ਬਲਾਦੂਰੁਗਮਾ ਰਾਜਨ੍ਗਣਿਤਂ ਚਾਰ੍ਬੁਦਂ ਮਯਾ। ਕੂਟੀਕृਤਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਨਿਭਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਰਬ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਗਿਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪਰਾਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘਾਨਸੀਨਨ੍ਯਾਨ੍ਯष੍ਟਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਕਾਰ੍ਪਸਮਾਵਿਕਂ ਮृਦੁ ਚਾਜਿਨਮ੍
ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਲੰਬੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ; ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਾ ਜੋ ਕਪਾਹ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਪਸ਼ੂ ਚਮੜਾ।
ਬਲਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਆਸਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ
ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਕੀਮਤੀ ਆਸਣ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਪਲੰਗ ਵੀ।
ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਜਦਨ੍ਤਮਯਾਨਿ ਚ। ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਹਯੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਃ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਿਤਾਨ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪਰਿਸ੍ਤੋਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਈਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਘਾਂ ਵਰਗੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ।
ਨਾਰਾਚਾਨਰ੍ਘਨਾਰਾਚਾਞ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਏਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਧਿਪੋ ਨृਪਃ
ਅਦੁੱਤੀ ਬਾਣ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞਸਦਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜਨ੍ਤੁਚੇਲਾਨ੍ਦ੍ਵਿਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਦੁਕੂਲਾਨ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁਤੀਆਂ ਕਪੜੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਕਾਂਸ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਭਾਣ੍ਡਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕੁਥਾਨਿ ਚ। ਏਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਦੌ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਮੁਦਾ
ਉਹਨੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਪੇਟੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਰਃ ਸਾਗਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਲਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਗੋਧੂਮਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਾਨਾਂ ਕੋਟਿਸਂਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਤੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਡ੍ਰੋਣਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੇਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਧ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਤੈਲਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੋਣਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਸੁਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਲ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਗੁਡਾਨਪਿ ਸ ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਾਦੂਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕਟੈਰ੍ਨृਪਃ। ਏਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਦਦੌ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਾਯ ਸਃ
ਉਹਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੁੜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮਾਗਤਾਃ। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਕੌਰਵਾਯ ਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ! ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਸਮਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਵਨਪਰ੍ਵਤੇ। ਕਰਂ ਤੁ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਨਰਃ ਸਪ੍ਤਸੁ ਵਰ੍षੇਸੁ ਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਗਤਃ। ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨਾਨਾਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣੋ ਬਭੌ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਜਨ ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਆਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਮਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਯਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯਜ੍ਞਾਪ੍ਥੇ ਰਾਜਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਮਹਤੋ ਧਨਸਞ੍ਚਯਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਢੇਰ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੈਲੋਦਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍। ਯੇ ਤੇ ਕੀਚਕਵੇਣੂਨਾਂ ਛਾਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਮੁਪਾਸਤੇ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਕੀਚਕ ਬਾਂਸਾਂ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਖषਾ ਏਕਾਸਨਾਦ੍ਯਰ੍ਹਾਃ ਪ੍ਰਦਰਾ ਦੀਰ੍ਘਵੇਣਵਃ। ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚ ਕੁਲਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਤਙ੍ਕਣਾਃ ਪਰਤਙ੍ਕਣਾਃ
ਖਸ਼, ਜੋ ਇਕੋ ਥਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਪ੍ਰਦਰਾ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਦੀਰਘਵੇਣੂ, ਪਾਰਦਾ, ਕੁਲਿੰਦਾ, ਟੰਕਣਾ ਤੇ ਪਰਟੰਕਣਾ—
ਤਦ੍ਵੈ ਪਿਪੀਲਿਕਂ ਨਾਮ ਉਦ੍ਧृਤਂ ਯਤ੍ਪਿਪੀਲਿਕੈਃ। ਜਾਤਰੂਪਂ ਦ੍ਰੋਣਮੇਯਮਹਾਰ੍षੁਃ ਕੁਞ੍ਜਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਸੋਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਡ੍ਰੋਣਾਂ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਕृष੍ਣਵਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਚਮਰਾਞ੍ਛੁਕ੍ਲਵਾਲਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਰਾਨ੍। ਹਿਮਵਤ੍ਪੁष੍ਪਜਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਰਸਂ ਬਹੁ
ਉਹ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਮਰ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਹਦ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯੂਢਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਦਪਿ ਕੈਲਾਸਾਦੋषਧੀਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ
ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੁਰੂ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਸ਼੍ਚਰਾਜਾਨ ਆਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਪਹਾੜੀ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਕਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ।
ਯੇ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾ ਹਿਮਵਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਗਿਰੇਰਨੁ। ਏਵਂਰੂਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਲੌਹਿਤ੍ਯਮਭਿਤਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੌਹਿਤਿਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹਨ—
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾ ਯੇ ਚ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਾਸਸਃ। ਚਨ੍ਦ੍ਨਾਗਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਨ੍ਕਮ੍ਬਲਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਾਤ ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ।
ਚਰ੍ਮਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਨਿ ਗਨ੍ਧਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਚ। ਕੈਰਾਤਕੀਨਾਮਯੁਤਂ ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ
ਉਹ ਚਮੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਕਿਰਾਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਵੀ ਲਿਆਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਰਮਣੀਯਾਰ੍ਥਾਨ੍ਦੂਰਗਾਨ੍ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਨਿਚਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂਭੂਰਿਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੋਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਲਿਆਏ।
ਬਲਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਕਾਪਵ੍ਯਾ ਦਰਦਾ ਦਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵੈ ਯਮਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਟੈਕ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ: ਕਾਪਵਿਆ, ਦਰਦ, ਦਰਵਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਯਮਕ ਵੀ।
ਔਦੁਮ੍ਬਰਾ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਗਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ। ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਗੌਰਕਾ ਹਂਸਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਔਦੁੰਬਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਨ; ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕੁਮਾਰ, ਗੌਰਕ ਤੇ ਹੰਸਕ ਵੀ।
ਸ਼ਿਬਿਤ੍ਰੈਗਰ੍ਤਯੌਧੇਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰਕੈਃ ਸਹ। ਵਸੁਤੇਯਾਃ ਸਮੌਲੇਯਾ ਦਾਹਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਮਾਲਵੈਃ
ਸ਼ਿਬੀ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਯੌਧੇ, ਰਾਜਪੁਤ ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੁਤੇਜ, ਸਮੌਲੇ, ਦਾਹ, ਖੁਦਰਕ ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵੀ।