ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਰਥ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਆਪ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇ।
ਕृष੍ਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਪਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਨੰਜਯ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸੁਰਭੀਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਰਸਾਨ੍ਹੇਮਕੁਮ੍ਭਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਮਲਯਾਦ੍ਦਰ੍ਦੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਸਞ੍ਚਯਾਨ੍
ਚੰਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦੀ ਰਸ, ਤੇ ਮਲਯ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍। ਚੋਲਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਵਪਿ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨ ਲੇਭਾਤੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜੇ—ਪਰ ਚੋਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਮਿਲੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਰਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕੁਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਲਾਃ ਸਮੁਪਾਹਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਵੈਦੂਰੀ ਰਤਨ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੇਟੀਆਂ, ਇਹ ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਲੋਕ ਲਿਆਏ।
ਸਂਵृਤਾ ਮਣਿਚੀਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵਸ੍ਤਥਾ
ਸਨਮਾਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਭਗਤ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛ, ਹਰ ਜਾਤ ਦੇ, ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਜਨਮੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚਨ ਨਾਨਾਜਿਤਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਪਰ੍ਯਸ੍ਤ ਇਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕਈ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨੁਪਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षਾ ਮੇ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯੇषਾਮਾਮਂ ਚ ਪਕ੍ਵਂ ਚ ਸਂਵਿਧਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੱਚਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਾਸ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਸਸਾਦਿਨਃ। ਥਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਚਾਪਿ ਪਾਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ
ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮੀਯਮਾਣਮਾਂ ਚ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਹਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ
ਮਾਸ ਜੋ ਤੋਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਨਾਪੀਤਂ ਨਾਲਙ੍ਕृਤਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਖਾ, ਨਾ ਤਰਸਿਆ, ਨਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਨਾ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ। ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਾਸੀਕ ਏਕੈਕੋ ਯਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਰਿਤृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹ੍ਯਾਸ਼ਂਸਤ੍ਤ੍ਯਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉੱਥੇ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੀਹ ਨੌਕਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੁਕ੍ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਵਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਮਾਕੁਬ੍ਜਵਾਮਨਮ੍। ਅਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਖਾਣਾ ਚਾਹੇ ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦ੍ਵੌ ਕਰੌ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ। ਸਾਮ੍ਬਨ੍ਧਿਕੇਨਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਖ੍ਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ।
ਆਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵੈ ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤਾਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਵਭृਥਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸੱਚੇ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਧृਤਿਮਨ੍ਤੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਂਸਤੇ
ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਲਜਜਾ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁੜਧਾਜ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤ ਰਾਜਭਿਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਾਃ
ਦਾਨ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਜੰਗਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਆਜਹ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਾਣ੍ਡਮੁਚ੍ਚਾਵਚਂ ਨृਪਾਃ
ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਖੁਦ ਹੀ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਲੇ ਭਾਂਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਰਥਮਾਹਾਰ੍षੀਜ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੁ ਯੁਯੁਜੇ ਸ਼੍ਵੇਤੈਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਜੈਰ੍ਹਯੈਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ; ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਜੋੜਿਆ।
ਸੁਨੀਥਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਨੁਕਰ੍षਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਧ੍ਵਜਂ ਚੇਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵਮਹਾਰ੍षੀਤ੍ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਸੁਨੀਥਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਜੋਤ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਃ ਸਨ੍ਨਹਨਂ ਸ੍ਰਗੁष੍ਣੀषੇ ਚ ਮਾਗਧਃ। ਵਸੁਦਾਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ षष੍ਟਿਹਾਯਨਮ੍
ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਕਤਰ ਲਿਆਇਆ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੱਗ ਲਿਆਈ; ਵਸੁਦਾਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਹੇਮਨਦ੍ਧਾਨੇਕਲਵ੍ਯ ਉਪਾਨਹੌ। ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਪੋ ਬਹੁਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ
ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲਿਆਈ; ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆਇਆ।
ਚੇਕਿਤਾਨ ਉਪਾਸਙ੍ਗਂ ਧਨੁਃ ਕਾਸ਼੍ਯ ਉਪਾਹਰਤ੍। ਅਸਿਂ ਚ ਸੁਤ੍ਸਰੁਂ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸ਼ੈਕ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਭਾਲਾ ਲਿਆਇਆ।
ਅਭ੍ਯਪਿਞ੍ਚਤ੍ਤਤੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚ ਸਮੁਹਾਤਪਾਃ। ਨਾਰਦਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਲਂ ਚਾਸਿਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ ਧੌਮਯ ਤੇ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਲ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤ ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਭਿषੇਕਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਮਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਓਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।