ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਅਯਂ ਮਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਧਨਿਰ੍ਧਰਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ। ਭੀਮੇਨ ਰਾਜਨ੍ਦਯਿਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯ ਯਤ੍ਕੈਤਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਤੇऽਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਨ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਸਵਿਆਂ ਹੱਥੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਓ ਪਾਂਡਵ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸ ਠੱਗੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਮ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨੋ ਨੇਤਾ ਯੋ ਯੁਧਿ ਨਃ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਯਥਾ ਵਜ੍ਰੀ ਦਾਨਵਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇਕਃ। ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਨ੍ਨਤਭ੍ਰੂਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਜਰ ਧਾਰਕ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋਢਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਬਲੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯਪ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗਦਾਭृਤਾਮਗ੍ਰ੍ਯ ਇਹਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਨਰ੍ਹਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਜਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ, ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਜੂਏ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ—ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਂ ਪਰਾਜੈषੀਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਹਯਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਦਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਤੇ ਸਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਦੱਸ, ਓ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਧਨ ਬਚਿਆ ਹੈ ਜੋ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦਯਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਜਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯੁਪਲ੍ਪੁਤੇ
ਮੈਂ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਏਤਤ੍ਪਾਪਿष੍ਠਮਕਰੋਰ੍ਯਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਾਜਯੇਃ। ਸ਼ਿष੍ਟੇ ਸਤਿ ਧਨੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪ ਆਤ੍ਮਪਰਾਜਯਃ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਨ੍ ਗ੍ਲਹੇ ਸਰ੍ਵਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਪਰਾਜਯਲ੍ਲੋਕਵੀਰਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੂਆਰੀ ਨੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਨਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ।
ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਲਹ ਏਕੋऽਪਰਾਜਿਤਃ। ਪਣਸ੍ਵ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਤਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਯ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਚਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਨੈਵ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾ ਨ ਮਹਤੀ ਨ ਕृਸ਼ਾ ਨਾਤਿਰੋਹਿਣੀ। ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਕਸ਼ੀ ਚ ਤਯਾ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਡੀ; ਨਾ ਪਤਲੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ; ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਗਨ੍ਧਯਾ। ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਸੇਵਿਨ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾਨਯਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸ੍ਯਾਦਾਨੁਸ਼ਂਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ। ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਲਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਚਾਹਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਹਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਮਨੁਕੂਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਮ੍। ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਲਾਪੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਤਨੀ ਚਾਹਵੇ।
ਚਰਮਂ ਸਂਵਿਸ਼ਤਿ ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਆਗੋਪਾਲਾਵਿਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ ਕृਤਾਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਖਰੀ ਸੌਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਗੋਆਲਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਆਭਾਤਿ ਪਦ੍ਮਵਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਵੇਦਂ ਮਲ੍ਲਿਕੇਵ ਚ। ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾ ਦੀਰ੍ਘਕੇਸ਼ੀ ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਨਾਤਿਲੋਮਸ਼ਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚੰਬੇਲੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਯੈਵਂਵਿਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਗ੍ਲਹਂ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤ ਸੌਬਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਃ ਸृਤਾ ਗਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!' ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਞ੍ਜਤ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੁਚਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭਾ ਹਿਲ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਗਤਸਤ੍ਵ ਇਵਾਭਵਤ੍। ਆਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਧੋਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੋਸ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤਿਪੇਯਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਯਃ। ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜਃ। ਆਸੁਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਧੋਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਪ੍ਰਤੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੰਜਯ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਤੇ ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਯੁਤ्सੁ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਝੀ ਭਰਦੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਕਿਂ ਜਿਤਂ ਕਿਂ ਜਿਤਮਿਤਿ ਹ੍ਯਾਕਾਰਂ ਨਾਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਪਰ ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਕੀ ਜਿੱਤਿਆ? ਕੀ ਜਿੱਤਿਆ?' ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ।
ਜਹਰ੍ष ਕਰ੍ਣੋऽਤਿਭृਸ਼ਂ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਇਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪਤਞ੍ਜਲਮ੍
ਕਰਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਪਰ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੌਬਲਸ੍ਤ੍ਵਭਿਘਾਯੈਵ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੁਰਰੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 'ਜਿੱਤਿਆ! ਜਿੱਤਿਆ!' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਨਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਂਮਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਸਂਮਾਰ੍ਜਤਾਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰੈਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਦਾਸੀਭਿਰਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾ
ਆ, ਮਹਲ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ — ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਾਣੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਸਾਫ ਕਰੇ, ਜਲਦੀ ਆਵੇ, ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਦਰ੍ਵਿਭਾषਂ ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੇਨ ਨ ਮਨ੍ਦ ਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸਿ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਃ। ਪ੍ਰਪਾਤੇ ਤ੍ਵਂ ਲਮ੍ਬਮਾਨੋ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਮृਗਃ ਕੋਪਯਸੇऽਤਿਵੇਲਮ੍
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਫੰਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਖੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਆਸ਼ੀਵਿषਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੂਰ੍ਣਕੋਪਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ। ਮਾ ਕੋਪਿष੍ਠਾਃ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ਮਾ ਗਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਮੂਰਖ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾ।
ਨ ਹਿ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਕृष੍ਣਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਜਨੀਸ਼ੇਨ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞੈषਾ ਪਣੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਏ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਤ੍ਤੇ ਵੇਣੁਰਿਵਾਤ੍ਮਘਾਤੀ ਫਲਂ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ। ਦ੍ਯੂਤਂ ਹਿ ਵੈਰਾਯ ਮਹਾਭਯਾਯ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤ੍ਯਯਮਨ੍ਤਕਾਲਮ੍
ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਵੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਬਰਬਾਦੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ ਵੈਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।