮ੍। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਾਪਃ ਪਾਣ੍ਡਵਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇਕ ਕਾਰਨ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯ ਸੁਤਂ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ — ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ; ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚ।
ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵਮੋਹਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਹਰ੍षੇਣਾਯਤਲੋਚਨਃ। ਊਰੂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਪਾਪੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵੈ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮਾੜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਟ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਊਰੌ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਲ੍ਫਾਲ੍ਯ ਲੋਹਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਟ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।
ਏਤਤ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਵਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਂ ਬਲਨਾਨ੍ਸ ਮਾਨੀ। ਰਾਜਾਨੁਜਃ ਸਂਸਦਿ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਭੀਮਃ
ਇਹ ਆਪਣੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਠ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਹਨ੍ਤਾ ਕਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਕਿਤਵਂ ਸਹਦੇਵੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਸਹਦੇਵ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਨਨ੍ਦਾ ਗृਹੇषੁ ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੀਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਤਾਮ੍। ਯਦਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਸਹ
ਭੀਮ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਮਾੜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ — ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਅਸੂਯਿਤਾਰਂ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਭੀਮਸੇਨ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੇ ਹਨ੍ਤਾऽਹਂ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵੇ
ਜੋ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਾਨੁਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਤਾਨ੍ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਞ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨੇਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਰਾਜੇ, ਮੱਤ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਉਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਚਲੇਦ੍ਵਿ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਸੋਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ ਮਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਚਲੇਦ੍ਯਦਿ
ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੀ।
ਉਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹੁਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਬਾਂਹ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਮੂਢ ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਣਾਂ ਯਸ਼ੋਹਰ। ਨੈਤੇ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਤਾ ਵਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਸਮਰੇ ਧृਤਾਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਇਹ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਹਨ।
ਯਥਾ ਚੈਵੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਕਰ੍ਤਾऽਹਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਦਿ ਸ੍ਥਸ੍ਯਾਸਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਸੌਬਲ
ਭੀਮ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਹਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਕੁਲੋऽਪਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਮੋ ਨॄਣਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਨਕੁਲ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸੁਤੇਯਂ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸ੍ਯ ਦ੍ਯੂਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜੈਃ। ਯੈਰ੍ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਧੂਰ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਯਜਨਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਸ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਚਾਰੀਆਂ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षੂਨ੍ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਨ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਯਿष੍ਠਮਹਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਹ ਬੁਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਦਾਦ ਵਿੱਚ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਦਰਸਨ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਉਲੂਕਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਮ੍। ਹਨ੍ਤਾऽਹਮਸ੍ਮਿ ਸਮਰੇ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਰਾਧਮਮ੍
ਉਲੂਕਾ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਸੌਬਲ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਨਿਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਚਰਨ੍। ਨਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨਚਿਰਾਦਿਵਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੋਰੁਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੋਰੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਊਰੌ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਬ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਤੇ ਤੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਰਮੀ, ਰਾਣਾਂ 'ਤੇ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਤਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਮਾਦੁਧਿਰਮੇਵਾਸ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਤੇ ਵੈ ਵृਕੋਦਰਃ
ਤੇਰਾ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੀਮ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀਵੇਗਾ।
ਇਮਂ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਮਤਿਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸਮੁਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਨੰਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।