ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਵੈ ਯਮਯੋਸ਼੍ਚੈਵਮੇਵ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤ੍ਵਨੀਸ਼- ਮਥੋ ਦਾਸ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ
ਮੈਂ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਢਿੱਡੀ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਈਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਗ੍ਲਹੇ ਨਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਪਰਾਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤਜ੍ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ
ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਧਰਮਰਾਜ ਸੀ; ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਕੌਣ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਕਿਮਨੇਨ ਚਿਰਂ ਵੀਰ ਨਯਸ੍ਵ ਦ੍ਰਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਦਾਸੀਭਾਵੇਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਇਹ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ? ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੂਤ, ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ।
ਤਤੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਾਧੁ ਕਰ੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ, ਕਰਣ, ਬਲਵਾਨ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਬਲਾਤ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਃ ਸ ਚਕਰ੍ष ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍।। ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਤਦਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਪੰਚਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਈ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀष੍ਣ ਦ੍ਰੋਣ ਦ੍ਰੌਣੇ ਤਥਾ ਕृਪ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਵਿਦੁਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤੇ ਧਰਮ-ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਵੈ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਿ। ਪਿਰਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁਂ ਸੁਯੋਧਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਾਰ੍ਯੇ ਵੀਰਜਨਨਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਦਵੀਮ੍। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਤ੍ਰਾਯਸਿਵ ਵਧੂਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਆਪ ਜੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧੂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਨਾਚਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ? ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ।
ਯਦਿ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਾ ਹਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਨ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਰਪਤਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਨ ਚਾਯੁਰ੍ਨਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਾऽਪਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍।। ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਂ ਯਦਿ ਜੀਵੇਯਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਨਾ ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨ ਭਰਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਧਿਕ्कार ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ, ਮੰਦ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਜੀਉਂ।
ਸ਼ृਣੋਮਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਨੇਮੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ। ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਯਦੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਕृਤਘ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ। ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸੁਯੋਧਨਃ ਸਾਨੁਚਰਃ ਸੁਦੁष੍ਟਃ ਸਹੈਵ ਰਾਜਾ ਨਿਕृਤਃ ਸੂਨੁਨਾ ਚ ਯਦ੍ਯੇष ਵਾਚਂ ਮਹਦੁਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਨ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤੇ ਪਾਪਮਤਿਃ ਸੁਦੁष੍ਟਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਚਲਾਕ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਥੀ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਚਰੀਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਙ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮ੍। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਾਪਃ ਪਾਣ੍ਡਵਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਏ ਅਨਿਆਇਕ ਕਾਰਨ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯੇਨ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯ ਸੁਤਂ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ — ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈ; ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚ।
ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵਮੋਹਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਹਰ੍षੇਣਾਯਤਲੋਚਨਃ। ਊਰੂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਪਾਪੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵੈ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਰਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮਾੜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਟ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਊਰੌ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਵृਕੋਦਰਸ੍ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਲ੍ਫਾਲ੍ਯ ਲੋਹਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਟ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।
ਏਤਤ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਵਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਂ ਬਲਨਾਨ੍ਸ ਮਾਨੀ। ਰਾਜਾਨੁਜਃ ਸਂਸਦਿ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਭੀਮਃ
ਇਹ ਆਪਣੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਠ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਹਨ੍ਤਾ ਕਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਕਿਤਵਂ ਸਹਦੇਵੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਸਹਦੇਵ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਨਨ੍ਦਾ ਗृਹੇषੁ ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਨੈਵ ਵਾਚਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਭੀਮ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਤਾਮ੍। ਯਦਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਸਹ
ਭੀਮ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਖੜੇ ਰਹਿਣਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਮਾੜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ — ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਵੇਗੀ।
ਅਸੂਯਿਤਾਰਂ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਭੀਮਸੇਨ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੇ ਹਨ੍ਤਾऽਹਂ ਕਰ੍ਣਮਾਹਵੇ
ਜੋ ਮਾੜੇ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਾਨੁਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰਣੇ ਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਮਾਂ ਨृਪਾਃ। ਤਾਨ੍ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਞ੍ਛਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨੇਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਕਰਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਰਾਜੇ, ਮੱਤ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਉਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਚਲੇਦ੍ਵਿ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਸੋਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ ਮਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਚਲੇਦ੍ਯਦਿ
ਹਿਮਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੀ।
ਉਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹੁਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਹਦੇਵ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਬਾਂਹ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।