ਚੌਣ੍ਡਿਕਾਸ਼੍ਚੌਦਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਮ੍ਪਤੇ। ਅਙ੍ਕਵਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਗਯੈਃ ਸਹ
ਚੌਂਡਿਕ, ਔਦਕ, ਤੇ ਸਾਲਵ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਅੰਕ, ਵੰਕ, ਯਵਨ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਤੇ ਗਯਾ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸੁਜਾਤਯਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਃ। ਆਹਾਰ੍षੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੈ
ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਲਿਆਏ।
ਵਙ੍ਕਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾ ਮਗਧਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਃ ਸਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਾਃ। ਦੁਕੂਲਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਚੈਵ ਪਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਵੰਕ, ਕਲਿੰਗ, ਮਗਧ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ ਤੇ ਪੁੰਡ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦਾ ਬਰੀਕ ਕਪੜਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ ਦਾ ਕਪੜਾ ਵੀ ਲਿਆਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਪਾਵृਤ੍ਤਾ ਨृਪਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨ ਚਾਗਮਨ੍। ਉਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਦ੍ਵਾਰ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਏ, ਉਹ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਟੈਕ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈषਾਦਨ੍ਤਾਨ੍ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਾਨ੍ਕੁਥਾਵृਤਾਨ੍। ਸ਼ੈਲਾਭਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਤਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਸਰਃ
ਹਲਕਾ ਵਕਰਾ ਦੰਦ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ, ਹਾਥੀ ਕਾਮਯਕ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਃ ਕੁਲੀਨਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਕੈਕੋ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸਬਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਸੌ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਵੈਦੇਹਕਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗੌਲੇਯਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਕਾਃ। ਮਰੁਕਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਦਰ੍ਦਾ ਭੌਮੇਯਾ ਨਟਨਾਟਕਾਃ
ਵੈਦੇਹ, ਪੁੰਡ, ਗੌਲੇ, ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ, ਮਰੁਕ, ਕਾਸ਼ਿਕ, ਦਰਦ, ਭੌਮ, ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ।
ਕਰ੍ਣਾਟਾਃ ਕਾਂਸ੍ਯਕੁਟ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਜਾਲਾਃ ਸਤੀਨਰਾਃ। ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵੇਰਾਸ੍ਤਙ੍ਕਣਾਃ ਸ਼षਾਃ
ਕਰਨਾਟ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਪਦਮਜਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕ, ਦੱਖਣ ਦੇ, ਪੁਲਿੰਦ, ਸ਼ਾਵੇਰ, ਤੰਕਣ ਤੇ ਸ਼ਸ਼ ਵੀ।
ਬਰ੍ਬਰਾ ਯਵਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਰ੍ਗਰਾਭੀਰਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਪਲ੍ਲਵਾਃ ਸ਼ਕਕਾਰੂਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬਕਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਬਰਬਰ, ਯਵਨ, ਗਰਗਰ, ਆਭੀਰ, ਪੱਲਵ, ਸ਼ਕ, ਕਾਰੂਸ਼, ਤੁੰਬਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਕ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਨਾਨਾਦਿਗਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਪਹृਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਰਵੈਡੂਰ੍ਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ੁਭਾਵਰ੍ਤਾਞ੍ਛੁਭਾਞ੍ਛੁਕ੍ਤੀਃ ਸਿਂਹਲਾਃ ਸਮੁਪਾਹਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਪਤੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋ-ਪੱਖੀਆਂ, ਇਹ ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਲੋਕ ਲਿਆਏ।
ਸਮ੍ਭृਤਾਨ੍ਮਣਿਚੀਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਨ੍। ਰਾਜਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਨਾਮ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾਸਵਾਨੁਗਃ। ਸ਼ਤਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਦਦਦ੍ਧਯਾਨਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍
ਗੂੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਰਾਜਾ ਚਿਤਰਰਥ ਗੰਧਰਵ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾਜਿਨਾਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਆਮ੍ਰਪਤ੍ਰਸਵਰ੍ਣਾਨਾਮਦਦਦ੍ਧੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਤੁੰਬੁਰੂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੌ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤੀ ਰਾਜਾ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ਼ੂਕਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਅਦਦਦ੍ਗਜਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਥ
ਕੌਰਵ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਸੂਅਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੌਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਰਾਟੇਨ ਤੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਬਲ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮੁਪਾਹृਤੇ
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਭੇਟ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਲਿਆਏ।
ਪਾਂਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਮੁਦਾਨੋ ਰਾਜਾ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਗਜਾਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਰਾਜਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਪਾਂਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਵਮੁਦਾਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛਬੀਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਲਿਆਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਜਵਸਤ੍ਵੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਬਲਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ; ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਜ੍ਞਸੇਨੇਨ ਦਾਸੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਦਾਸਾਨਾਮਯੁਤਂ ਚੈਵ ਸਦਾਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖ ਦਾਸ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਗਜਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਥਾਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਛਬੀਹ ਹਾਥੀ ਜੋੜੇ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਮਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਿਰੀਟਿਨਃ। ਅਦਦਦ੍ਗਜਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਦਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਰਥ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਆਪ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰੇ।
ਕृष੍ਣੋ ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਪਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਤਥੈਵ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਨੰਜਯ ਲਈ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸੁਰਭੀਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਰਸਾਨ੍ਹੇਮਕੁਮ੍ਭਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਮਲਯਾਦ੍ਦਰ੍ਦੁਰਾਚ੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਸਞ੍ਚਯਾਨ੍
ਚੰਦਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦੀ ਰਸ, ਤੇ ਮਲਯ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍। ਚੋਲਪਾਣ੍ਡ੍ਯਾਵਪਿ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨ ਲੇਭਾਤੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜੇ—ਪਰ ਚੋਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਮਿਲੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸਾਰਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕੁਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਲਾਃ ਸਮੁਪਾਹਰਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਵੈਦੂਰੀ ਰਤਨ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੇਟੀਆਂ, ਇਹ ਸਿੰਹਲ ਦੇ ਲੋਕ ਲਿਆਏ।
ਸਂਵृਤਾ ਮਣਿਚੀਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਯਾਮਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਤਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੁਕ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਉਪਾਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵਸ੍ਤਥਾ
ਸਨਮਾਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਭਗਤ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਗਚ੍ਛਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛ, ਹਰ ਜਾਤ ਦੇ, ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਜਨਮੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚਨ ਨਾਨਾਜਿਤਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਪਰ੍ਯਸ੍ਤ ਇਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕਈ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨੁਪਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षਾ ਮੇ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।