ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦੁਰ ਏਵ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਿਦਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਰਯਃ ਕਿਲੇਮੇ ਹ੍ਯਧਨਾ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਦਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਨਾਰੀ। ਦਾਸਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਧਨਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰੇ ਹੀਨਸ਼੍ਵਰਾ ਦਾਸਧਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਨਾਰੀ। ਨੌਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਧਨ ਰਹਿਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਭਲੋ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵਾਰਂ ਭਜਸ੍ਵ ਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਦਿਸ਼੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ। ਈਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਪਾਂਡਵ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਤਿਮਾਸ਼ੁ ਭਾਮਿਨਿ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਨ ਲਭਸਿ ਦੇਵਨੇਨ। ਅਵਾਚ੍ਯਾ ਵੈ ਪਤਿषੁ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਿ- ਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਵਿਦਿਤਂ ਤਤ੍ਤਵਾਸ੍ਤੁ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਪਤੀਆਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਗੁਲਾਮੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਜਿਤੋ ਨਕੁਲੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਰਃ ਸਹਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਦਾਸੀਭੂਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੈ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪਤਯੋ ਨੈਵ ਸਨ੍ਤਿ
ਨਕੁਲ, ਭੀਮਸੇਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹਾਰ ਕੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਜਨ੍ਮਨਿ ਕਿਂ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਪੌਰੁषਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਟਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਮਿਮਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਯੋ ਵ੍ਯਦੇਵੀਦ੍ਗ੍ਲਹੇषੁ
ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਹਨਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ? ਸਭਾ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਾਇਆ?
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ ਭृਸ਼ਂ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਤਦਾऽਰ੍ਤਰੂਪਃ। ਰਾਜਾਨੁਗੋ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਾਨੁਬਦ੍ਧੋ ਦਹਨ੍ਨਿਵੈਨਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਦृष੍ਟਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਹਂ ਕੁਪ੍ਯੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਨੇष ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਸਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਃ। ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਵਿषੋ ਵੈ ਮਾਮੇਵਂ ਵ੍ਯਾਹਰੇਯੁ- ਰ੍ਨਾਦੇਵੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯਨਯਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਮੈਂ ਰਾਜੇ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਕਾਇਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਭੀਮਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਯਮੌ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੇ ਨृਪ ਸ਼ਾਸਨੇ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਮਜਿਤਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਜੈਤ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਯੇਯਮਪੋਹ੍ਯ ਵਸਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮੋਹਿਤਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਸਦਿਆਂ ਪਾਂਚਾਲੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ।
ਕਦਲੀਦਣ੍ਡਸਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍। ਗਜਹਸ੍ਤਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਗੌਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤੰਗ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀ, ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਧੇਯਂ ਭੀਮਮਾਧਰ੍षਯਨ੍ਨਿਵ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਯਾਃ ਸਵ੍ਯਮੂਰੁਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਚਿੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਘੁੱਟਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਉਤ੍ਫਾਲ੍ਯ ਲੋਹਿਤੇ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਸਭਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਨਿਵ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ। ਯਦ੍ਯੇਤਮੂਰੁਂ ਗਦਯਾ ਨ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਤੇ ਮਹਾਹਵੇ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਘੁੱਟੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਾ ਤੋੜਾਂ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵੇਰੁਃ ਕੋਟਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਛੇਦ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰਂ ਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਭੀਮਸੇਨਾ- ਤ੍ਤਦ੍ਬੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯਾਃ। ਦੈਵੇਰਿਤੋ ਨੂਨਮਯਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾ- ਤ੍ਪਰੋऽਨਯੋ ਭਰਤੇषੂਦਪਾਦਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਉਠ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਤਿਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਇਹ ਸਮਝੋ; ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਤਿਦ੍ਯੂਤਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵਿਵਦਧ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਮ੍। ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮੌ ਨਸ਼੍ਯਤੋ ਵਃ ਸਮਗ੍ਰੌ ਪਾਪਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਕੁਰਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਝਗੜ ਰਹੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਲਾਭ ਤੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਮੰਦ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰਵੋ ਜਾਨਤਾਸ਼ੁ ਧ੍ਵਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪਰਿषਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੁष੍ਯੇਤ੍। ਇਮਾਂ ਚੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਤਵੋऽਗ੍ਲਹਿष੍ਯ- ਦੀਸ਼ੋऽਭਵਿष੍ਯਦਪਰਾਜਿਤਾਤ੍ਮਾ
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ; ਜਦ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਜੂਆਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥੈਤਦ੍ਵਿਜਿਤਂ ਧਨਂ ਸ੍ਯਾ- ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤ੍ਯਨੀਸ਼ਃ। ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰਵੋ ਮਾऽਪਯਾਤ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਜੀਤਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਬਿਨਾ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਧਨ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ। ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾ ਛੱਡਣ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਵੈ ਯਮਯੋਸ਼੍ਚੈਵਮੇਵ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤ੍ਵਨੀਸ਼- ਮਥੋ ਦਾਸ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ
ਮੈਂ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਢਿੱਡੀ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਈਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਗ੍ਲਹੇ ਨਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਪਰਾਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਤਜ੍ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ
ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਧਰਮਰਾਜ ਸੀ; ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਕੌਣ ਰਾਜਾ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਵਚਨਂ ਵੈ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਕਿਮਨੇਨ ਚਿਰਂ ਵੀਰ ਨਯਸ੍ਵ ਦ੍ਰਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਦਾਸੀਭਾਵੇਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਇਹ ਬਚਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ? ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੂਤ, ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ।
ਤਤੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਾਧੁ ਕਰ੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ, ਕਰਣ, ਬਲਵਾਨ; ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਦੁਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਬਲਾਤ੍। ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਃ ਸ ਚਕਰ੍ष ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍।। ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਤਦਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਪੰਚਾਲੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਈ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀष੍ਣ ਦ੍ਰੋਣ ਦ੍ਰੌਣੇ ਤਥਾ ਕृਪ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਵਿਦੁਰ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤੇ ਧਰਮ-ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਵੈ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਿ। ਪਿਰਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁਂ ਸੁਯੋਧਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਾਰ੍ਯੇ ਵੀਰਜਨਨਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਦਵੀਮ੍। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਤ੍ਰਾਯਸਿਵ ਵਧੂਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਆਪ ਜੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧੂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਨਾਚਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ? ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ।
ਯਦਿ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਾਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਾ ਹਤਾऽਸ੍ਮਿ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ਂ ਗਤਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਨ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਰਪਤਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਨ ਚਾਯੁਰ੍ਨਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਾऽਪਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍।। ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਂ ਯਦਿ ਜੀਵੇਯਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਨਾ ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨ ਭਰਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਧਿਕ्कार ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ, ਮੰਦ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਜੀਉਂ।