ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਤੈਲਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਗੁਡਾਨਪਿ ਸ ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਾਦੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕਟੈਰ੍ਨृਪਃ। ਏਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਦਦੌ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾਯ ਸਃ
ਉਹਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੁੜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਕੌਰਵਾਯ ਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਸਮਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਵਨਪਰ੍ਵਤੇ। ਕਰਂ ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਨਰਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਵਰ੍षੇਸੁ ਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਗਤਃ। ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨਾਨਾਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣੋ ਬਭੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਜਨ ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਆਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਮਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਯਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯਜ੍ਞਾਪ੍ਥੇ ਰਾਜਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਮਹਤੋ ਧਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਢੇਰ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੈਲੋਦਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਯੇ ਤੇ ਕੀਚਕਵੇਣੂਨਾਂ ਛਾਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਮੁਪਾਸਤੇ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਕੀਚਕ ਬਾਂਸਾਂ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਖषਾ ਏਕਾਸਨਾਦ੍ਯਰ੍ਹਾਃ ਪ੍ਰਦਰਾ ਦੀਰ੍ਘਵੇਣਵਃ। ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਤਙ੍ਕਣਾਃ ਪਰਤਙ੍ਕਣਾਃ
ਖਸ਼, ਜੋ ਇਕੋ ਥਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਪ੍ਰਦਰਾ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਦੀਰਘਵੇਣੂ, ਪਾਰਦਾ, ਕੁਲਿੰਦਾ, ਟੰਕਣਾ ਤੇ ਪਰਟੰਕਣਾ—
ਤਦ੍ਵੈ ਪਿਪੀਲਿਕਂ ਨਾਮ ਉਦ੍ਧृਤਂ ਯਤ੍ਪਿਪੀਲਿਕੈਃ। ਜਾਤਰੂਪਂ ਦ੍ਰੋਣਮੇਯਮਹਾਰ੍षੁਃ ਕੁਞ੍ਜਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਸੋਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਡ੍ਰੋਣਾਂ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਕृष੍ਣਵਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਚਮਰਾਞ੍ਛੁਕ੍ਲਵਾਲਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਨ੍। ਹਿਮਵਤ੍ਪੁष੍ਪਜਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਰਸਂ ਬਹੁ
ਉਹ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਰ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯੂਢਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਦਪਿ ਕੈਲਾਸਾਦੋषਧੀਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਸ਼੍ਚਰਾਜਾਨ ਆਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਪਹਾੜੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਕਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ।
ਯੇ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਗਿਰੇਰਨੁ। ਏਵਂਰੂਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਲੌਹਿਤ੍ਯਮਭਿਤਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੌਹਿਤਿਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹਨ—
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾ ਯੇ ਚ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ। ਚਨ੍ਦ੍ਨਾਗਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਨ੍ਕਮ੍ਬਲਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਾਤ ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ।
ਚਰ੍ਮਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਗਨ੍ਧਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਚ। ਕੈਰਾਤਕੀਨਾਮਯੁਤਂ ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ
ਉਹ ਚਮੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਕਿਰਾਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਲਿਆਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਰਮਣੀਯਾਰ੍ਥਾਨ੍ਦੂਰਗਾਨ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਨਿਚਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੋਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਲਿਆਏ।
ਬਲਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਕਾਪਵ੍ਯਾ ਦਰਦਾ ਦਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵੈ ਯਮਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਟੈਕ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ: ਕਾਪਵਿਆ, ਦਰਦ, ਦਰਵਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਯਮਕ ਵੀ।
ਔਦੁਮ੍ਬਰਾ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਗਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਗੌਰਕਾ ਹਂਸਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਔਦੁੰਬਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਨ; ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕੁਮਾਰ, ਗੌਰਕ ਤੇ ਹੰਸਕ ਵੀ।
ਸ਼ਿਬਿਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਯੌਧੇਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰਕੈਃ ਸਹ। ਵਸੁਤੇਯਾਃ ਸਮੌਲੇਯਾ ਦਾਹਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਮਾਲਵੈਃ
ਸ਼ਿਬੀ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਯੌਧੇ, ਰਾਜਪੁਤ ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੁਤੇਜ, ਸਮੌਲੇ, ਦਾਹ, ਖੁਦਰਕ ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵੀ।
ਚੌਣ੍ਡਿਕਾਸ਼੍ਚੌਦਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਮ੍ਪਤੇ। ਅਙ੍ਕਵਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਯਵਨਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਗਯੈਃ ਸਹ
ਚੌਂਡਿਕ, ਔਦਕ, ਤੇ ਸਾਲਵ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਅੰਕ, ਵੰਕ, ਯਵਨ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਤੇ ਗਯਾ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸੁਜਾਤਯਃ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਃ। ਆਹਾਰ੍षੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੈ
ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਲਿਆਏ।
ਵਙ੍ਕਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾ ਮਗਧਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਃ ਸਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਾਃ। ਦੁਕੂਲਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਚੈਵ ਪਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਵੰਕ, ਕਲਿੰਗ, ਮਗਧ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ ਤੇ ਪੁੰਡ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦਾ ਬਰੀਕ ਕਪੜਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ ਦਾ ਕਪੜਾ ਵੀ ਲਿਆਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਪਾਵृਤ੍ਤਾ ਨृਪਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਨ ਚਾਗਮਨ੍। ਉਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਦ੍ਵਾਰ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਏ, ਉਹ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਟੈਕ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈषਾਦਨ੍ਤਾਨ੍ਹੇਮਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਾਨ੍ਕੁਥਾਵृਤਾਨ੍। ਸ਼ੈਲਾਭਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਤਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਸਰਃ
ਹਲਕਾ ਵਕਰਾ ਦੰਦ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ, ਹਾਥੀ ਕਾਮਯਕ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਃ ਕੁਲੀਨਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਨ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਕੈਕੋ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸਬਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸ-ਦਸ ਸੌ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਵੈਦੇਹਕਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗੌਲੇਯਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਕਾਃ। ਮਰੁਕਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕਾ ਦਰ੍ਦਾ ਭੌਮੇਯਾ ਨਟਨਾਟਕਾਃ
ਵੈਦੇਹ, ਪੁੰਡ, ਗੌਲੇ, ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ, ਮਰੁਕ, ਕਾਸ਼ਿਕ, ਦਰਦ, ਭੌਮ, ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ।
ਕਰ੍ਣਾਟਾਃ ਕਾਂਸ੍ਯਕੁਟ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਜਾਲਾਃ ਸਤੀਨਰਾਃ। ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਃ ਪੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵੇਰਾਸ੍ਤਙ੍ਕਣਾਃ ਸ਼षਾਃ
ਕਰਨਾਟ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਪਦਮਜਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕ, ਦੱਖਣ ਦੇ, ਪੁਲਿੰਦ, ਸ਼ਾਵੇਰ, ਤੰਕਣ ਤੇ ਸ਼ਸ਼ ਵੀ।
ਬਰ੍ਬਰਾ ਯਵਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਰ੍ਗਰਾਭੀਰਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਪਲ੍ਲਵਾਃ ਸ਼ਕਕਾਰੂਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮ੍ਬਕਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਬਰਬਰ, ਯਵਨ, ਗਰਗਰ, ਆਭੀਰ, ਪੱਲਵ, ਸ਼ਕ, ਕਾਰੂਸ਼, ਤੁੰਬਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਕ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਨਾਨਾਦਿਗਭ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਪਹृਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।