ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਲਹ ਏਕੋऽਪਰਾਜਿਤਃ। ਪਣਸ੍ਵ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਤਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਯ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਚਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਨੈਵ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾ ਨ ਮਹਤੀ ਨ ਕृਸ਼ਾ ਨਾਤਿਰੋਹਿਣੀ। ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਕਸ਼ੀ ਚ ਤਯਾ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਡੀ; ਨਾ ਪਤਲੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ; ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਗਨ੍ਧਯਾ। ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਸੇਵਿਨ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾਨਯਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸ੍ਯਾਦਾਨੁਸ਼ਂਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ। ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਲਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਚਾਹਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਹਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਮਨੁਕੂਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਮ੍। ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਲਾਪੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਤਨੀ ਚਾਹਵੇ।
ਚਰਮਂ ਸਂਵਿਸ਼ਤਿ ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਆਗੋਪਾਲਾਵਿਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ ਕृਤਾਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਖਰੀ ਸੌਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਗੋਆਲਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਆਭਾਤਿ ਪਦ੍ਮਵਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਵੇਦਂ ਮਲ੍ਲਿਕੇਵ ਚ। ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾ ਦੀਰ੍ਘਕੇਸ਼ੀ ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਨਾਤਿਲੋਮਸ਼ਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚੰਬੇਲੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਯੈਵਂਵਿਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਗ੍ਲਹਂ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤ ਸੌਬਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਃ ਸृਤਾ ਗਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!' ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਞ੍ਜਤ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੁਚਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭਾ ਹਿਲ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਗਤਸਤ੍ਵ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਆਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਧੋਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੋਸ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਯਃ। ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਆਸੁਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਧੋਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੰਜਯ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਤੇ ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਯੁਤ्सੁ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਕਿਂ ਜਿਤਂ ਕਿਂ ਜਿਤਮਿਤਿ ਹ੍ਯਾਕਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਪਰ ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਕੀ ਜਿੱਤਿਆ? ਕੀ ਜਿੱਤਿਆ?' ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ।
ਜਹਰ੍ष ਕਰ੍ਣੋऽਤਿਭृਸ਼ਂ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਇਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪਤਞ੍ਜਲਮ੍
ਕਰਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਪਰ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੌਬਲਸ੍ਤ੍ਵਭਿਘਾਯੈਵ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੁਰਰੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 'ਜਿੱਤਿਆ! ਜਿੱਤਿਆ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਨਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਂਮਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਸਂਮਾਰ੍ਜਤਾਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰੈਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਦਾਸੀਭਿਰਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾ
ਆ, ਮਹਲ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ — ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਾਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਸਾਫ ਕਰੇ, ਜਲਦੀ ਆਵੇ, ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਦਰ੍ਵਿਭਾषਂ ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੇਨ ਨ ਮਨ੍ਦ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸਿ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਃ। ਪ੍ਰਪਾਤੇ ਤ੍ਵਂ ਲਮ੍ਬਮਾਨੋ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਮृਗਃ ਕੋਪਯਸੇऽਤਿਵੇਲਮ੍
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਫੰਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਖੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੂਰ੍ਣਕੋਪਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ। ਮਾ ਕੋਪਿष੍ਠਾਃ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਮਾ ਗਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਮੂਰਖ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾ।
ਨ ਹਿ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਕृष੍ਣਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਜਨੀਸ਼ੇਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞੈषਾ ਪਣੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਏ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਤ੍ਤੇ ਵੇਣੁਰਿਵਾਤ੍ਮਘਾਤੀ ਫਲਂ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਦ੍ਯੂਤਂ ਹਿ ਵੈਰਾਯ ਮਹਾਭਯਾਯ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤ੍ਯਯਮਨ੍ਤਕਾਲਮ੍
ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਬਰਬਾਦੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ ਵੈਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨਾਰੁਨ੍ਤੁਦਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਨृਸ਼ਂਸਵਾਦੀ ਨ ਹੀਨਤਾਃ ਪਰਮਭ੍ਯਾਦਦੀਤ। ਯਯਾਸ੍ਯ ਵਾਚਾ ਪਰ ਉਦ੍ਵਿਜੇਤ ਨ ਤਾਂ ਵਦੇਦੁਸ਼ਤੀ ਪਾਪਲੋਕ੍ਯਾਮ੍
ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਤ ਹੋਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਐਸੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਤਿਵਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ- ਧ੍ਯੌਰਾਹਤਃ ਸ਼ੋਚਤਿ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨਿ। ਪਰਸ੍ਯ ਨਾਮਰ੍ਮਸੁ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਨਾਵਸृਜੇਤ੍ਪਰੇषੁ
ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ — ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵਰਤੇ।
ਅਜੋ ਹਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਗਿਲਤ੍ਕਿਲੈਕਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਪਨ੍ਨੇ ਸ਼ਿਰਸਾਸ੍ਯ ਭੂਮੌ। ਨਿਕृਨ੍ਤਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵੇਰਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਬੱਕਰਾ ਤਲਵਾਰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਹੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਨੇਚਰਂ ਵਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਂ ਵਾ। ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਵਿਦ੍ਯਂ ਭषਨ੍ਤਿ ਹੈਵਂ ਸ਼੍ਵਨਰਾਃ ਸਦੈਵ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਘਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ। ਐਸਾ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਮੰਦੇ ਲੋਕ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਘੋਰਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਯਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਤਮਨ੍ਵੇਤਾਰੋ ਬਹਵਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਦ੍ਯੂਤੋਦਯੇ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਨਰਕ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੂਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਲਾਬੂਨਿ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਵੋਮ੍ਭਸਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੇਵ। ਮੂਢੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮੇ ਵਾਚਃ ਪਥ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ
ਲੌਕੀਆਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੈਰਦੇ ਹਨ, ਜਹਾਜ਼ ਪਾਣੀ 'ਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਤੋ ਨੂਂ ਭਵਿਤਾਯਂ ਕਰੂਣਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਹਰੋ ਵਿਨਾਸ਼ਃ। ਵਾਚਃ ਕਾਵ੍ਯਾਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਪਥ੍ਯਰੂਪਾ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍ਧਤੇ ਲੋਭ ਏਵ
ਕੁਰੂਆਂ ਲਈ ਅੰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ—ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ। ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਲਾਲਚ ਹੀ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਤ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀਂ ਸਭਾਯਾ- ਮੁਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਯਮਧ੍ਯੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਸ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਨਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਹ੍ਯਯਂ ਵਿਵਦਤ੍ਯੇਵ ਭੀਤੋ ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਕਾਮਃ ਸਦੈਵ
ਤੂੰ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ। ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਥੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹਿਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਸ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸ਼੍ਵੇਵ ਹਿ ਸਿਂਹਗੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸਦਨ੍ਮਹਿषੀਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਸਾਰਥੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।