ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀਂ ਕਰੁਣਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ- ਮਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਕृਪਣਾਨ੍ਪਤੀਂਸ੍ਤਾਨ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਯੁਵਾਚਾਮਧੁਰਾਣਿ ਚੈਵ
ਜਦ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੇਚਾਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਕੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਮਿੱਠੇ ਵੀ।
ਤਾਂ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਂ ਚ ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਚ ਸ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਤਰੀਯਾਮਤਦਰ੍ਹਮਾਣਾਮ੍। ਵृਕੋਦਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਕੋਪਂ ਪਰਮਾਰ੍ਤਰੂਪਃ
ਜਦ ਉਹ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਸਿਕੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਲੁੰਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲੂਕ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਨ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਹ੍ਵਲਾऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਾऽਨੇਨ ਕਰ੍षਤਾ ਬਲਿਨਾ ਬਲਾਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਇਸ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।
ਅਭਿਵਾਦਂ ਕਰੋਮ੍ਯੇषਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦਪਰਾਧੋऽਯਂ ਤਦਿਦਂ ਨ ਕृਤਂ ਮਯਾ।। ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਉਵਾਚ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਤੇਨ ਚ ਸਮਾਧੂਤਾ ਦੁਃਖੇਨ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਤਿਤਾ ਵਿਲਲਾਪੇਦਂ ਸਭਾਯਾਮਤਥੋਚਿਤਾ
ਉਸਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਝ ਸਲੂਕ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਦੱਸਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਯਾਸ੍ਮਿ ਨृਪੈਦृष੍ਟਾ ਰਙ੍ਗੇ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾऽਹਮਦ੍ਯ ਸਭਾਂ ਗਤਾ
ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੰਗ ਮੰਚ 'ਤੇ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਝ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ।
ਯਾਂ ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਚਾਦਿਤ੍ਯੋ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੌ ਪੁਰਾ ਗृਹੇ। ਸਾऽਹਮਦ੍ਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਜਨਸਂਸਦਿ
ਜਿਸਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਨਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਨਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਾਂ ਨ ਮृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਤੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਗृਹੇ ਪੁਰਾ। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਹਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦੂਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚੇਮੇ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਮ੍। ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦੁਹਿਤਰਂ ਚੈਵ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਮਨਰ੍ਹਤੀਮ੍
ਇਹ ਕੁਰੁ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਰ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵੁਹੂ ਤੇ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਝ ਸਲੂਕ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ।
ਕਿਂਨ੍ਵਤਃ ਕृਪਣਂ ਭੂਯੋ ਯਦਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਸਭਾਮਧ੍ਯਂ ਵਿਗਾਹੇऽਦ੍ਯ ਕ੍ਵ ਨੁ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਬੇਬਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ, ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਉਣੀ ਪਈ? ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਸਭਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨ ਨਯਨ੍ਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸ ਨष੍ਟਃ ਕੌਰਵੇਯੇषੁ ਪੂਰ੍ਵੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੇ ਸੀ; ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਾਂ ਪਾਰ੍षਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾ ਸਤੀ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚ ਸਖੀ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਸਭਾਮਿਯਾਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਭੈਣ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਹੇਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਾਮਿਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਦृਸ਼ਵਰ੍ਣਜਾਮ੍। ਬ੍ਰੂਤ ਦਾਸੀਮਦਾਸੀਂ ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਕੁਰੁਓ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦਾਸੀ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।
ਅਯਂ ਮਾਂ ਸੁਦृਢਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ੋਹਰਃ. ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ੋਹਰਃ
ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਲੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ — ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਲੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਜਿਤਾਂ ਵਾऽਪ੍ਯਜਿਤਾਂ ਵਾਪਿ ਮਨ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾਂ ਯਥਾ ਨृਪਾਃ। ਤਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੌਰਵਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂ ਨਾ-ਜਿੱਤਿਆ ਸਮਝੋ, ਰਾਜਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਕੁਰੁਓ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਲੋਕੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤੁਮਪਿ ਵਿਜ੍ਞੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਮੈਂ, ਸੁਭਾਗੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਬਲਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਕੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰੁषਃ।। ਸ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਵੇਲਾਯਾਂ ਭਵਤ੍ਯਭਿਹਤਃ ਪਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਵੇਕ੍ਤੁਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਿਮਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤ੍ਵਾਦ੍ਗਹਨਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ, ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਨੂਨਮਨ੍ਤਃ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚਿਰਾਦਿਵ। ਤਥਾ ਹਿ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਭਮੋਹਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੁਲੇषੁ ਜਾਤਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵ੍ਯਸਨੈਰਾਹਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਯੇषਾਂ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਧੂਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਏ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੈ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਤਵੇਦਂ ਵृਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਯਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਚਲਣ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੀਰੈਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਤਾਸਵ ਇਵਾਨਤਾਃ
ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਾਲੀ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਅਜਿਤਾਂ ਵਾ ਜਿਤਾਂ ਵੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਮਾਣਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਰਿਆ, ਉਹ ਖੁਦ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਂ ਕੁਰਰੀਮਿਵਾਰ੍ਤਾਮ੍। ਨੋਚੁਰ੍ਵਚਃ ਸਾਧ੍ਵਥਵਾऽਪ੍ਯਸਾਧੁ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਰੋਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਂ- ਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵੇਦਂ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਦੇਖਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਉਦਾਰਸਤ੍ਵੇ ਭੀਮੇऽਰ੍ਜੁਨੇ ਸਹਦੇਵੇ ਤਥੈਵ। ਪਤ੍ਯੌ ਚ ਤੇ ਨਕੁਲੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਵਦਨ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਸਵਾਲ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਕੁਲ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ; ਇਹ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਉਠਾਈ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਹੇਤੋਃ। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨृਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦਾਸਭਾਵਾਤ੍
ਸਭ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਹਾਇ ਆਖਣ, ਪਾਂਚਾਲੀ; ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਆਖਣ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੇਦਂ ਕਥਯਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ। ਈਸ਼ੋ ਵਾ ਤੇ ਹ੍ਯਨੀਸ਼ੋऽਥਵੈष ਵਾਕ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਕਂ ਭਜਸ੍ਵ
ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੱਸੇ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੁੱਕ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਮੇ ਕੌਰਵੇਯਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਤਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਤਵੈਵ। ਨ ਵਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਯਸਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵ- ਤ੍ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਨ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ।
ਤਤਃ ਸਭ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥੋਚ੍ਚੈਃ। ਚੇਲਾਵੇਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਦਨ੍ਤੋ ਹਾਹੇਤ੍ਯਾਸੀਦਪਿ ਚੈਵਾਰ੍ਤਨਾਦਃ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈਆਂ, ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕੀਤੇ; 'ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚੀਕ ਵੀ ਉਠੀ।