ਮਹਾਬਲਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਰੇਜੁਰਭ੍ਰਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰੌਘਪ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਨੁਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜੀਵਿਤਾਨ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵੇਖੀ।
ਆਵृਣ੍ਵਾਨਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਮਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਮ੍ਬਰਮ੍। ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੁਂ ਚਣ੍ਡਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਨੁਕਤੇ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਃ ਸਮਾਸ੍ਤਰਤ੍ਪਤ੍ਰਰਥੋ ਨਦੀਭਿਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਵਪੁਰਨ੍ਯਦਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋऽਗ੍ਨਿਮਭਿਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਰਥ ਨਾਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਵੇਨ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਰੀਚਿਨਿਕਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਬਲਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾਰਿਵੇਗ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜੰਬੂਨਦ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਦਮृਤਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਮਯਸ੍ਮਯਮ੍
ਉਥੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਲੇਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼।
ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਂ ਘੋਰਂ ਛੇਦਨਂ ਸੋਮਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਂ ਤਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵੈਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੰਤਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਖੇਚਰਃ। ਅਰਾਨ੍ਤਰੇਣਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਗੜ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਮਦ੍ਵ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੋ ਸੱਪ ਸਨ, ਜੋ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषੌ ਮਹਾਘੋਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਅਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਨਯਨੌ ਸਦਾ ਚਾਨਿਮਿषੇਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਤਯੋਰੇਕੋऽਪਿ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਖੇਦਂ ਜਗਾਮ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਥਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜੇਤਵ੍ਯੌ ਹਰਿਭੋਜਿਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਚਾਨਕ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗਰੁਡਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰਾਕਰਃ।' ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਰਜਸਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸਹਸਾऽऽਵृਣੋਤ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਮਦृष੍ਟਰੂਪੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰਙ੍ਗੇ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ। ਆਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਰਸਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸੋਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸੋਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਲੀ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਜਵੇਨੈਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਨ੍ਮਥ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਅਪੀਤ੍ਵੈਵਾਮृਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਦਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਆਵਾਰ੍ਯਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਬਿਨਾ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਲੌਲ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਗਰੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਦੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚਾਵ੍ਯਯੋ ਦੇਵੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਖੇਚਰਮ੍। ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਤਵ ਤਿष੍ਠੇਯਮੁਪਰੀਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਲਵਾਂ।"
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਮਮृਤੇਨ ਵਿਨਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਵੀ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵਨੌ ਤੌ ਚ ਗਰੁਡੋ ਵਿष੍ਣੁਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤੇਪਿ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਵृਣੋਤੁ ਭਗਵਾਨਪਿ। ਤਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਾਹਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਚੁਣ ਲੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨੁਪਰਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸੀਤਿ ਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਖਗਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾਵੇ," ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਵ੍ਰਾਜ ਤਰਸਾ ਵੇਗਾਦ੍ਵਾਯੁਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਮਹਾਜਵਃ। ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਰਨ੍ਤਮਮृਤਂ ਰੋषਾਦ੍ਗਰੁਡਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਰਮ੍। ਤਮੁਵਾਚੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਤਾਜ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਤਥਾ ਵਜ੍ਰਸਮਾਹਤਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਸਂਭਵਮ੍
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵੈਵ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਏਤਤ੍ਪਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਕਂ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨੋਪਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
"ਮੈਂ ਵਜਰ ਦਾ ਤੇ ਤेरा ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਖ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਤੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।"
ਨ ਚ ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤੇਨ ਰੁਜਾ ਮੇऽਸ੍ਤੀਹ ਕਾਚਨ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍
"ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰੂਪਂ ਪਤ੍ਰਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਖਗੋ ਮਹਦਿਦਂ ਭੂਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਖੇ, "ਇਹ ਸੁਪਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੋਲੇ।
ਬਲਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਖ੍ਯਂ ਚਾਨਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਖਗੋਤ੍ਤਮ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।"