ਅਧਾਰਯਚ੍ਛਤ੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਧਨੰਜੈ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਪੱਖੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੇ ਯਮੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਾਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਦੋ ਸੁਤਲੇ ਤੇ ਸਾਫ ਚਾਮਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਮਸ੍ਮੈ ਸ਼ਙ੍ਖਮਾਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਸ਼ੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕਸ਼੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਾਦਪਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਪਤਤ੍ਰ੍ਰਿਭਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਮਙ੍ਗਲਕਾਰਕਾਨ੍
ਪਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੰਛੀ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਤ ਸਮਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰੋਮਾਣਿ ਮੇऽਹृषਨ੍। ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੁ ਹੀਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਪੂਰੀ ਸਾਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽष੍ਟਮਃ। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪਾਂਡਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਸਞ੍ਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੇਮਵਿषਾਣਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ; ਤੇ ਬੀਭਤਸੁ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਨਡੁਹਾਂ ਪਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਨ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵੋ ਨਾਭਾਗੋ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਮਨੁਰ੍ਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਇੰਨਾ ਦਾਨ ਤਾਂ ਰੰਤਿਦੇਵ, ਨਾਭਾਗ, ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਜਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ਭਗੀਰਥਃ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषੋ ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਨਾ ਭਗੀਰਥ, ਨਾ ਯਯਾਤੀ ਜਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ, ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਾਂਗੂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯਥਾऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਰਾਜਸੂਯਮਵਾਪ੍ਯੈਵਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਮਹਾਨ ਬਣਿਆ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਾਰ੍ਥੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਵਿਭੋ। ਕਥਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨ ਪਾਰਥ ਵਿੱਚ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗੂ, ਵੇਖੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਨ੍ਧੇਨੇਵ ਯੁਗਂ ਨਦ੍ਧਂ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਕਨੀਯਾਂਸੋ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਹੀਯਨ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਵਧਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਭਿਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਪਿ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ। ਤੇਨਾਹਮੇਵਂ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚੈਵ ਸਸ਼ੋਕਤਾਂ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਵੀ ਲਵਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜ੍ਯੈष੍ਠਿਨੇਯਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਃ। ਦ੍ਵੇषਾ ਹ੍ਯਸੁਖਮਾਦਤ੍ਤੇ ਯਥੈਵ ਨਿਘਨਂ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖ। ਵੈਰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਮਾਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁਲ੍ਯਮਿਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤਾਂ ਵਰਗਾ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਤੁਲ੍ਯਾਭਿਜਨਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨृਪ। ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਮਯਸੇ ਮੋਹਾਨ੍ਮੈਵਂ ਭੂਃ ਸ਼ਾਮ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਭਟਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥ ਯਜ੍ਞਵਿਭੂਤਿਂ ਤਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਵ ਤਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਤਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਯਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸੱਤ ਤੰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾ ਦੇਣ।
ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਵਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨਮ੍। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਭੀ ਦੇਣਗੇ।
ਅਨਾਰ੍ਯਾਚਰਿਤਂ ਤਾਤ ਪਰਸ੍ਵਸ੍ਪृਹਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਵਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਯਃ ਸ ਵੈ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਨੀ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀ ਕਾਮਦੁਘਾ ਸਾ ਹਿ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਥਾ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੇ ਇਮੇ ਹਿ ਕਲਤ੍ਰਵਤ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੱਖਮੀ ਵੀ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਤਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਹੇ ਚੇਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਿ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹਾਦਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਅਯੁਕ੍ਤਮਿਦਮੇਤਤ੍ਤੁ ਪਰਸ੍ਵਹਰਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਉਭਯੋਰ੍ਲੋਕਯੋਰ੍ਦੁਃਖਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੋऽਨਯਮ੍
ਪਰ ਪਰਾਏ ਧਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨੀ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਾਪਾਰਃ ਪਰਾਰ੍ਤੇषੁ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਮੁਪਾਤ੍ਤਾਨਾਮੇਤਦ੍ਵੈਭਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ, ਪਰਾਏ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ—ਇਹੀ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਪਤ੍ਤਿष੍ਵਵ੍ਯਥੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਨਵਾਨ੍ਨਰਃ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਰਭੈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਹੈ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹੂਨਿਵੈਤਾਨ੍ਮਾ ਚ੍ਛੇਤ੍ਸੀਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਤੇ। ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਤਦ੍ਧਨਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਂ ਚ ਮਾ ਕੁਰੁ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਕੱਟ। ਧਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿषਸ੍ਵੇਹ ਰਾਜਂ- ਸ੍ਤਥੈਵ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਧਨਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍। ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੇ ਤਾਤ ਮਹਾਨਘਰ੍ਮਃ ਪਿਤਾਮਹਾ ਯੇ ਤਵ ਤੇऽਪਿ ਤੇषਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨਾ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਪੁਰਖੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਦਦਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਾਮਾਨਨੁਭਵਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਾਣ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਕੇਵਲਂ ਤੁ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਨ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਵੀ ਸੂਪਰਸਾਨਿਵ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਹੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੜਛੀ ਸੁਪ ਦੀ ਸਵਾਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਜਾਨਨ੍ਵੈ ਮੋਹਯਤਿ ਮਾਂ ਨਾਵਿ ਨੌਰਿਵ ਸਂਯਤਾ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਕਿਂ ਨਾਵਧਾਨਂ ਤੇ ਉਤਾਹੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਾੜੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨੌਕਾ ਪੱਥ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?