ਗਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ ਰਾਜਾऽਤਿਦੇਵੀ ਕृਤਹਸ੍ਤੋ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ਃ। ਵਿਨਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ ਅਤਿਦੇਵੀ ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਵਿਨਿੰਸ਼ਤੀ, ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਜਯਾ।
ਮਹਾਭਯਾਃ ਕਿਤਵਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮਾਯੋਪਧਾ ਦੇਵਿਤਾਰੋऽਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਿ। ਧਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਕਿਲੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੂਆਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ। ਪਰ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾ- ਨ੍ਨ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਵੇ ਦੁਰੋਦਰਮ੍। ਇष੍ਟੋ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸਦੈਵ ਤਦਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਦੁਰਾਤ੍ਥ ਮਾਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਜੂਆ ਘਰ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਵਿਦੁਰਾ।
ਨ ਚਾਕਾਮਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਦੇਵਿਤਾਹਂ ਨ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਜਿष੍ਣੁਰਾਹ੍ਵਯਿਤਾ ਸਭਾਯਾਮ੍। ਆਹੂਤੋऽਹਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤਦਾਹਿਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵੈ ਵ੍ਰਤਂ ਮੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਰਜੁਨ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਏ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਲਈ ਵਚਨ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਰਿਕਂ ਸਰ੍ਵਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਮ੍। ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛ੍ਵੋਭੂਤੇ ਸਗਣਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਃ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੌਪਦਾਮਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਦੁਰਾ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹੁਕਮ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੈਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਮੁष੍ਣਾਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤੇਜ ਇਵਾਪਤਤ੍। ਧਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਮਨ੍ਵੇਤਿ ਪਾਸ਼ੈਰਿਵ ਨਰਃ ਸਿਤਃ
ਕਿਸਮਤ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕਾ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ੍ਰਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੁਲਾਵਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਲਿਕੇਨ ਰਥਂ ਯਤ੍ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਰਾਜਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਃ ਸਰਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਤਿਆਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਨਾਗਤਾਨ੍ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਂਯਮ੍ਯ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਹ੍ਮਣੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਨ੍ਦਿਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਨ੍ਤੁਮੇਵੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਾਜਹਂਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ षष੍ਟਿਹਾਯਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਠ ਸਾਲਾ ਮਹਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਹਾਰੀ ਕਿਰੀਟੀ ਹੇਮਾਭਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਰਰਾਜ ਰਾਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵੈ ਪਰਯਾ ਨृਪਸ਼ੋਭਯਾ
ਹਾਰ, ਮਕੁਟ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਾਰਥ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਗਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਯੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਨਰਵਾਹਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਥਘੋषੇਣ ਮਹਤਾ ਪੂਰਯਨ੍ਵੈ ਨਭਃ ਸ੍ਥਲਮ੍। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਰਥਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਭੰਡੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤੋ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬਭੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਿਵੋਡੁਰਾਟ੍। ਚਾਮਰੈਰ੍ਹੇਮਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਧੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਚੌਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਾਸ਼ਿषਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਪਥਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਆਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਯੋਗ ਅਦਬ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸੈਨਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾਨਮਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ। ਤੇषਾਂ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨृਪਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਰਥੀ ਬਲੀ। ਉਭੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤੌ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਤਲ੍ਪੌ ਵੈ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤੌ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਚਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਧਿਰੂਢੌ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰੂਪਸ਼ਾਲਿਨੌ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੌ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਵੀਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਅਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਂ ਰਥਂ ਗਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੀਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਡੀਵ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਯਯੌ ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਾਨੁਗਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਚਲਿਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀਆਂ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗ੍ਯੋ ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਰੇ ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਗੱਡਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ; ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਰਾਜਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਸਨ।
ਸਮृਦ੍ਧਨਰਨਾਗਾਸ਼੍ਵਂ ਸਪਤਾਕਰਥਧ੍ਵਜਮ੍। ਸਂਨਦ੍ਧਵਰਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਪਥਿ ਨਿਰ੍ਘੋषਨਿਃ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ-ਧਜਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਫੌਜ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਚਲਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਤਾਲਾਨਾਂ ਵੇਣੁਵੀਣਾਨੁਵਨਾਦਿਤਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦਾ ਨृਪ
ਸ਼ੰਖ, ਡੂੰਡੂਬੀ, ਤਾਲ, ਵੈਣੂ ਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਥਾ ਕੁਬੇਰੋ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਪੁਰਾ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੋਭਯਾ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੁਰੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਯਯੌ ਸ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਵਿਭੂਤਿਨਾ। ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸਰਾਂਸਿ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰੀਂ ਚਾਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਹਾਸ੍ਤਿਨਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਸ ਸਹਸੈਨਿਕਾਃ
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ।