ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯੇषਾਮਾਮਂ ਚ ਪਕ੍ਵਂ ਚ ਸਂਵਿਧਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੱਚਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਾਸ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਸਸਾਦਿਨਃ। ਥਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਚਾਪਿ ਪਾਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ
ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮੀਯਮਾਣਮਾਂ ਚ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਹਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ
ਮਾਸ ਜੋ ਤੋਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਨਾਪੀਤਂ ਨਾਲਙ੍ਕृਤਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਖਾ, ਨਾ ਤਰਸਿਆ, ਨਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਨਾ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ। ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਾਸੀਕ ਏਕੈਕੋ ਯਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਰਿਤृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹ੍ਯਾਸ਼ਂਸਤ੍ਤ੍ਯਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉੱਥੇ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੀਹ ਨੌਕਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੁਕ੍ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਵਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਮਾਕੁਬ੍ਜਵਾਮਨਮ੍। ਅਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਖਾਣਾ ਚਾਹੇ ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦ੍ਵੌ ਕਰੌ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ। ਸਾਮ੍ਬਨ੍ਧਿਕੇਨਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਖ੍ਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ।
ਆਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵੈ ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤਾਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਵਭृਥਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸੱਚੇ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਧृਤਿਮਨ੍ਤੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਂਸਤੇ
ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਲਜਜਾ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁੜਧਾਜ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤ ਰਾਜਭਿਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਾਃ
ਦਾਨ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਆਜਹ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਾਣ੍ਡਮੁਚ੍ਚਾਵਚਂ ਨृਪਾਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਖੁਦ ਹੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਭਾਂਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਰਥਮਾਹਾਰ੍षੀਜ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੁ ਯੁਯੁਜੇ ਸ਼੍ਵੇਤੈਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਜੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਜੋੜਿਆ।
ਸੁਨੀਥਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਨੁਕਰ੍षਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਧ੍ਵਜਂ ਚੇਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵਮਹਾਰ੍षੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਜੋਤ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਃ ਸਨ੍ਨਹਨਂ ਸ੍ਰਗੁष੍ਣੀषੇ ਚ ਮਾਗਧਃ। ਵਸੁਦਾਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ षष੍ਟਿਹਾਯਨਮ੍
ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਕਤਰ ਲਿਆਇਆ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੱਗ ਲਿਆਈ; ਵਸੁਦਾਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹੇਮਨਦ੍ਧਾਨੇਕਲਵ੍ਯ ਉਪਾਨਹੌ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਪੋ ਬਹੁਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲਿਆਈ; ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਉਪਾਸਙ੍ਗਂ ਧਨੁਃ ਕਾਸ਼੍ਯ ਉਪਾਹਰਤ੍। ਅਸਿਂ ਚ ਸੁਤ੍ਸਰੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਭਾਲਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਭ੍ਯਪਿਞ੍ਚਤ੍ਤਤੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚ ਸਮੁਹਾਤਪਾਃ। ਨਾਰਦਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਲਂ ਚਾਸਿਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਧੌਮਯ ਤੇ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਲ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਭਿषੇਕਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਮਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਓਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਾਰਯਚ੍ਛਤ੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਧਨੰਜੈ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾ, ਪੱਖੇ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚਾਮਰੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਦ੍ਵੇ ਯਮੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਥਾ। ਉਪਾਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਦੋ ਸੁਤਲੇ ਤੇ ਸਾਫ ਚਾਮਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਮਸ੍ਮੈ ਸ਼ਙ੍ਖਮਾਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਸ਼ੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕਸ਼੍ਮਲੋऽਭਵਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਾਦਪਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਪਤਤ੍ਰ੍ਰਿਭਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦਧ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨ੍ਮਙ੍ਗਲਕਾਰਕਾਨ੍
ਪਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੰਛੀ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜੇ।
ਪ੍ਰਾਣਦਨ੍ਤ ਸਮਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰੋਮਾਣਿ ਮੇऽਹृषਨ੍। ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੁ ਹੀਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਪੂਰੀ ਸਾਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽष੍ਟਮਃ। ਸਤ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵੀਰ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਪਾਂਡਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਸਞ੍ਜ੍ਞਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਧੇਮਵਿषਾਣਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸ ਪਏ; ਤੇ ਬੀਭਤਸੁ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਨਡੁਹਾਂ ਪਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ। ਨ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵੋ ਨਾਭਾਗੋ ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਮਨੁਰ੍ਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਇੰਨਾ ਦਾਨ ਤਾਂ ਰੰਤਿਦੇਵ, ਨਾਭਾਗ, ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਜਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ਭਗੀਰਥਃ। ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषੋ ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਨਾ ਭਗੀਰਥ, ਨਾ ਯਯਾਤੀ ਜਾਂ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ, ਕਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਾਂਗੂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ।