ਸ੍ਨੁषਾਭਿਃ ਸਂਵृਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਰੋਹਿਣੀਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਤਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰੀਆਂ-ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਅਕਲ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੰਘੇ। ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਰ੍षਃ ਸਮਭਵਤ੍ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਤਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ। ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚੋਪਯਾਤਾਰੋ ਦ੍ਰੋਪਦੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਪਰਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ। ਸ੍ਨੁषਾਸ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਤਿਪ੍ਰਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਗ੍ਤਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਂਵਿਦਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਿਤਾਃ। ਕਲ੍ਯਾਣਮਨਸਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ
ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਦੇਵ-ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਏ।
ਮਨੋਜ੍ਞਮਸ਼ਨਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਯਥ। ਉਪਗੀਯਮਾਨਾ ਨਾਰੀਭਿਰਸ੍ਵਪਨ੍ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਸੁਹਣਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਜਗਾਮ ਤੇषਾਂ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਰਤਿਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇ ਨਿਦ੍ਰਾਮਥਾਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਹ ਰਾਤ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੁਜ਼ਰੀ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ।
ਮੁਖੋषਿਤਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਃ। ਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕਿਤਵੈਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ
ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਨਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਵਯਃ ਸਮੇਯਾਨਾ ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ। ਆਸਨੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਵਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਇਕੋ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਣੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਥ ਨृਪੇषੁ ਚ। ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਪਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਿ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਨਸ੍ਯ ਸਮਯੋऽਸ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰਾਜਾ, ਸਭਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੁਣ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਖੇਡ ਹੋਵੇ।
ਨਿਤਿਰ੍ਦੇਵਨਂ ਪਾਪਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੋऽਤ੍ਰ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਨ ਚ ਨੀਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਹੀ ਨੀਤੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ; ਨੀਤੀ ਵੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੌਪੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਧਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ?
ਹਿ ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਿਕृਤੌ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਹਿ। ਸ਼ਕੁਨੇ ਮੈਵਂ ਨੋऽਜੈषੀਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਜੂਆਰੀ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਹੀ ਵਧਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਦਈ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲਵਾਂ।
ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾ ਨਿਕृਤੌ ਵਿਧਿਜ੍ਞ- ਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਸ੍ਵਖਿਨ੍ਨਃ ਕਿਤਵੋऽਕ੍ਸ਼ਜਾਸੁ। ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਦ੍ਯੂਤਂ ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾਸੁ
ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਜੂਆਰੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਗ੍ਲਹਃ ਸੋऽਭਿਭਵੇਤ੍ਪਰਂ ਨ- ਸ੍ਤੇਨੈਵ ਦੋषੋ ਭਵਤੀਹ ਪਾਰ੍ਥ। ਦੀਵ੍ਯਾਮਹੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਮਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਾਣਂ ਚ ਚਿਰਂ ਚ ਮਾ ਕृਥਾਃ
ਜੋ ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਪਾਰਥ। ਆਓ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਖੇਡੀਏ—ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣਾ ਦਾਅ ਲਾ ਤੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮਾਹਾਯਮਸਿਤੋ ਦੇਵਲੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਇਮਾਨਿ ਲੋਕਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਯੋ ਵੈ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਵੈ ਦੇਵਨਂ ਪਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਿਤਵੈਃ ਸਹ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਨ ਤੁ ਦੇਵਨਮ੍
ਇਹ ਚੌਪੜੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੂਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾषਾਭਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਨ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਅਜਿਹ੍ਯਮਸ਼ਠਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਰਤਮ੍
ਸਤਰੀਆਂ ਕਦੇ ਅਜਬ ਬੋਲੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ; ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਯੁੱਧ ਹੀ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤਾਮਹੇ। ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮਾਤਿਦੇਵੀਰ੍ਮਾਜੈषੀਃ ਸ਼ਕੁਨੇ ਪਰਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ।
ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਾਮਯੇ ਨਾਹਂ ਸੁਖਾਨ੍ਯੁਤ ਧਨਾਨਿ ਵਾ। ਕਿਤਵਸ੍ਯੇਹ ਕृਤਿਨੋ ਵृਤ੍ਤਮੇਤਨ੍ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਨੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੂਜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਹਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਚੌਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਕृਤ੍ਯੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋਭ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਕृਤਿਂ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਐਸਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਹਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਿਕृਤਿਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਦੇਵਨਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਦਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ, ਚੌਪੜੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ।
ਆਹੂਤੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ; ਤੇ ਨਸੀਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ—ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੀਂ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਕੇਨ ਦੇਵਨਂ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਰਤਿਪਾਣਸ਼੍ਚ ਕੋऽਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੌਪੜੀ ਕੌਣ ਖੇਡੇਗਾ? ਦਾਅ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਚੌਪੜੀ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ।