ਨ ਵਾਚ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸਾਯੋ ਮੇ ਵਿਦੁਰੈਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯੇਨੈਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਵਿਦੁਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨੇਦਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਆਪਗੇਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, 'ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਕਥਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਮੇ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਹ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪਾਇਆ?
ਕੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ੍ਤਾਰਾ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਕੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਮੋਦਨ੍ਤ ਕੇ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਨ੍
ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ?
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜ। ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਿਜਨੇ ਪੁਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਲਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ। ਨ ਹ੍ਯਸੌ ਸੁਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰਹਿਤਂ ਨੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਜੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਵਿਦੁਰ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਸੁਝੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ।
ਹਿਤਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਦੁਰੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਵਾਸਵਾਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਤਦ੍ਦੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਮਹਾਕਵਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਖਾਇਆ; ਵਿਦੁਰ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾऽਹਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਵਿਦੁਰੋ ਵਾਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਵਿਦੁਰ, ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵृष੍ਣੀਨਾਮਰ੍ਚਿਤੋ ਨृਪ। ਤਦਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਦ੍ਯੂਤੇ ਭੇਦੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਧਵ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰਾਜੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੇਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯ
ਵਿਭਾਜਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਦਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਹੈ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਅਧੀਤਵਾਨ੍ਕृਤੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਲਾਲਿਤਃ ਸਤਤਂ ਗृਹੇ। ਭ੍ਰਾਤृਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਦਸਰੇ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਕਰਤਬੀ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ — ਵਿੰਦਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦ੍ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਪਰਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਨਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਫੀਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਭਾਸਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਯੇ ਚੋਪਭੋਗਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਦੁਃਖਕਰਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੀਤਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹੀਨਪੌਰੁषਃ। ਨਾਮਰ੍षਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਸੋऽਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੀ ਕਮੀ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਾਧਾਰਣੀ ਵਿਭੋ। ਜ੍ਵਲਿਤਾਮੇਵ ਕੌਨ੍ਯੇਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਮ ਦੌਲਤ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੌਣੇਯ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਸ੍ਥਿਰੋऽਸ੍ਮਿ ਯੋऽਹਂ ਜੀਵਾਮਿ ਦੁਃਖਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਢਿੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਆਵਰ੍ਜਿਤਾ ਇਵਾਭਾਨ੍ਤਿ ਨੀਪਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਕੌਕੁਰਾਃ। ਕਾਰਸ੍ਕਾਰਾ ਲੋਹਜਙ੍ਘਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨੀਪ, ਚਿਤ੍ਰਕ, ਕਕਉਕਰ, ਕਾਰਸਕਾਰ ਤੇ ਲੋਹਜੰਘਾ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮਵਤ੍ਸਾਗਰਾਨੁਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਾਕਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਗਏ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਪਰਿਗ੍ਰਹੇ
ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ' ਸਮਝ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਸੌਂਪੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਾਮਰ੍ਘਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਪਰਃ ਪਾਰੋ ਨਾਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ—ਨਾ ਦੂਰ, ਨਾ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਮੇ ਹਸ੍ਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਸੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ। ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਮਯਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਗृਗ੍ਯ ਦੂਰਾਹृਤਂ ਵਸੁ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਹੇ ਗ੍ਰਿਗਿਆ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਦੌਲਤ ਮੇਰੇ ਥੱਕ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਕृਤਾਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋਰਤ੍ਨੈਰ੍ਮਯੇਨ ਸ੍ਫਾਟਿਕਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਮੁਦਕਸ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਬਿੰਦੁਸਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀ ਝੀਲ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਨਲਿਨੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ऋਦ੍ਧਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਮੂਢ ਰਤ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਕੱਪੜਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਤਾਣਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।