ਨਾਰੁਨ੍ਤੁਦਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਨृਸ਼ਂਸਵਾਦੀ ਨ ਹੀਨਤਾਃ ਪਰਮਭ੍ਯਾਦਦੀਤ। ਯਯਾਸ੍ਯ ਵਾਚਾ ਪਰ ਉਦ੍ਵਿਜੇਤ ਨ ਤਾਂ ਵਦੇਦੁਸ਼ਤੀ ਪਾਪਲੋਕ੍ਯਾਮ੍
ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਤ ਹੋਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਐਸੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਤਿਵਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ- ਧ੍ਯੌਰਾਹਤਃ ਸ਼ੋਚਤਿ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨਿ। ਪਰਸ੍ਯ ਨਾਮਰ੍ਮਸੁ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਨਾਵਸृਜੇਤ੍ਪਰੇषੁ
ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ — ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵਰਤੇ।
ਅਜੋ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਗਿਲਤ੍ਕਿਲੈਕਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਪਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਾਸ੍ਯ ਭੂਮੌ। ਨਿਕृਨ੍ਤਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੇਰਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੱਕਰਾ ਤਲਵਾਰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਹੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਨੇਚਰਂ ਵਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਂ ਵਾ। ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਵਿਦ੍ਯਂ ਭषਨ੍ਤਿ ਹੈਵਂ ਸ਼੍ਵਨਰਾਃ ਸਦੈਵ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ। ਐਸਾ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਮੰਦੇ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਘੋਰਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਯਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਤਮਨ੍ਵੇਤਾਰੋ ਬਹਵਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਦ੍ਯੂਤੋਦਯੇ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਨਰਕ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੂਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਲਾਬੂਨਿ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਵੋਮ੍ਭਸਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੇਵ। ਮੂਢੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮੇ ਵਾਚਃ ਪਥ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ
ਲੌਕੀਆਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੈਰਦੇ ਹਨ, ਜਹਾਜ਼ ਪਾਣੀ 'ਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਤੋ ਨੂਂ ਭਵਿਤਾਯਂ ਕਰੂਣਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਵਿਨਾਸ਼ਃ। ਵਾਚਃ ਕਾਵ੍ਯਾਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਪਥ੍ਯਰੂਪਾ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਧਤੇ ਲੋਭ ਏਵ
ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਅੰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ—ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ। ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਲਾਲਚ ਹੀ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਤ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀਂ ਸਭਾਯਾ- ਮੁਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਯਮਧ੍ਯੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਸ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਨਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਹ੍ਯਯਂ ਵਿਵਦਤ੍ਯੇਵ ਭੀਤੋ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਕਾਮਃ ਸਦੈਵ
ਤੂੰ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ। ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਥੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹਿਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਸ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸ਼੍ਵੇਵ ਹਿ ਸਿਂਹਗੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸਦਨ੍ਮਹਿषੀਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਸਾਰਥੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦ੍ਯੂਤਮਦੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰੌਪਦਿ ਤ੍ਵਾਮਜੈषੀਤ੍। ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮ ਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਜੂਏ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਯਾਜ਼ਨੇਸਨੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵੇਵਂ ਵਦਸਿ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿ- ਕੋ ਹਿ ਦੀਵ੍ਯੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਮੂਡੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੂਤਮਦੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਭੂਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕੈਤਵਮਸ੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ? ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਜੂਏ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾ ਨਾਭੂਤ੍ਕੈਤਵਮਨ੍ਯਦਸ੍ਯ ਤਦਾऽਦੇਵੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮਥੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਪਾਂਡਵ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਹਾਰ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਫਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੈਨੂੰ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਿਤਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਪृਚ੍ਛ ਸੂਤਜ। ਕਿਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਾਜੈषੀਰਾਤ੍ਮਾਨਮਥਵਾ ਨੁ ਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛ, ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ?
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਤਤੋ ਮਾਂ ਨਯਂ ਸੂਤਜ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮਹਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਲਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ, ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਚੋਵਾਚ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਨਰੇਨਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ, 'ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।'
ਕਸ੍ਯੇਸ਼ੋ ਨਃ ਪਰਾਜੈषੀਰਿਤਿ ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ। ਕਿਂ ਨੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਾਜੈषੀਰਾਤ੍ਮਾਨਮਥਵਾਪਿ ਮਾਮ੍
'ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਹੋਏ? ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ?'—ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚੇਤਾ ਗਤਸਤ੍ਵ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਨ ਤਂ ਸੂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ
ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗੀ ਤੇ ਨਾ ਮਾੜੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹੈਵਾਗਤ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੇਨਂ ਪ੍ਰਭਾषਤਾਮ੍। ਇਹੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਭਵਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਉਵਾਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਵ੍ਯਥਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਸਾਰਥੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਭ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕੌਰਵਾਣਾਮ੍। ਨ ਵੈ ਸਮृਦ੍ਦਿਂ ਪਾਲਯਤੇ ਲਘੀਯਾਨ੍ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਂ ਨੇष੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਸਭਾ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂ ਨੂਨਂ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸਂਵਿਧਾਤਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਵੁਭੌ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਵृਦ੍ਧਬਾਲੌ। ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕੇ ਸ ਨਃ ਸ਼ਮਂ ਧਾਸ੍ਯਤਿ ਗੋਪ੍ਯਮਾਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਵਡੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਛੋਟਿਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਸੀ—ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਚੈਨ ਦੇਵੇ।
ਸੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਮਾ ਤ੍ਯਗਾਤ੍ਕੌਰਵਾਨ੍ਵੈ ਸਭ੍ਯਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵਚੋ ਮੇ। ਤੇ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵਰਿष੍ਠਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੌਰਵੋ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾਨੀਮ੍। ਅਧੋਮੁਖਾਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦੂਚੁ- ਰ੍ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ
ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਥੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸਭ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਂਮਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰ ਤ੍ਵਧੋਨੀਵੋ ਰੋਦਮਾਨਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ। ਸਭਾਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਭਵ
ਇਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹੇਠਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਰੋ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤ੍ਵਾਮਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਭਾਂ ਤਦਾ। ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਨ੍ਦੇਰਨ੍ਮਨੋਰ੍ਭਿਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦੂਤਃ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਭਵਨਂ ਨृਪ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਮਤਂ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਚਲਾਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦੀਨਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਸਤ੍ਯੇਨਾਤਿਪਰੀਤਾਙ੍ਗਾ ਨੋਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸੂਤਮੁਵਾਚ ਹृष੍ਟਃ। ਇਹੈਵੈਤਾਮਾਨਯ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਯਾਃ ਕੁਰਵੋ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਤਿਕਾਮਿਨ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਣ।'