ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਤਵੇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਯਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਚਲਣ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੀਰੈਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਤਾਸਵ ਇਵਾਨਤਾਃ
ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਾਲੀ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਅਜਿਤਾਂ ਵਾ ਜਿਤਾਂ ਵੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਮਾਣਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਰਿਆ, ਉਹ ਖੁਦ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵਾਰ੍ਤਾਮ੍। ਨੋਚੁਰ੍ਵਚਃ ਸਾਧ੍ਵਥਵਾऽਪ੍ਯਸਾਧੁ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਰੋਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਂ- ਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵੇਦਂ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਦੇਖਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਉਦਾਰਸਤ੍ਵੇ ਭੀਮੇऽਰ੍ਜੁਨੇ ਸਹਦੇਵੇ ਤਥੈਵ। ਪਤ੍ਯੌ ਚ ਤੇ ਨਕੁਲੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਸਵਾਲ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਕੁਲ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ; ਇਹ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਉਠਾਈ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਹੇਤੋਃ। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨृਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦਾਸਭਾਵਾਤ੍
ਸਭ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਹਾਇ ਆਖਣ, ਪਾਂਚਾਲੀ; ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਆਖਣ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੇਦਂ ਕਥਯਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ। ਈਸ਼ੋ ਵਾ ਤੇ ਹ੍ਯਨੀਸ਼ੋऽਥਵੈष ਵਾਕ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਕਂ ਭਜਸ੍ਵ
ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੱਸੇ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੁੱਕ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਮੇ ਕੌਰਵੇਯਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਤਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਤਵੈਵ। ਨ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਯਸਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵ- ਤ੍ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ।
ਤਤਃ ਸਭ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥੋਚ੍ਚੈਃ। ਚੇਲਾਵੇਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਦਨ੍ਤੋ ਹਾਹੇਤ੍ਯਾਸੀਦਪਿ ਚੈਵਾਰ੍ਤਨਾਦਃ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈਆਂ, ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕੀਤੇ; 'ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚੀਕ ਵੀ ਉਠੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੋਹਰਂ ਤ- ਦ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਸਭਾਯਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਧਰਮਕ ਕੁਰੁ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸਾਚੀਕृਤਾਨਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਉਸ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਸੋਚਦੇ, 'ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕੀ ਆਖੇਗਾ?'
ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਜਿਤੋ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਮੌ ਚੋਭੌ ਭृਸ਼ਂ ਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ, 'ਅਜਿੱਤ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਆਖਣਗੇ?'
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਭੀਮਸੇਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭੁਜਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੋਰ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ, ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਦ੍ਯੇष ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਵਯਂ ਮਰ੍षਯੇਮਹਿ
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਰਾਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਈਸ਼ੋ ਨਃ ਪੁਣ੍ਯਤਪਸਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਮਨ੍ਯਤੇ ਜਿਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦ੍ਯੇष ਵਿਜਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਵੀ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ਪਦਾ ਭੂਮਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧਜਾਨਿਮਾਨ੍
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਯਤੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਭੁਜੌ ਮੇ ਪਰਿਘਾਵਿਵ। ਨੈਤਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤਾਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ। ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਸਿਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਙ੍ਕਟਮ੍। ਗੌਰਵੇਣ ਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨਿਗ੍ਰਹਾਦਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹਾਂ। ਆਦਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਬਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਨਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾਨਿਵ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟਾਰਾਨਿਮਾਨ੍ਪਾਪਾਨ੍ਨਿष੍ਪषੇਯਂ ਤਲਾਸਿਭਿਃ
ਜੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਇਹ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦੁਰ ਏਵ ਚ। ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਿਦਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤ੍ਰਯਃ ਕਿਲੇਮੇ ਹ੍ਯਧਨਾ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਦਾਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਨਾਰੀ। ਦਾਸਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਧਨਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰੇ ਹੀਨਸ਼੍ਵਰਾ ਦਾਸਧਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਨਾਰੀ। ਨੌਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਧਨ ਰਹਿਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੇ ਭਲੋ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਿਲਕਤ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵਾਰਂ ਭਜਸ੍ਵ ਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਦਿਸ਼੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ। ਈਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨ ਪਾਰ੍ਥਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਪਾਂਡਵ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਤਿਮਾਸ਼ੁ ਭਾਮਿਨਿ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਨ ਲਭਸਿ ਦੇਵਨੇਨ। ਅਵਾਚ੍ਯਾ ਵੈ ਪਤਿषੁ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਿ- ਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਵਿਦਿਤਂ ਤਤ੍ਤਵਾਸ੍ਤੁ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਪਤੀਆਂ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਗੁਲਾਮੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਜਿਤੋ ਨਕੁਲੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਰਃ ਸਹਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਦਾਸੀਭੂਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੈ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪਤਯੋ ਨੈਵ ਸਨ੍ਤਿ
ਨਕੁਲ, ਭੀਮਸੇਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹਾਰ ਕੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਜਨ੍ਮਨਿ ਕਿਂ ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਪੌਰੁषਂ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਟਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਮਿਮਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਯੋ ਵ੍ਯਦੇਵੀਦ੍ਗ੍ਲਹੇषੁ
ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਹਨਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੇ? ਸਭਾ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਾਇਆ?
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ ਭृਸ਼ਂ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਤਦਾऽਰ੍ਤਰੂਪਃ। ਰਾਜਾਨੁਗੋ ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਾਨੁਬਦ੍ਧੋ ਦਹਨ੍ਨਿਵੈਨਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਦृष੍ਟਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਮਸੇਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਹਂ ਕੁਪ੍ਯੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਨੇष ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਸਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਃ। ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਵਿषੋ ਵੈ ਮਾਮੇਵਂ ਵ੍ਯਾਹਰੇਯੁ- ਰ੍ਨਾਦੇਵੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਯਨਯਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਮੈਂ ਰਾਜੇ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਕਾਇਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਭੀਮਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ।
ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਯਮੌ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੇ ਨृਪ ਸ਼ਾਸਨੇ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚ ਕृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਮਜਿਤਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਜੈਤ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ।