ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਰਵੈਡੂਰ੍ਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ੁਭਾਵਰ੍ਤਾਞ੍ਛੁਭਾਞ੍ਛੁਕ੍ਤੀਃ ਸਿਂਹਲਾਃ ਸਮੁਪਾਹਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਪਤੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋ-ਪੱਖੀਆਂ, ਇਹ ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਲੋਕ ਲਿਆਏ।
ਸਮ੍ਭृਤਾਨ੍ਮਣਿਚੀਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਨ੍। ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾਸਵਾਨੁਗਃ। ਸ਼ਤਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਦਦਦ੍ਧਯਾਨਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍
ਗੂੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਰਾਜਾ ਚਿਤਰਰਥ ਗੰਧਰਵ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾਜਿਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਆਮ੍ਰਪਤ੍ਰਸਵਰ੍ਣਾਨਾਮਦਦਦ੍ਧੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਤੁੰਬੁਰੂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੌ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤੀ ਰਾਜਾ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ਼ੂਕਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਅਦਦਦ੍ਗਜਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਥ
ਕੌਰਵ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਸੂਅਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੌਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਰਾਟੇਨ ਤੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਬਲ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੁਪਾਹृਤੇ
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਭੇਟ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਲਿਆਏ।
ਪਾਂਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਮੁਦਾਨੋ ਰਾਜਾ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਗਜਾਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਰਾਜਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਪਾਂਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਵਮੁਦਾਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛਬੀਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਲਿਆਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਜਵਸਤ੍ਵੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਬਲਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ; ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਨ ਦਾਸੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਦਾਸਾਨਾਮਯੁਤਂ ਚੈਵ ਸਦਾਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖ ਦਾਸ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਗਜਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਥਾਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਛਬੀਹ ਹਾਥੀ ਜੋੜੇ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਮਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਦਦਦ੍ਗਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਰਥ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਆਪ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇ।
ਕृष੍ਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਪਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਨੰਜਯ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸੁਰਭੀਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਰਸਾਨ੍ਹੇਮਕੁਮ੍ਭਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਮਲਯਾਦ੍ਦਰ੍ਦੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਸਞ੍ਚਯਾਨ੍
ਚੰਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦੀ ਰਸ, ਤੇ ਮਲਯ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍। ਚੋਲਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਵਪਿ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨ ਲੇਭਾਤੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜੇ—ਪਰ ਚੋਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਮਿਲੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਰਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕੁਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਲਾਃ ਸਮੁਪਾਹਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਵੈਦੂਰੀ ਰਤਨ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੇਟੀਆਂ, ਇਹ ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਲੋਕ ਲਿਆਏ।
ਸਂਵृਤਾ ਮਣਿਚੀਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵਸ੍ਤਥਾ
ਸਨਮਾਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਭਗਤ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛ, ਹਰ ਜਾਤ ਦੇ, ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਜਨਮੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚਨ ਨਾਨਾਜਿਤਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਪਰ੍ਯਸ੍ਤ ਇਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕਈ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨੁਪਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षਾ ਮੇ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਭृਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯੇषਾਮਾਮਂ ਚ ਪਕ੍ਵਂ ਚ ਸਂਵਿਧਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੱਚਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਾਸ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯੁਤਂ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਸਸਾਦਿਨਃ। ਥਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਚਾਪਿ ਪਾਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ
ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮੀਯਮਾਣਮਾਂ ਚ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਹਸ੍ਵਨ ਏਵ ਚ
ਮਾਸ ਜੋ ਤੋਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਨਾਪੀਤਂ ਨਾਲਙ੍ਕृਤਮਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਖਾ, ਨਾ ਤਰਸਿਆ, ਨਾ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਨਾ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ। ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਾਸੀਕ ਏਕੈਕੋ ਯਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਰਿਤृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹ੍ਯਾਸ਼ਂਸਤ੍ਤ੍ਯਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉੱਥੇ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੀਹ ਨੌਕਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੁਕ੍ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਵਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਮਾਕੁਬ੍ਜਵਾਮਨਮ੍। ਅਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਖਾਣਾ ਚਾਹੇ ਨਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦ੍ਵੌ ਕਰੌ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ। ਸਾਮ੍ਬਨ੍ਧਿਕੇਨਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸਖ੍ਯੇਨਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਾਂਚਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ।
ਆਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਵੈ ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤਾਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਵਭृਥਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸੱਚੇ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਧृਤਿਮਨ੍ਤੋ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਂਸਤੇ
ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਲਜਜਾ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁੜਧਾਜ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।