ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਞ੍ਜਤਾਂ ਸਦਾ। ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਧ੍ਮਾਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸਃ
ਜਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੱਜਦਾ ਸੀ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਣਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਸ਼੍ਰੌषਂ ਤਤੋ ਰੋਮਾਣਿ ਮੇऽਹृषਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਜਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕੀਰ੍ਣਮੁਪਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੈਰਿਵਾਮਲਾ
ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਆਏ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹ ਸਭਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੁੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੁਪਾਦਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਵੈ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਆਏ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਮਹੀਪਾਲਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪਰਿਵੇषਕਾਃ। ਨ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਾਪਿ ਯਾ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਜਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਰਾਜੇ ਵਪਾਰੀ ਵਾਂਗ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਕੋਲ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਰਮਿਕ੍ਰਾਮਹਮ੍। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਨ ਪਰਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ਮੋ ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਅਰੀਨ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਾਯਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਵਾ ਹਤਃ ਪਰੈਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਮੇ ਕਿਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਵਯਂ ਹਿ ਸ੍ਥਿਤਵृਦ੍ਧਯਃ
ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਓਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਯਾਮੇਤਾਮਤੁਲਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਤਸ੍ਯਾਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੁਪਾਯਂ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਹਮਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਭਿਜ੍ਞੋऽਸ੍ਮਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਭਾਰਤ। ਹृਦਯਜ੍ਞਃ ਪਣਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਦੇਵਨੇ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ; ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਅ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਦੇਵਿਤੁਮ੍। ਆਹੂਤਸ਼੍ਚੈष੍ਯਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਹ੍ਵਯਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਖੇਡਣਾ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜੂਆ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਤਂ ਤਂ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਪਟਂ ਵਿਭੋ। ਆਨਯਾਮਿ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਚੋਪਾਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਠੱਗੀ ਵਰਤ ਕੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਜੂਆ ਲਈ ਬੁਲਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਪਦਾਨ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਫ਼ੌਰਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਅਯਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਹਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਵਿਤ੍। ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜੂਆ ਰਾਹੀਂ ਹਥਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸਨੇ। ਤੇਨ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਕਮਤ ਹੇਠ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍। ਉਭਯੋਟਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਫੈਸਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾऽਸੌ ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸਮੇष੍ਯਤਿ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰਿष੍ਯੇऽਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਕਸ਼ੱਤਾ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹਟ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਯਿ ਮृਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰੇਣ ਸੁਖੀ ਭਵ। ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਕਿਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ।। ਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨ ਉਵਾਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਂਗੇ?
ਆਰ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਯੋਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਥੂਣਾਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬृਹਤੀਂ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸਭਾਂ ਮਮ। ਮਨੋਰਮਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਮਾਸ਼ੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਃ
ਕਾਰੀਗਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤੰਭ ਤੇ ਸੌ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰਤ੍ਨੈਸ੍ਤਾਂ ਤਕ੍ਸ਼੍ਣ ਆਨਾਯ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸੁਕृਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯਤ ਮੇऽਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਾਰੀਗਰ ਉਸਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕੀ। ਫ਼ੌਰਨ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣ।
ਦੂਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਵਿਦੁਰਾਯ ਵੈ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯਨ ਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਦ੍ਯੂਤੇ ਦੋषਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦਕृष੍ਯਤ
ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜੂਏ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਲਿਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਖਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਗ੍ਰਜਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣਾਵਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਮਿਮਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਭੇਦੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੂਤਹੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜੂਏ ਕਰਕੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮੇ ਕਲਹੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਦਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਜੇ ਰੱਬ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪਿ ਹਿਤਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਹਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਫਾਇਦੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲਾ—
ਮਯਿ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਭੀष੍ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨਯੋ ਦੈਵਵਿਹਿਤੋ ਨ ਕਥਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਡ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਾਈ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਯੈਰ੍ਵਾਤਸਮੈਰ੍ਜਵੇ। ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਦ੍ਯੈਵ ਸਮਾਨਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।