ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषੌ ਮਹਾਘੋਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਅਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਨਯਨੌ ਸਦਾ ਚਾਨਿਮਿषੇਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਤਯੋਰੇਕੋऽਪਿ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਖੇਦਂ ਜਗਾਮ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਥਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜੇਤਵ੍ਯੌ ਹਰਿਭੋਜਿਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਚਾਨਕ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗਰੁਡਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰਾਕਰਃ।' ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਰਜਸਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸਹਸਾऽऽਵृਣੋਤ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਮਦृष੍ਟਰੂਪੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰਙ੍ਗੇ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ। ਆਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਰਸਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸੋਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸੋਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਲੀ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਜਵੇਨੈਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਨ੍ਮਥ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਅਪੀਤ੍ਵੈਵਾਮृਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਦਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਆਵਾਰ੍ਯਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਬਿਨਾ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਲੌਲ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਗਰੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਦੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚਾਵ੍ਯਯੋ ਦੇਵੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਖੇਚਰਮ੍। ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਤਵ ਤਿष੍ਠੇਯਮੁਪਰੀਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਲਵਾਂ।"
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਮਮृਤੇਨ ਵਿਨਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਵੀ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵਨੌ ਤੌ ਚ ਗਰੁਡੋ ਵਿष੍ਣੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤੇਪਿ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਵृਣੋਤੁ ਭਗਵਾਨਪਿ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਾਹਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੁਣ ਲੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨੁਪਰਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸੀਤਿ ਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਖਗਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਵ੍ਰਾਜ ਤਰਸਾ ਵੇਗਾਦ੍ਵਾਯੁਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਮਹਾਜਵਃ। ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਰਨ੍ਤਮਮृਤਂ ਰੋषਾਦ੍ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਰਮ੍। ਤਮੁਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਤਾਜ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਤਥਾ ਵਜ੍ਰਸਮਾਹਤਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਸਂਭਵਮ੍
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵੈਵ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਏਤਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਕਂ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
"ਮੈਂ ਵਜਰ ਦਾ ਤੇ ਤेरा ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਤੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।"
ਨ ਚ ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤੇਨ ਰੁਜਾ ਮੇऽਸ੍ਤੀਹ ਕਾਚਨ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
"ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰੂਪਂ ਪਤ੍ਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਖਗੋ ਮਹਦਿਦਂ ਭੂਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੇ, "ਇਹ ਸੁਪਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲੇ।
ਬਲਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਚਾਨਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।"
ਸਖ੍ਯਂ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਪੁਰਂਦਰ। ਬਲਂ ਤੁ ਮਮ ਜਾਨੀਹਿ ਮਹਚ੍ਚਾਸਹ੍ਯਮੇਵ ਚ
"ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁਰੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਕਾਮਂ ਨੈਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਬਲਸਂਸ੍ਤਵਮ੍। `ਅਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਰ੍ਹਣਾਮ੍
"ਸੱਚਮੁੱਚ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਗੁਣਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਚਾਪਿ ਪृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਗੋਪਤੇ। ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
"ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਦੂਜਾ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਖੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਖੇ ਪृष੍ਟੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਨ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ
"ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਆਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।"
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਜਲਾਮਿਮਾਮ੍। ਵਹੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍
"ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਇੱਕ ਪੰਖ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲਵੇਂ, ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।"
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਪਿਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕਾਨ੍ਸਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਹੇਯਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧੀਦਂ ਮੇ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿੰਨੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਂ ਵੀਰਂ ਕਿਰੀਟੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਆਹ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਕਿਰੀਟੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਸ਼ੌਨਕਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਵ ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਸਂਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਸਖ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸੋਮੇਨ ਮਮ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੇ ਹਿ ਪ੍ਰਬਾਧੇਯੁਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਵਾਨਿਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸੋਮੋऽਯਂ ਨੀਯਤੇ ਮਯਾ। ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਪਾਤੁਂ ਸੋਮਂ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਪ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।