ਦੇਵਨਾਮਿਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਚਿ ਬਦ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਦੀਨ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਤ੍ਤਾਤ ਨਿਖਿਲਾਂ ਨਃ ਕੁਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਵਾਸਵੋ ਯਥਾ। ਵਿਵਿਧੈਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ; ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਨਿਗਮਂ ਛਨ੍ਦਃ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਧੀਤੀ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਕਰਣੈਃ ਕृਪਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਆਖਿਆ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਛੰਦ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦਸ ਵਿਆਕਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ।
ਹਲਾਯੁਧਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਾਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕਿਮੁ ਸ਼ੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਹਲਾਯੁਧ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦਸ਼ਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਬਹੁ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ਭੁਞ੍ਜਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਖਾਣ-ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਭਾਗਨ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯੇ ਚਾਹਂ ਯਥਾ ਕੁਪੁਰੁषਸ੍ਤਥਾ। ਅਮਰ੍षਂ ਧਾਰਯੇ ਚੋਗ੍ਰਂ ਨਿਨੀषੁਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਾੜੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਰੰਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮਰ੍षਣਃ ਸ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੀਰਭਿਭੂਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਜਾਨ੍ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੰਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਭਿਮਾਨਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਭਯੇ ਚੋਭੇ ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਨਾਸ਼੍ਨੁਤੇ ਮਹਤ੍
ਸੰਤੋਖ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ; ਦਇਆ ਤੇ ਡਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠੇਰੇ। ਅਤਿਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਵਿਵਰ੍ਣਕਰਣੀਂ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੌਲਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕੌਂਤੇਯ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜਲਨ ਮੇਰੀ ਫਿਕੀਅਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨृਦ੍ਵ੍ਯਤੋਤ੍ਮਾਨਂ ਹੀਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚ। ਅਦृਸ਼੍ਯਾਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਟਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਕੌਂਤੇਯ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਵਿਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੀਨਸ਼੍ਚ ਹਰਿਮਃ ਕृਸ਼ਃ। ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਫਿਕਾ, ਉਦਾਸ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹਾਂ; ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗ੍ਰਹਸਥ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ...
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਾਸੀਕ ਏਕੈਕੋ ਯਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੀਹ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਰਧਵ ਰੇਤਸ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦਲੀਮृਗਮੋਕਾਨਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਯਾਮਾਰੁਣਾਨਿ ਚ। ਕਾਮ੍ਭੋਜਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਨਪਿ ਕਮ੍ਬਲਾਨ੍। ਗਜਯੋषਿਦ੍ਗਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਦਲੀ, ਮ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਮੋਕਾ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਸਲੇਟੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਬਲਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਭੇਜੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਸ਼ਤਂ ਚੋष੍ਟ੍ਰਵਾਮੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਸਮੇਤਾ ਹਿ ਨृਪਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਊਠਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਊਠ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਆਪਣਾ ਟੈਕਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਆਹਰਨ੍ਕ੍ਰਤੁਮੁਖ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੰਤੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਸ ਮਹਾਂ ਯਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਿਆਏ।
ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤਾਦृਗ੍ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਾਦृਗ੍ਧਨਾਗਮੋ ਯਜ੍ਞੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਐਸਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯਗ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਅਸਤ੍ਯਂ ਚੇਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਞ੍ਜਯਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ'। ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧਨੌਘਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਹਂ ਨृਪ। ਸ਼ਰ੍ਮ ਨੈਵਾਭਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਟਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਗੋਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ। ਤ੍ਰਿਖਰ੍ਵਂ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਰਿਤਾਃ
ਜਟਾਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਟੈਕਸ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਰੋਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕਮਣ੍ਡਲੂਨੁਪਾਦਾਯ ਜਾਤਰੂਪਮਯਾਞ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍। ਤ੍ਰੈਖਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਲੇਭਿਰੇऽਥ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸੁੱਚੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਯਥੈਵ ਮਧੁ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਮਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਟਃ। ਤਦਸ੍ਮੈ ਕਾਂਸ੍ਯਮਾਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵਾਰੁਣਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਧੂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਮਾਦਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਭਿषਿਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਰੁਕ੍ਮਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਹੁਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਵਰਰੂਪਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਵਰਗਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ; ਜੋ ਇਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਥੈਵ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਾਤ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ। ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨੋ ਦਣ੍ਡਮਾਜਹਾਰਾਮਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ; ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਗਿਆ ਤੇ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਬੇਹੱਦ ਦੌਲਤ ਲਿਆਇਆ।
ਕृਤਾਂ ਬੈਨ੍ਦੁਸਰੈ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਮਯੇਨ ਸ੍ਫਾਟਿਕਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਨਲਿਨੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਮੁਦਕਸ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਝੀਲ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਹਸਨ੍ਮਾਂ ਵृਕੋਦਰਃ। ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ਼੍ਚ ਸਭਾਪਾਲਾ ਜਹਸੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਚਕਾਇਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ, ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ।
ਪਿਤ੍ਰੋਰਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਮ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਂ ਘਾਤਯੇਯਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ।
ਸਪਤ੍ਨੇਨਾਪਹਾਸੋ ਹਿ ਸ ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਭਾਰਤ
ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।