ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤ ਰਾਜਭਿਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਾਃ
ਦਾਨ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਆਜਹ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਾਣ੍ਡਮੁਚ੍ਚਾਵਚਂ ਨृਪਾਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਖੁਦ ਹੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਭਾਂਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਰਥਮਾਹਾਰ੍षੀਜ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੁ ਯੁਯੁਜੇ ਸ਼੍ਵੇਤੈਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਜੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਜੋੜਿਆ।
ਸੁਨੀਥਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਨੁਕਰ੍षਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਧ੍ਵਜਂ ਚੇਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵਮਹਾਰ੍षੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਜੋਤ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਃ ਸਨ੍ਨਹਨਂ ਸ੍ਰਗੁष੍ਣੀषੇ ਚ ਮਾਗਧਃ। ਵਸੁਦਾਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ षष੍ਟਿਹਾਯਨਮ੍
ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਕਤਰ ਲਿਆਇਆ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੱਗ ਲਿਆਈ; ਵਸੁਦਾਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹੇਮਨਦ੍ਧਾਨੇਕਲਵ੍ਯ ਉਪਾਨਹੌ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਪੋ ਬਹੁਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲਿਆਈ; ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਉਪਾਸਙ੍ਗਂ ਧਨੁਃ ਕਾਸ਼੍ਯ ਉਪਾਹਰਤ੍। ਅਸਿਂ ਚ ਸੁਤ੍ਸਰੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਭਾਲਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਭ੍ਯਪਿਞ੍ਚਤ੍ਤਤੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚ ਸਮੁਹਾਤਪਾਃ। ਨਾਰਦਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਲਂ ਚਾਸਿਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਧੌਮਯ ਤੇ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਲ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਭਿषੇਕਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਮਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਓਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਾਰਯਚ੍ਛਤ੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਧਨੰਜੈ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਪੱਖੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੇ ਯਮੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਾਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਦੋ ਸੁਤਲੇ ਤੇ ਸਾਫ ਚਾਮਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਮਸ੍ਮੈ ਸ਼ਙ੍ਖਮਾਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਸ਼ੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕਸ਼੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਾਦਪਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਪਤਤ੍ਰ੍ਰਿਭਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਮਙ੍ਗਲਕਾਰਕਾਨ੍
ਪਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੰਛੀ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਤ ਸਮਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰੋਮਾਣਿ ਮੇऽਹृषਨ੍। ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੁ ਹੀਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਪੂਰੀ ਸਾਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽष੍ਟਮਃ। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪਾਂਡਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਸਞ੍ਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੇਮਵਿषਾਣਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ; ਤੇ ਬੀਭਤਸੁ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਨਡੁਹਾਂ ਪਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਨ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵੋ ਨਾਭਾਗੋ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਮਨੁਰ੍ਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਇੰਨਾ ਦਾਨ ਤਾਂ ਰੰਤਿਦੇਵ, ਨਾਭਾਗ, ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਜਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ਭਗੀਰਥਃ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषੋ ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਨਾ ਭਗੀਰਥ, ਨਾ ਯਯਾਤੀ ਜਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ, ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਾਂਗੂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯਥਾऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਰਾਜਸੂਯਮਵਾਪ੍ਯੈਵਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਮਹਾਨ ਬਣਿਆ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਾਰ੍ਥੇ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਵਿਭੋ। ਕਥਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨ ਪਾਰਥ ਵਿੱਚ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗੂ, ਵੇਖੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਨ੍ਧੇਨੇਵ ਯੁਗਂ ਨਦ੍ਧਂ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਕਨੀਯਾਂਸੋ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਹੀਯਨ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਵਧਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਭਿਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਪਿ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰ। ਤੇਨਾਹਮੇਵਂ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚੈਵ ਸਸ਼ੋਕਤਾਂ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਵੀ ਲਵਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜ੍ਯੈष੍ਠਿਨੇਯਃ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਃ। ਦ੍ਵੇषਾ ਹ੍ਯਸੁਖਮਾਦਤ੍ਤੇ ਯਥੈਵ ਨਿਘਨਂ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖ। ਵੈਰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਮਾਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁਲ੍ਯਮਿਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤਾਂ ਵਰਗਾ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਤੁਲ੍ਯਾਭਿਜਨਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨृਪ। ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਮਯਸੇ ਮੋਹਾਨ੍ਮੈਵਂ ਭੂਃ ਸ਼ਾਮ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਭਟਕ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਅਥ ਯਜ੍ਞਵਿਭੂਤਿਂ ਤਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਵ ਤਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਤਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਯਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸੱਤ ਤੰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾ ਦੇਣ।
ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਵਾਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨਮ੍। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਭੀ ਦੇਣਗੇ।
ਅਨਾਰ੍ਯਾਚਰਿਤਂ ਤਾਤ ਪਰਸ੍ਵਸ੍ਪृਹਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਵਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਯਃ ਸ ਵੈ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਨੀ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।