ਏਕੈਕੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਲਭਤੇ ਸਹਸ੍ਰਪਰਮਾਂ ਭृਤਿਮ੍। ਯੁਧ੍ਯਤੋऽਯੁਧ੍ਯਤੋ ਵਾਪਿ ਵੇਤਨਂ ਮਾਸਕਾਲਿਕਮ੍। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਲੜਨ ਜਾਂ ਨਾ ਲੜਨ ਤੇ ਵੀ, ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੱਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਕृਤਵੈਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਾਰ ਗਿਆ!"
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਕਲ੍ਮਾषਾਨ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਹੇਮਮਾਲਿਨਃ। ਦਦੌ ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨੇ
ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਟਿੱਟਿਰੀ, ਕਲਮਾਸ਼, ਗਾਂਧਰਵ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤਃ ਪਰਾਭੂਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਦਬ ਕੇ ਵੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਏ। ਰਾਜਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਅਤ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਾਰ ਗਿਆ!"
ਰਥਾਨਾਂ ਸ਼ਕਟਾਨਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਂ ਚਾਯੁਤਾਨਿ ਮੇ। ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਹੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਸ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਬੈਲਗੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਚੀਯ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਯਥਾ ਸਮੁਦਿਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਜਾਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੰਗੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਿਬਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਸ਼ਾਲਿਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍। षष੍ਟਿਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪੁਲਵਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਚਾਵਲ-ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਾਰੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ। ਇਹ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਤਾਮ੍ਰਲੋਹੈਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਨਿਧਯੋ ਯੇ ਚਤੁਃ ਸ਼ਤਾਃ। ਪਞ੍ਚਦ੍ਰੌਣਿਕ ਏਕੈਕਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਹਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਚਾਰ ਸੌ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਮਬੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸੌ ਤੋਲ ਖਰਾ ਸੋਨਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਜਾਤਰੂਪਸ੍ਯ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰ੍ਘੋ ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਭਾਰਤ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਫ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਜੀ—ਇਹ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾਪਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧੋਖੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ।'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਘੋਰੇ ਸਰ੍ਵਾਪਹਾਰਿਣਿ। ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਤਾ ਵਿਦੁਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੂਆ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੂਰ੍षੋਰੌषਧਮਿਵ ਨ ਰੋਚੇਤਾਪਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈ, ਭਾਰਤ ਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦਵਾਈ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸੁਣਨ ਚਾਹੇ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਪਰ ਸੁਣ।
ਯਦ੍ਵੈ ਪੁਰਾ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਰੁਰਾਵ ਗੋਮਾਯੁਵਦ੍ਵਿਸ੍ਵਰਂ ਪਾਪਚੇਤਾਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਕੁਲਘ੍ਨਃ ਸੋऽਯਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਾਂ ਕਾਲਹੇਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਗਿੱਧ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਇਆ, ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਵਸਨ੍ਤਂ ਗੋਮਾਯੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਵ੍ਯਾਂ ਗਿਰਂ ਮਮ
ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿੱਧ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਬੁਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਮਧੁ ਵੈ ਮਾਧ੍ਵਿਕੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਨੈਵ ਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਮਜ੍ਜਤਿ ਵਾ ਪਤਨਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਧੂ ਮਕਖੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਦ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੱਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਮਤ੍ਤੋऽਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਮਧੁਵਨ੍ਨ ਪੀਰਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਵੈਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੂਏ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਵਿਦਿਤਂ ਮੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਭੋਜੇष੍ਵੇਵਾਸਮਞ੍ਜਸਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਿ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸਾ ਹੀ ਅਨਿਆਇ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਧਕਾ ਯਾਦਵਾ ਭੋਜਾਃ ਸਮੇਤਾਃ ਕਂਸਮਤ੍ਯਜਨ੍। ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣੇਨਾਮਿਤ੍ਰਘਾਤਿਨਾ
ਅੰਧਕ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਭੋਜ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਨਿਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ; ਤੇਰੇ ਆਖਣ ਤੇ ਸਵਯਸਾਚੀ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਦਸ੍ਯ ਪਾਦਸ੍ਯ ਮੋਦਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰਵਃ ਸੁਖਮ੍। ਕਾਕੇਨੇਮਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਹਾਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕੇਨ ਚ। ਕ੍ਰੀਣੀष੍ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਮਜ੍ਜੀਃ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਪੇਹਣ, ਬਾਘ ਗਿੱਧ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁਕ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬ।
ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੁਲਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰੁषਂ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕੁਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਪਦਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ; ਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਛੱਡ; ਆਪਣੇ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਭਯਙ੍ਕਰਃ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਭਾषਤੇ ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਮ੍ਭਤ੍ਯਾਗੇ ਮਹਾऽਸੁਰਾਨ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਵਯ ਨੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯष੍ਠੀਵਿਨਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍। ਗृਹੇ ਕਿਲ ਕृਤਾਵਾਸਾਁਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਪੀਡਯਤ੍। ਸ ਚੋਪਭੋਗਲੋਭਾਨ੍ਧੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀਆਂ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਆਯਤਿਂ ਚ ਤਦਾਤ੍ਵਂ ਚ ਉਭੇ ਸਦ੍ਯੋ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍। ਤਦਰ੍ਥਕਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਦ੍ਰੁਹਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾ ਕਰੋ।
ਮੋਹਾਤ੍ਮਾ ਤਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਤ੍ਰਿਹਾ ਪੁਰੁषੋ ਯਥਾ। ਜਾਤਞ੍ਜਾਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਮਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਪਛਤਾਵੋਗੇ। ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਗਦਾ ਜਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਲੈਓ।
ਮਾਲਾਕਾਰ ਇਵਾਰਾਮੇ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਙ੍ਗਾਰਕਾਰੀਵ ਮੈਨਾਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਸਮੂਲਕਾਨ੍। ਮਾ ਗਮਃ ਸਮੁਤਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਬਲਸ਼੍ਚ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੱਕੜੀ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਸਮੇਤ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾ।
ਸਮਵੇਤਾਨ੍ਹਿ ਕਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯੇਤ ਭਾਰਤ। ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਰੁਤ੍ਪਤਿਃ
ਭਾਰਤ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਦਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇ’en ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਦ੍ਯੂਤਂ ਮੂਲਂ ਕਲਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪੈਤਿ ਮਿਥੋ ਭੇਦਂ ਮਹਤੇ ਦਾਰੁਣਾਯ। ਤਦਾ ਸ੍ਥਿਤੋऽਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸृਜਤੇ ਵੈਰਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਜੂਆ ਹੀ ਝਗੜੇ ਦੀ ਜੜ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੇ ਵਿਭਾਜਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।