ਇਦਂ ਵੈ ਦੇਵਨਂ ਪਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਿਤਵੈਃ ਸਹ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਨ ਤੁ ਦੇਵਨਮ੍
ਇਹ ਚੌਪੜੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਨ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਅਜਿਹ੍ਯਮਸ਼ਠਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਰਤਮ੍
ਸਤਰੀਆਂ ਕਦੇ ਅਜਬ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ; ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਯੁੱਧ ਹੀ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤਾਮਹੇ। ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮਾਤਿਦੇਵੀਰ੍ਮਾਜੈषੀਃ ਸ਼ਕੁਨੇ ਪਰਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ।
ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਾਮਯੇ ਨਾਹਂ ਸੁਖਾਨ੍ਯੁਤ ਧਨਾਨਿ ਵਾ। ਕਿਤਵਸ੍ਯੇਹ ਕृਤਿਨੋ ਵृਤ੍ਤਮੇਤਨ੍ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਨੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੂਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਹਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਹਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਕृਤਿਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਦੇਵਨਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਦਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ।
ਆਹੂਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ; ਤੇ ਨਸੀਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ—ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੀਂ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਕੇਨ ਦੇਵਨਂ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਸ਼੍ਚ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੌਪੜੀ ਕੌਣ ਖੇਡੇਗਾ? ਦਾਅ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਚੌਪੜੀ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ।
ਅਹਂ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੇਵਿਤਾ ਚਾਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਮਾਤੁਲੋ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਿषਮਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਏਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿਨ੍ਨੁਪਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਕਾਮਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਿਓ।
ਉਪੋਹ੍ਯਮਾਨੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤੁ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤੇऽਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ਼ਃ ਪृਥਚ੍ਕੈਵ ਸਿਂਹਗ੍ਰੀਵਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਸਿਂਹਾਸਨਾਨਿ ਭੂਰਿਣੀ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੇਜਿਰੇ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਦੇਵੈਰਿਵ ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸਮਵੇਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭਾ ਉਹਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਹृਦ੍ਦ੍ਯੂਤਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਬੁਹਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਣਿਰ੍ਹਾਰੋਤ੍ਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਨਕੋਤ੍ਤਮਭੂषਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਵ। ਯੇਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਾਸੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪਾਸੀ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੇਂਗਾ?
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਮਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ। ਮਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚ ਨ ਮੇऽਰ੍ਥੇषੁ ਜਯਸ੍ਵੈਨਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਹਿਰਾ ਮੋਤੀ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਤਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਾਨਕ੍ਸ਼ਾਨਕ੍ਸ਼ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਮਤ੍ਤ ਕੈਤਕੇਨੈਵ ਯਜ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰੋਦਰੇ। ਸ਼ਕੁਨੇ ਹਨ੍ਤ ਦੀਵ੍ਯਾਮੋ ਗ੍ਲਹਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਕੇ ਜੂਆ ਖੇਡੀਏ।
ਸਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਣ੍ਡਿਨ੍ਯੋ ਭਰਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਕੋਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਜਾਤਰੂਪਮਨੇਕਸ਼ਃ। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੇਟੀਆਂ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਸੋਨਾ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਕੁਲਕਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!' — ਇਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਂਡਵ ਸੀ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਸਮਿਤੋ ਵੈਯਾਘ੍ਰਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸੁਚਕ੍ਰੋਪਸ੍ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਹ੍ਰਾਦਨੋ ਰਾਜਰਥੋ ਯ ਇਹਾਸ੍ਮਾਨੁਪਾਵਹਤ੍। ਜੌਤ੍ਰੋ ਰਥਵਰਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਮੇਘਸਾਗਰਨਿਃ ਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਰਥ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਯਂ ਕੁਰਰਚ੍ਛਾਯਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸਂਮਤਾਃ। ਵਹਨ੍ਤਿ ਨੈषਾਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਦਾਦ੍ਭੂਮਿਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਜੋ ਬਗਲੇਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਾਉਂਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਨਿਕृਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਢਿੱਡ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਧੋਖੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਤ ਗਿਆ!'
ਸ਼ਤਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਰੁਣ੍ਯੋ ਹੇਮਭਦ੍ਰਿਕਾਃ। ਕਮ੍ਬੁਕੇਯੂਰਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਨਿष੍ਕਕਣ੍ਠ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ
ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾਸੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਕੰਧੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਤੇ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਪਾਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਹਾਰ੍ਹਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਃ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਮਣੀਨ੍ਹੇਮ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।