ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੀਤਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹੀਨਪੌਰੁषਃ। ਨਾਮਰ੍षਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਸੋऽਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਕਮੀ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਾਧਾਰਣੀ ਵਿਭੋ। ਜ੍ਵਲਿਤਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਯੇਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਮ ਦੌਲਤ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੌਣੇਯ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਸ੍ਥਿਰੋऽਸ੍ਮਿ ਯੋऽਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਦੁਃਖਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਆਵਰ੍ਜਿਤਾ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਿ ਨੀਪਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਕੌਕੁਰਾਃ। ਕਾਰਸ੍ਕਾਰਾ ਲੋਹਜਙ੍ਘਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੀਪ, ਚਿਤ੍ਰਕ, ਕਕਉਕਰ, ਕਾਰਸਕਾਰ ਤੇ ਲੋਹਜੰਘਾ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਗਰਾਨੁਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਾਕਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ' ਸਮਝ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਸੌਂਪੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਮਰ੍ਘਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਪਰਃ ਪਾਰੋ ਨਾਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ—ਨਾ ਦੂਰ, ਨਾ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਮੇ ਹਸ੍ਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਸੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮਯਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਗृਗ੍ਯ ਦੂਰਾਹृਤਂ ਵਸੁ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਹੇ ਗ੍ਰਿਗਿਆ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਦੌਲਤ ਮੇਰੇ ਥੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਕृਤਾਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋਰਤ੍ਨੈਰ੍ਮਯੇਨ ਸ੍ਫਾਟਿਕਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਮੁਦਕਸ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਬਿੰਦੁਸਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀ ਝੀਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਨਲਿਨੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ऋਦ੍ਧਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਮੂਢ ਰਤ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਕੱਪੜਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤਾਣਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਂ ਪਾਤਯੇऽਹਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਭੀਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਇਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਪਤ੍ਨੇਨਾਵਹਾਸੋ ਮੇ ਸ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਭਾਰਤ
ਸਾਡਾ ਹਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮੇਵ ਵਾਪੀਂ ਜਲਜਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਸਮਾਂ ਤੋਯੇ ਪਤਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਫਿਰ, ਉਹੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਲਿਨੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤੀ ਮਨੋ ਮਮ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖਾਇਆ।
ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਜਲੇ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਰਾਜਨੋਦਿਤਾਃ। ਦਦੁਰ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਮੇऽਨ੍ਯਾਨਿ ਤਚ੍ਚ ਦੁਃਖਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਂ ਚ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਾਨਰੂਪਿਣਾ। ਅਭਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਭੂਯੋ ਲਲਾਟੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਇਕ ਕਲੇਸ਼ ਸੁਣੋ: ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਸਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਪਥਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਯਮਜੌ ਦੂਰਾਦਾਲੋਕ੍ਯਾਭਿਹਤਂ ਤਦਾ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਜਖਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਇਦ ਦ੍ਵਾਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਮਾ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਜਾ,' ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੇਤਿ ਚ। ਸਮ੍ਬੋਧ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਿਤ੍ਵਾ ਚ ਇਤੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ 'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਨਾਮਧੇਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੇ। ਯਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਨਸ੍ਤਪਤਿ ਤਚ੍ਚ ਮੇ
ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਮੈਂ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋਯਾਨਾਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਭਾਰਤ। ਆਹृਤਂ ਭੂਮਿਪਾਲੈਰ੍ਹਿ ਵਸੁ ਮੁਖ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜੋ ਖਜਾਨੇ ਮੈਂ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨ ਸੀ।
ਨਾਵਿਦਂ ਮੂਢਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਂ ਤਦਰੇਰ੍ਧਨਮ੍। ਫਲਤੋ ਭੂਮਿਤੋ ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਉਹ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੋ।
ਔਰ੍ਣਾਨ੍ਬੈਲਾਨ੍ਵਾਰ੍षਦਂਸ਼ਾਨ੍ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਜਿਨਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮ੍ਭੋਜਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬਹੂਨ੍
ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਉਨ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਭੇਡਾਂ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਬਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਚੋਲੇ ਤੇ ਖਾਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਕਲ੍ਮਾषਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ੁਕਨਾਸਿਕਾਨ੍। ਅष੍ਟ੍ਰਵਾਮੀਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਟਾਃ ਪੀਲੁਸ਼ਮੀਙ੍ਗੁਦੈਃ
ਤਿਤਤਿਰੀ ਤੇ ਕਲਮਾਸ਼ਾ ਨਸਲ ਦੇ, ਤੋਤਾ-ਨੱਕ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਪੀਲੂ, ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਇੰਗੁਦਾ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ।
ਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍। ਵਸਾਤਯੋऽਨ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਸ੍ਯਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਗੋਪ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਲਿਆਏ; ਹੋਰ ਧਨ ਤੇ ਸਮਾਨ ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕਮਣ੍ਡਲੂਨੁਪਾਦਾਯ ਜਾਤਰੂਪਮਯਞ੍ਛਿਵਾਨ੍। ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨਾ ਲਿਆਏ।
ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਜਨਸਂਵृਤਃ। ਤ੍ਰੈਖਰ੍ਵੋ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰੈਖਰਵਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਕੁਵਿਨ੍ਦੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕੁਵਿੰਦ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦਦੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਕਿਰੀਟਿਨੇ। ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤੋਯਜਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਭਰਾਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ, ਕਿਰੀਟਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸ਼ੰਖ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਕਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਰੁਚਿਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਚ ਪੂਜਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।