ਮੁਖੋषਿਤਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਃ। ਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕਿਤਵੈਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ
ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਨਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਵਯਃ ਸਮੇਯਾਨਾ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ। ਆਸਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਵਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਇਕੋ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਣੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਥ ਨृਪੇषੁ ਚ। ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਪਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਿ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਨਸ੍ਯ ਸਮਯੋऽਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰਾਜਾ, ਸਭਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੁਣ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਖੇਡ ਹੋਵੇ।
ਨਿਤਿਰ੍ਦੇਵਨਂ ਪਾਪਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੋऽਤ੍ਰ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਨ ਚ ਨੀਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਹੀ ਨੀਤੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਨੀਤੀ ਵੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੌਪੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਧਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ?
ਹਿ ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਿਕृਤੌ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਹਿ। ਸ਼ਕੁਨੇ ਮੈਵਂ ਨੋऽਜੈषੀਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਜੂਆਰੀ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਹੀ ਵਧਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਦਈ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਨਿਕृਤੌ ਵਿਧਿਜ੍ਞ- ਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਸ੍ਵਖਿਨ੍ਨਃ ਕਿਤਵੋऽਕ੍ਸ਼ਜਾਸੁ। ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਦ੍ਯੂਤਂ ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾਸੁ
ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਗ੍ਲਹਃ ਸੋऽਭਿਭਵੇਤ੍ਪਰਂ ਨ- ਸ੍ਤੇਨੈਵ ਦੋषੋ ਭਵਤੀਹ ਪਾਰ੍ਥ। ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਮਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਾਣਂ ਚ ਚਿਰਂ ਚ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਜੋ ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ। ਆਓ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਖੇਡੀਏ—ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਦਾਅ ਲਾ ਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮਾਹਾਯਮਸਿਤੋ ਦੇਵਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਇਮਾਨਿ ਲੋਕਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਯੋ ਵੈ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਵੈ ਦੇਵਨਂ ਪਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਿਤਵੈਃ ਸਹ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਨ ਤੁ ਦੇਵਨਮ੍
ਇਹ ਚੌਪੜੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਨ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਅਜਿਹ੍ਯਮਸ਼ਠਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਰਤਮ੍
ਸਤਰੀਆਂ ਕਦੇ ਅਜਬ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ; ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਯੁੱਧ ਹੀ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤਾਮਹੇ। ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮਾਤਿਦੇਵੀਰ੍ਮਾਜੈषੀਃ ਸ਼ਕੁਨੇ ਪਰਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ।
ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਾਮਯੇ ਨਾਹਂ ਸੁਖਾਨ੍ਯੁਤ ਧਨਾਨਿ ਵਾ। ਕਿਤਵਸ੍ਯੇਹ ਕृਤਿਨੋ ਵृਤ੍ਤਮੇਤਨ੍ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਨੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੂਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਹਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਹਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਕृਤਿਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਦੇਵਨਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਦਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ।
ਆਹੂਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ; ਤੇ ਨਸੀਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ—ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੀਂ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਕੇਨ ਦੇਵਨਂ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਸ਼੍ਚ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੌਪੜੀ ਕੌਣ ਖੇਡੇਗਾ? ਦਾਅ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਚੌਪੜੀ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ।
ਅਹਂ ਦਾਤਾਸ੍ਮਿ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੇਵਿਤਾ ਚਾਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਮਾਤੁਲੋ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਸ਼ਕੁਨੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਿषਮਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਏਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿਨ੍ਨੁਪਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਕਾਮਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਿਓ।
ਉਪੋਹ੍ਯਮਾਨੇ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤੁ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤੇऽਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ਼ਃ ਪृਥਚ੍ਕੈਵ ਸਿਂਹਗ੍ਰੀਵਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਸਿਂਹਾਸਨਾਨਿ ਭੂਰਿਣੀ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੇਜਿਰੇ
ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਗਤੈਃ। ਦੇਵੈਰਿਵ ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸਮਵੇਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭਾ ਉਹਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਹृਦ੍ਦ੍ਯੂਤਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੋਸਤੀ ਵਾਲਾ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਬੁਹਧਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤਸਮ੍ਭਵਃ। ਮਣਿਰ੍ਹਾਰੋਤ੍ਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕਨਕੋਤ੍ਤਮਭੂषਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੀਮਤੀ ਮੋਤੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਣੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਵ। ਯੇਨ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਾਸੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਪਾਸੀ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੇਂਗਾ?
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਮਣਯਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ। ਮਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚ ਨ ਮੇऽਰ੍ਥੇषੁ ਜਯਸ੍ਵੈਨਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਤੀ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਹਿਰਾ ਮੋਤੀ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।