ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਨਕੁਲੋ ਗ੍ਲਹ ਏਵੈਕੀ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤਨ੍ਮਮ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ—ਨਕੁਲ ਹੀ ਜੂਏ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਪਾਂਸਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇ ਨਕੁਲੋ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭੂਯਃ ਕੇਨੇਹ ਦੀਵ੍ਯਸੇ
ਨਕੁਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜੂਆ ਕਿਉਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦੀਵ੍ਯਤ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਸਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਮੁੜ ਖੇਡਿਆ; ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਅਯਂ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਸਹਦੇਵੋऽਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪਣ੍ਡਿਤਾਖ੍ਯਾਂ ਗਤਸ਼੍ਚ। ਅਨਰ੍ਹਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚਾਪ੍ਰਿਯਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇਣ
ਇਹ ਸਹਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਅਯੋਗ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈਂ।'
ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਿਯੌ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵੇਮੌ ਵਿਜਿਤੌ ਮਯਾ। ਗਰੀਯਾਂਸੌ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਰਸੇ ਨੂਨਂ ਯੋ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵੈ ਨਯਮ੍। ਯੋ ਨਃ ਸੁਮਨਸਾਂ ਮੂਢ ਵਿਭੇਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਤਤੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਮृਚ੍ਛਤਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਰਰਿष੍ਠੋऽਸਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਆਦਮੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਾਨਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਕਿਤਵਾ ਯਾਨਿ ਦੀਵ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟਾ ਇਵ
ਓ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਠੱਗ ਜੂਆਰੀਆਂ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਕਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨੌਰਿਵ ਪਾਰਨੇਤਾ ਜੇਤਾ ਰਿਪੂਣਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ। ਅਨਰ੍ਹਤਾ ਲੋਕਵੀਰੇਣ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਕੁਨੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਫਾਲਗੁਨ, ਜੋ ਜੂਏ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਓ ਸ਼ਕੁਨੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਅਯਂ ਮਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਧਨਿਰ੍ਧਰਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ। ਭੀਮੇਨ ਰਾਜਨ੍ਦਯਿਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯ ਯਤ੍ਕੈਤਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਤੇऽਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਨ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਸਵਿਆਂ ਹੱਥੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਓ ਪਾਂਡਵ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸ ਠੱਗੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਮ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨੋ ਨੇਤਾ ਯੋ ਯੁਧਿ ਨਃ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਯਥਾ ਵਜ੍ਰੀ ਦਾਨਵਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇਕਃ। ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਨ੍ਨਤਭ੍ਰੂਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਨੇਤਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਜਰ ਧਾਰਕ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋਢਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਬਲੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯਪ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗਦਾਭृਤਾਮਗ੍ਰ੍ਯ ਇਹਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਅਨਰ੍ਹਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਜਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ, ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਜੂਏ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ—ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਂ ਪਰਾਜੈषੀਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਹਯਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਦਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਤੇ ਸਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਦੱਸ, ਓ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਧਨ ਬਚਿਆ ਹੈ ਜੋ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦਯਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਜਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯੁਪਲ੍ਪੁਤੇ
ਮੈਂ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਏਤਤ੍ਪਾਪਿष੍ਠਮਕਰੋਰ੍ਯਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਾਜਯੇਃ। ਸ਼ਿष੍ਟੇ ਸਤਿ ਧਨੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪ ਆਤ੍ਮਪਰਾਜਯਃ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਨ੍ ਗ੍ਲਹੇ ਸਰ੍ਵਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਪਰਾਜਯਲ੍ਲੋਕਵੀਰਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੂਆਰੀ ਨੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਨਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ।
ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਲਹ ਏਕੋऽਪਰਾਜਿਤਃ। ਪਣਸ੍ਵ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਤਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਯ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਚਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਨੈਵ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾ ਨ ਮਹਤੀ ਨ ਕृਸ਼ਾ ਨਾਤਿਰੋਹਿਣੀ। ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਕਸ਼ੀ ਚ ਤਯਾ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਡੀ; ਨਾ ਪਤਲੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ; ਉਸ ਦੇ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਗਨ੍ਧਯਾ। ਸ਼ਾਰਦੋਤ੍ਪਲਸੇਵਿਨ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾਨਯਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸ੍ਯਾਦਾਨੁਸ਼ਂਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ। ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਲਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਚਾਹਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਹਿ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਮਨੁਕੂਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਮ੍। ਯਾਦृਸ਼ੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਲਾਪੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਤਨੀ ਚਾਹਵੇ।
ਚਰਮਂ ਸਂਵਿਸ਼ਤਿ ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਆਗੋਪਾਲਾਵਿਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ ਕृਤਾਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਖਰੀ ਸੌਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਗੋਆਲਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਆਭਾਤਿ ਪਦ੍ਮਵਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਵੇਦਂ ਮਲ੍ਲਿਕੇਵ ਚ। ਵੇਦੀਮਧ੍ਯਾ ਦੀਰ੍ਘਕੇਸ਼ੀ ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਨਾਤਿਲੋਮਸ਼ਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚੰਬੇਲੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਯੈਵਂਵਿਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਹਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਗ੍ਲਹਂ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤ ਸੌਬਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਅ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਃ ਸृਤਾ ਗਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!' ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਞ੍ਜਤ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੁਚਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭਾ ਹਿਲ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ।