ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਵਾਸਵਾਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਤਦ੍ਦੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਮਹਾਕਵਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਖਾਇਆ; ਵਿਦੁਰ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾऽਹਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਵਿਦੁਰੋ ਵਾਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਵਿਦੁਰ, ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵृष੍ਣੀਨਾਮਰ੍ਚਿਤੋ ਨृਪ। ਤਦਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਦ੍ਯੂਤੇ ਭੇਦੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਧਵ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰਾਜੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੇਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯ
ਵਿਭਾਜਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਦਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਹੈ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਅਧੀਤਵਾਨ੍ਕृਤੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਲਾਲਿਤਃ ਸਤਤਂ ਗृਹੇ। ਭ੍ਰਾਤृਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਦਸਰੇ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਕਰਤਬੀ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ — ਵਿੰਦਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦ੍ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਪਰਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਨਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਫੀਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਭਾਸਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਯੇ ਚੋਪਭੋਗਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਦੁਃਖਕਰਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੀਤਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹੀਨਪੌਰੁषਃ। ਨਾਮਰ੍षਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਸੋऽਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਕਮੀ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਾਧਾਰਣੀ ਵਿਭੋ। ਜ੍ਵਲਿਤਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਯੇਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਮ ਦੌਲਤ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੌਣੇਯ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਸ੍ਥਿਰੋऽਸ੍ਮਿ ਯੋऽਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਦੁਃਖਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਆਵਰ੍ਜਿਤਾ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਿ ਨੀਪਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਕੌਕੁਰਾਃ। ਕਾਰਸ੍ਕਾਰਾ ਲੋਹਜਙ੍ਘਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੀਪ, ਚਿਤ੍ਰਕ, ਕਕਉਕਰ, ਕਾਰਸਕਾਰ ਤੇ ਲੋਹਜੰਘਾ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਗਰਾਨੁਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਾਕਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ' ਸਮਝ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਸੌਂਪੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਮਰ੍ਘਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਪਰਃ ਪਾਰੋ ਨਾਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ—ਨਾ ਦੂਰ, ਨਾ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਮੇ ਹਸ੍ਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਸੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮਯਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਗृਗ੍ਯ ਦੂਰਾਹृਤਂ ਵਸੁ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਹੇ ਗ੍ਰਿਗਿਆ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਦੌਲਤ ਮੇਰੇ ਥੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਕृਤਾਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋਰਤ੍ਨੈਰ੍ਮਯੇਨ ਸ੍ਫਾਟਿਕਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਮੁਦਕਸ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਬਿੰਦੁਸਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀ ਝੀਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਨਲਿਨੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ऋਦ੍ਧਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਮੂਢ ਰਤ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਕੱਪੜਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤਾਣਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਂ ਪਾਤਯੇऽਹਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਭੀਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਇਵਾਸ੍ਮਾਕਂ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਪਤ੍ਨੇਨਾਵਹਾਸੋ ਮੇ ਸ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਭਾਰਤ
ਸਾਡਾ ਹਾਲ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮੇਵ ਵਾਪੀਂ ਜਲਜਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਸਮਾਂ ਤੋਯੇ ਪਤਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਮੈਂ ਫਿਰ, ਉਹੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਲਿਨੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤੀ ਮਨੋ ਮਮ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖਾਇਆ।
ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਜਲੇ ਕਿਙ੍ਕਰਾ ਰਾਜਨੋਦਿਤਾਃ। ਦਦੁਰ੍ਵਾਸਾਂਸਿ ਮੇऽਨ੍ਯਾਨਿ ਤਚ੍ਚ ਦੁਃਖਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਂ ਚ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਨ੍ਯਦ੍ਵਦਤੋ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਾਨਰੂਪਿਣਾ। ਅਭਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਭੂਯੋ ਲਲਾਟੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਇਕ ਕਲੇਸ਼ ਸੁਣੋ: ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਸਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਪਥਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਯਮਜੌ ਦੂਰਾਦਾਲੋਕ੍ਯਾਭਿਹਤਂ ਤਦਾ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਣੀਤਾਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ
ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਜਖਮੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਇਦ ਦ੍ਵਾਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਮਾ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਜਾ,' ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੇਤਿ ਚ। ਸਮ੍ਬੋਧ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸਿਤ੍ਵਾ ਚ ਇਤੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ 'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਨਾਮਧੇਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਮੇ। ਯਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਨਸ੍ਤਪਤਿ ਤਚ੍ਚ ਮੇ
ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਮੈਂ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।