ਅਧਿਰੂਢੌ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੌ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਂ ਰਥਂ ਗਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੀਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਡੀਵ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਗਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਚਲਿਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀਆਂ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਰੇ ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਗੱਡਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ; ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਰਾਜਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਸਨ।
ਸਮृਦ੍ਧਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਸਪਤਾਕਰਥਧ੍ਵਜਮ੍। ਸਂਨਦ੍ਧਵਰਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਘੋषਨਿਃ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ-ਧਜਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਫੌਜ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਚਲਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਤਾਲਾਨਾਂ ਵੇਣੁਵੀਣਾਨੁਵਨਾਦਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦਾ ਨृਪ
ਸ਼ੰਖ, ਡੂੰਡੂਬੀ, ਤਾਲ, ਵੈਣੂ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਕੁਬੇਰੋ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਪੁਰਾ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੋਭਯਾ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੁਰੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਯਯੌ ਸ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਵਿਭੂਤਿਨਾ। ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸਰਾਂਸਿ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰੀਂ ਚਾਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਹਾਸ੍ਤਿਨਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ।
ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਦਾ। ਤਤੋਰਾਜਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਯਾ ਗਿਰਾ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਸਮਤ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵਸਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰੋऽਥ ਨृਪਸ੍ਯ ਹ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾषਿਤਂ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਨ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਹਿ ਮੇ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਸ਼ਤਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।'
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਚਾਹੂਤਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਮਯੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਗृਹਂ ਯਯੌ। ਸਮਿਯਾਯ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕृਪੇਣ ਚ। ਸਮਿਯਾਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦ੍ਰੌਣਿਨਾ ਚ ਵਿਭੁਃ ਸਹ
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਮਿਲਿਆ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੇਨ ਚੈਵ ਹ। ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਸਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਸੋਮਦੱਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਿਲਿਆ।
ਜਯਦ੍ਰਥੇਨ ਚ ਤਥਾ ਕੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਿਰਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਨੁषਾਭਿਃ ਸਂਵृਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਰੋਹਿਣੀਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਤਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰੀਆਂ-ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਅਕਲ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੰਘੇ। ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਰ੍षਃ ਸਮਭਵਤ੍ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਤਿ ਗृਹਾਣਿ ਚ। ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚੋਪਯਾਤਾਰੋ ਦ੍ਰੋਪਦੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ ਪਰਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ। ਸ੍ਨੁषਾਸ੍ਤਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਤਿਪ੍ਰਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਗ੍ਤਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਂਵਿਦਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਯਾਮਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਿਤਾਃ। ਕਲ੍ਯਾਣਮਨਸਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ
ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਦੇਵ-ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਏ।
ਮਨੋਜ੍ਞਮਸ਼ਨਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਯਥ। ਉਪਗੀਯਮਾਨਾ ਨਾਰੀਭਿਰਸ੍ਵਪਨ੍ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਸੁਹਣਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਜਗਾਮ ਤੇषਾਂ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਰਤਿਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇ ਨਿਦ੍ਰਾਮਥਾਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਹ ਰਾਤ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੁਜ਼ਰੀ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ।