ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰਤ੍ਨੈਸ੍ਤਾਂ ਤਕ੍ਸ਼੍ਣ ਆਨਾਯ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸੁਕृਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯਤ ਮੇऽਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਾਰੀਗਰ ਉਸਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕੀ। ਫ਼ੌਰਨ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣ।
ਦੂਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਵਿਦੁਰਾਯ ਵੈ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯਨ ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਦ੍ਯੂਤੇ ਦੋषਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦਕृष੍ਯਤ
ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੂਏ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਲਿਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਖਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਗ੍ਰਜਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਮਿਮਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭੇਦੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੂਤਹੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜੂਏ ਕਰਕੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮੇ ਕਲਹੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਦਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਜੇ ਰੱਬ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪਿ ਹਿਤਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਹਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਫਾਇਦੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲਾ—
ਮਯਿ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨਯੋ ਦੈਵਵਿਹਿਤੋ ਨ ਕਥਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਡ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਾਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਯੈਰ੍ਵਾਤਸਮੈਰ੍ਜਵੇ। ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਦ੍ਯੈਵ ਸਮਾਨਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਨ ਵਾਚ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸਾਯੋ ਮੇ ਵਿਦੁਰੈਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯੇਨੈਤਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਵਿਦੁਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨੇਦਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਆਪਗੇਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, 'ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਕਥਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤਨ੍ਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਮੇ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਹ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪਾਇਆ?
ਕੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸ੍ਤਾਰਾ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਕੇ ਚੈਨਮਨ੍ਵਮੋਦਨ੍ਤ ਕੇ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਨ੍
ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ?
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜ। ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਿਜਨੇ ਪੁਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਲਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ। ਨ ਹ੍ਯਸੌ ਸੁਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰਹਿਤਂ ਨੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਜੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਵਿਦੁਰ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਸੁਝੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ।
ਹਿਤਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਦੁਰੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾषਤੇ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਵਾਸਵਾਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਤਦ੍ਦੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਮਹਾਕਵਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਖਾਇਆ; ਵਿਦੁਰ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾऽਹਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਵਿਦੁਰੋ ਵਾਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਵਿਦੁਰ, ਤੇਜ਼ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਵੋ ਵਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵृष੍ਣੀਨਾਮਰ੍ਚਿਤੋ ਨृਪ। ਤਦਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਦ੍ਯੂਤੇ ਭੇਦੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਧਵ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰਾਜੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੂਏ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੇਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯ
ਵਿਭਾਜਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਦਵੀ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਹੈ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਅਧੀਤਵਾਨ੍ਕृਤੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਲਾਲਿਤਃ ਸਤਤਂ ਗृਹੇ। ਭ੍ਰਾਤृਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਦਸਰੇ ਕਿਂ ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਕਰਤਬੀ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ — ਵਿੰਦਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦ੍ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਪਰਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਨਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਫੀਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਹਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਭਾਸਿ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਯੇ ਚੋਪਭੋਗਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਦੁਃਖਕਰਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।