ਅਹਂ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੇਵਿਤਾ ਚਾਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਮਾਤੁਲੋ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਿषਮਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਏਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿਨ੍ਨੁਪਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਕਾਮਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਿਓ।
ਉਪੋਹ੍ਯਮਾਨੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤੁ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤੇऽਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ਼ਃ ਪृਥਚ੍ਕੈਵ ਸਿਂਹਗ੍ਰੀਵਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਸਿਂਹਾਸਨਾਨਿ ਭੂਰਿਣੀ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੇਜਿਰੇ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਦੇਵੈਰਿਵ ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸਮਵੇਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭਾ ਉਹਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਹृਦ੍ਦ੍ਯੂਤਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਬੁਹਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਣਿਰ੍ਹਾਰੋਤ੍ਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਨਕੋਤ੍ਤਮਭੂषਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਵ। ਯੇਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਾਸੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪਾਸੀ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੇਂਗਾ?
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਮਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ। ਮਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚ ਨ ਮੇऽਰ੍ਥੇषੁ ਜਯਸ੍ਵੈਨਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਹਿਰਾ ਮੋਤੀ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨਕ੍ਸ਼ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਮਤ੍ਤ ਕੈਤਕੇਨੈਵ ਯਜ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰੋਦਰੇ। ਸ਼ਕੁਨੇ ਹਨ੍ਤ ਦੀਵ੍ਯਾਮੋ ਗ੍ਲਹਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਕੇ ਜੂਆ ਖੇਡੀਏ।
ਸਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਣ੍ਡਿਨ੍ਯੋ ਭਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਕੋਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਜਾਤਰੂਪਮਨੇਕਸ਼ਃ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੇਟੀਆਂ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਸੋਨਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' — ਇਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਂਡਵ ਸੀ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਸਮਿਤੋ ਵੈਯਾਘ੍ਰਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸੁਚਕ੍ਰੋਪਸ੍ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਨੋ ਰਾਜਰਥੋ ਯ ਇਹਾਸ੍ਮਾਨੁਪਾਵਹਤ੍। ਜੌਤ੍ਰੋ ਰਥਵਰਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮੇਘਸਾਗਰਨਿਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਰਥ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਯਂ ਕੁਰਰਚ੍ਛਾਯਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸਂਮਤਾਃ। ਵਹਨ੍ਤਿ ਨੈषਾਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾਦ੍ਭੂਮਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਜੋ ਬਗਲੇਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਾਉਂਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਢਿੱਡ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਧੋਖੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਸ਼ਤਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਰੁਣ੍ਯੋ ਹੇਮਭਦ੍ਰਿਕਾਃ। ਕਮ੍ਬੁਕੇਯੂਰਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕਕਣ੍ਠ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਕੰਧੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਤੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਪਾਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਹਾਰ੍ਹਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਃ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਮਣੀਨ੍ਹੇਮ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਅਨੁਸੇਵਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਮਾਃ ਕੁਸ਼ਲਾ ਨृਤ੍ਤਸਾਮਸੁ। ਸ੍ਨਾਤਕਾਨਾਮਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਅਤ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਾਰ ਗਿਆ!"
ਏਤਾਵਨ੍ਤਿ ਚ ਦਾਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਵਾਰਵਸਨਾਃ ਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੇਧਾਵਿਨੋ ਦਾਨ੍ਤਾ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਪਾਤ੍ਰੀਹਸ੍ਤਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਿਥੀਨ੍ਭੋਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਸਿਆਣੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਿਆਲੇ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਅਤ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਾਰ ਗਿਆ!"
ਸਹਸ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਨਗਾ ਮੇ ਮਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸੌਬਲ। ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕृਤਾਪੀਡਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨੋ ਹੇਮਮਾਲਿਨਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੁਦਾਨ੍ਤਾ ਰਾਜਵਹਨਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯੁਧਿ। ਈषਾਦਨ੍ਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾष੍ਟਕਰੇਣਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਯੋਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਕਰੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਦੰਦ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪੁਰਭੇਤ੍ਤਾਰੋ ਨਵਮੇਘਨਿਭਾ ਗਜਾਃ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸੌਬਲਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੌਬਲ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਾਰ ਗਿਆ!"
ਰਥਾਸ੍ਤਾਵਨ੍ਤ ਏਵੇਮੇ ਹੇਮਦਣ੍ਡਾਃ ਪਤਾਕਿਨਃ। ਹਯੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਃ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰਥਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਭਿਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਰਥ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।