ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਮਿਮੋ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਵਾਕਿਰਨ੍। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਰਿਧੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਭਾਲਾਂ, ਗਦੀਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ—ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪਿਭਿਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸਰ੍ਗੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਣ੍ਣ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਤ। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਮੁਰਸਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਰੁਡਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਨਖਤੁਣ੍ਡਕ੍ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜੇ ਤੇ ਉਡਾਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾਇਆ।
ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਸਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਵਸੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾਏ ਗਏ।
ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵੁਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹੌਜਸਃ
ਆਦਿਤਿਆ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਨਾਸਤਿਆ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਨ੍ਦੇਨ ਵੀਰੇਣ ਰੇਣੁਕੇਨ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਕ੍ਰਥਨੇਨ ਚ ਸ਼ੂਰੇਣ ਤਪਨੇਨ ਚ ਖੇਚਰਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕ੍ਰੰਦ, ਰੇਣੁਕਾ, ਸ਼ੂਰ ਕ੍ਰਥਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਤਪਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਉਲੂਕਸ਼੍ਵਸਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਿਮੇषੇਣ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਰੁਜੇਨ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰ ਪੁਲਿਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਲੂਕ ਤੇ ਸਵਸਨ, ਨਿਮੇਸ਼, ਪ੍ਰਰੁਜ ਤੇ ਪੁਲਿਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਨਖਤੁਣ੍ਡਾਗ੍ਰੈਰਭਿਨਦ੍ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਿਨਾਕੀਵ ਪਰਂਤਪ
ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੰਖ, ਨਖ ਤੇ ਚੋਚ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਬਲਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਬਹੁਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ। ਰੇਜੁਰਭ੍ਰਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰੌਘਪ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ।
ਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਨੁਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜੀਵਿਤਾਨ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵੇਖੀ।
ਆਵृਣ੍ਵਾਨਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਮਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਮ੍ਬਰਮ੍। ਦਹਨ੍ਤਮਿਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੁਂ ਚਣ੍ਡਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਨੁਕਤੇ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਤਮਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਃ ਸਮਾਸ੍ਤਰਤ੍ਪਤ੍ਰਰਥੋ ਨਦੀਭਿਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਵਪੁਰਨ੍ਯਦਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਕਾਮੋऽਗ੍ਨਿਮਭਿਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਰਥ ਨਾਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਜਵੇਨ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਰੀਚਿਨਿਕਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਬਲਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾਰਿਵੇਗ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜੰਬੂਨਦ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸ ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਦਮृਤਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਮਯਸ੍ਮਯਮ੍
ਉਥੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਲੇਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼।
ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਂ ਘੋਰਂ ਛੇਦਨਂ ਸੋਮਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਂ ਤਦਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵੈਃ ਸੁਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੰਤਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਕਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਖੇਚਰਃ। ਅਰਾਨ੍ਤਰੇਣਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਗੜ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਧਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਮਦ੍ਵ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੋ ਸੱਪ ਸਨ, ਜੋ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषੌ ਮਹਾਘੋਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਅਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਨਯਨੌ ਸਦਾ ਚਾਨਿਮਿषੇਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਤਯੋਰੇਕੋऽਪਿ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਝਪਕਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਖੇਦਂ ਜਗਾਮ ਵਿਨਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਥਮੇਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਜੇਤਵ੍ਯੌ ਹਰਿਭੋਜਿਨੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਚਾਨਕ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗਰੁਡਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰਾਕਰਃ।' ਤਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਰਜਸਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸਹਸਾऽऽਵृਣੋਤ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਮਦृष੍ਟਰੂਪੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਯੋਰਙ੍ਗੇ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵੈਨਤੇਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ। ਆਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤਰਸਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸੋਮਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸੋਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਲੀ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਜਵੇਨੈਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਨ੍ਮਥ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਅਪੀਤ੍ਵੈਵਾਮृਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਦਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਆਵਾਰ੍ਯਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਬਿਨਾ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਵੈਨਤੇਯਃ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨਾਲੌਲ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਗਰੁੜ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਦੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚਾਵ੍ਯਯੋ ਦੇਵੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਖੇਚਰਮ੍। ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਤਵ ਤਿष੍ਠੇਯਮੁਪਰੀਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਲਵਾਂ।"
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਮਮृਤੇਨ ਵਿਨਾऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਵੀ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।"