ਆਹੂਯਤਾਂ ਪਰਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਗਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਯਮਹਮਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ। ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਨਾ ਖੇਡੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦੁषੋ ਜਯੇ। ਗ੍ਲਹਾਨ੍ਧਨੂਂषਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ਰਾਨਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਚਾਹੇ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਸੇ ਫੈਂਕੇ। ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਅ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਜ੍ਯਾਂ ਰਥਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਮਾਸ੍ਫੁਰਮ੍
ਚੌਪੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਹਨ, ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਮੇਰਾ ਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਯਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਰਾਜਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਾਹਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਵਿਤ੍। ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਚਤੁਰ ਜੂਆ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੌਪੜ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸਨੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤੇਨ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕृष੍ਣਾਦਭ੍ਯਾਧਿਕਃ ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਬੋਦ੍ਧਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਹ ਨ ਤਦ੍ਵਿਜਯਸਾਧਕਮ੍
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਜਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਤੋਪੇਤਸ੍ਤਥੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਯਤੋ ਜੇਤਾ ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਵਿਰੋਧਿਨੌ
ਜਿੱਤ ਵੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇਸ ਲਈ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦੁਰੋ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸ਼ਯਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਤਥਾ ਮਮ ਕੌਰਵ
ਵਿਦੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਨਾਰਭੇਤਾਨ੍ਯਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਤਿਸਾਮ੍ਯਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਅਕਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਰਾਜ।
ਭਯਂ ਪਰਿਹਰਨ੍ਮਤ੍ਤ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍। ਵਰ੍षਾਸੁ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਵਟਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੈਵਾਵਸੀਦਤਿ
ਡਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਮੀ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨਾਪਿ ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਯਾਵਦੇਵ ਭਵੇਤ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ਤਾਵਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਨਾ ਰੋਗ ਤੇ ਨਾ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਪੁਤ੍ਰ ਬਲਿਭਿਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਮੇ ਰੋਚਤੇ। ਵੈਰਂ ਵਿਕਾਰਂ ਸृਜਤਿ ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਨਾਯਸਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੈਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜੋ ਸੱਟ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ।
ਅਨਰ੍ਥਮਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਨਂ ਕਲਹਸ੍ਯਾਤਿਯਾਤਿ। ਤਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯਥਾਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ ਸृਜੇਦਸੀਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ
ਤੂੰ ਅਨਰਥ ਨੂੰ ਅਰਥ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ; ਝਗੜੇ ਦੀ ਗੂੰਝ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਪੁਰਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਵਹਾਰਃ ਪ੍ਰਣੀਤ- ਸ੍ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਯਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਃ। ਤਦ੍ਰੋਚਤਾਂ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦ੍ਯ ਸਭਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵ
ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲੜਾਈ। ਅੱਜ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਤੁਰੰਤ ਸਭਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਦੀਵ੍ਯਤਾਂ ਨੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਦ੍ਵਰ੍ਤਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਭਵੇਦੇਵਂ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਤੁਲ੍ਯਮੇਵ ਦੁਰੋਦਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੂਏ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲੇ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋਵੇ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਚੌਪੜ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਤਦੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਭਾਵਿ ਵਚੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ 'ਤੇ ਪਛਤਾਓਗੇ; ਐਸਾ ਬੋਲ ਨਾ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਦੁਰੇਣੈ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਵਿਦ੍ਯਾਨੁਗੇਨ। ਤਦੇਵੈਤਦਵਸ਼ਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪੈਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਜੀਵਘਾਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਨੀषੀ ਦੈਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਚ। ਸ਼ਸ਼ਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਕ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਦੈਵਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ਭਾਂ ਹੇਮਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਾਂ ਤੋਰਣਸ੍ਫਾਟਿਕਾਢ੍ਯਾਮ੍। ਸਭਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਯਤਾਂ ਮੇ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਮਾਸ਼ੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਕਾਰੀਗਰ ਤੁਰੰਤ ਵਧੀਆ ਸਭਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਬੇਰਲ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਸੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰਾਸ਼ੁ। ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯੁਪਜਹ੍ਰੁਃ ਸਭਾਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਮਾਹਰ ਕਾਰੀਗਰ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਸਭ ਸਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਏ, ਤੇ ਕਾਰੀਗਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੇਨਾਥ ਨਿष੍ਠਾਂ ਗਤਾਂ ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮ੍। ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਹੈਮੈਰਾਸਨੈਰਭ੍ਯੁਪੇਤਾ- ਮਾਚਖ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਨਿੱਘੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਜੋਕੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯ- ਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਨਯਸ੍ਵ
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ।'
ਸਭੇਯਂ ਮੇ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੈਰੁਪਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਰ੍ਹੈਃ। ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮੇਤ੍ਯ ਮੁਹृਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਰ੍ਤਤਾਮਤ੍ਰ ਚੇਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭਾ-ਹਾਲ ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਆਸਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ ਜਾਵੇ।
ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਦੈਵਮੇਤਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਭਾਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਔਖਾ ਜਾਣਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰੋ ਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ। ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਵਚੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦੇ ਨृਪਤੇ ਪ੍ਰੈषਮੇਤਂ ਮੈਵਂ ਕृਥਾਃ ਕੁਲਨਾਸ਼ਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ। ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਕਲਹਸ੍ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਯਾ- ਦੇਤਚ੍ਛਙ੍ਕੇ ਦ੍ਯੂਤਕृਤੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨਦਾ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਝਗੜਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਜੂਏ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਜਾ।
ਨੇਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਕਲਹਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਾਂ ਨ ਚੇਦ੍ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍। ਛਾਤ੍ਰਾ ਤੁ ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਕਿਲੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ਚੇष੍ਟਤਿ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਮ੍
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਭਾਗ ਉਲਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਦਦ੍ਯ ਵਿਦੁਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦੁਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਿਦੁਰੋऽਸ਼੍ਵੈਰੁਦਾਰੈ- ਰ੍ਮਹਾਜਵੈਰ੍ਬਲਿਭਿਃ ਸਾਧੁ ਦਾਨ੍ਤੈਃ। ਬਲਾਨ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਨੀषਿਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਚੀ, ਤੇਜ਼, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸਧਾਈ ਹੋਈਆਂ ਘੋੜੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਤਦਧ੍ਵਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।