ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵਨੌ ਤੌ ਚ ਗਰੁਡੋ ਵਿष੍ਣੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤੇਪਿ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਵृਣੋਤੁ ਭਗਵਾਨਪਿ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਾਹਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੁਣ ਲੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨੁਪਰਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸੀਤਿ ਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਖਗਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਵ੍ਰਾਜ ਤਰਸਾ ਵੇਗਾਦ੍ਵਾਯੁਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਮਹਾਜਵਃ। ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਰਨ੍ਤਮਮृਤਂ ਰੋषਾਦ੍ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਰਮ੍। ਤਮੁਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਤਾਜ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਤਥਾ ਵਜ੍ਰਸਮਾਹਤਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਸਂਭਵਮ੍
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵੈਵ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਏਤਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਕਂ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
"ਮੈਂ ਵਜਰ ਦਾ ਤੇ ਤेरा ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਤੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।"
ਨ ਚ ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤੇਨ ਰੁਜਾ ਮੇऽਸ੍ਤੀਹ ਕਾਚਨ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
"ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰੂਪਂ ਪਤ੍ਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਖਗੋ ਮਹਦਿਦਂ ਭੂਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੇ, "ਇਹ ਸੁਪਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲੇ।
ਬਲਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਚਾਨਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।"
ਸਖ੍ਯਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਪੁਰਂਦਰ। ਬਲਂ ਤੁ ਮਮ ਜਾਨੀਹਿ ਮਹਚ੍ਚਾਸਹ੍ਯਮੇਵ ਚ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਕਾਮਂ ਨੈਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਬਲਸਂਸ੍ਤਵਮ੍। `ਅਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਰ੍ਹਣਾਮ੍
"ਸੱਚਮੁੱਚ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਗੁਣਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚਾਪਿ ਪृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਗੋਪਤੇ। ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
"ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਦੂਜਾ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਖੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਖੇ ਪृष੍ਟੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ
"ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਆਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਜਲਾਮਿਮਾਮ੍। ਵਹੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍
"ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਇੱਕ ਪੰਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲਵੇਂ, ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਪਿਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਹੇਯਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਮੇ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿੰਨੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਂ ਵੀਰਂ ਕਿਰੀਟੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਆਹ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਕਿਰੀਟੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਸ਼ੌਨਕਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਵ ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਸਂਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਸਖ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸੋਮੇਨ ਮਮ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੇ ਹਿ ਪ੍ਰਬਾਧੇਯੁਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਵਾਨਿਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੋਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਮਯਾ। ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਪਾਤੁਂ ਸੋਮਂ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਪ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰੇਮਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਯਮਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਤਤਸ੍ਤृਰ੍ਣਂ ਹਰੇਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਸੋਮ ਰੱਖਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹਾਣ੍ਡਜ। ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਲੈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।'
ਈਸ਼ੋऽਹਮਪਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤੇऽਰ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਭਵੇਯੁਰ੍ਭੁਜਗਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਨ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ। ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ੍ਤਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਗਰੁਡੇਨ ਵੈ। ਇਦਂ ਭੂਯੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਮਾਮਲਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸੋਮਮਿਤ੍ਯਨੁਭਾष੍ਯ ਤਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਨਾਨ੍ਮਯਾ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕਿਮਿਤੋ ਮਾਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ
ਮਾਂ, ਹੁਣ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਵਾਲੀ?
ਇਦਮਾਨੀਤਮਮृਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਵਃ
ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।