ਪ੍ਰਿਯਕृਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ। ਦੀਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਪੀਲਾ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਨ ਵੈ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸਮ੍ਯਗਸਹ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਭਵਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਚ੍ਛੋਕਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਸਹਿਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਹੂਯਂ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਕृਤੋਮੂਲਂ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮਯਾ ਸੋऽਰ੍ਥੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਵਰ੍ਣਂ ਹਰਿਮਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਤਵ ਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਫਿਕਾ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਚਰਨ੍ਤਿ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਆਚ੍ਛਾਦਯਸਿ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਨਸ਼੍ਨਾਸਿ ਪਿਸ਼ਿਤੌਦਨਮ੍। ਆਜਾਨੇਯਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਃ ਕੇਨਾਸਿ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈਂ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਫਿਕਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵਿਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀਮਤੀ ਵਿਛੋਣੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਖੇਡ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਵੀ ਹਨ।
ਦੇਵਨਾਮਿਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਚਿ ਬਦ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਦੀਨ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਤ੍ਤਾਤ ਨਿਖਿਲਾਂ ਨਃ ਕੁਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਵਾਸਵੋ ਯਥਾ। ਵਿਵਿਧੈਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ; ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਨਿਗਮਂ ਛਨ੍ਦਃ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਧੀਤੀ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਕਰਣੈਃ ਕृਪਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਆਖਿਆ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਛੰਦ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦਸ ਵਿਆਕਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ।
ਹਲਾਯੁਧਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਾਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕਿਮੁ ਸ਼ੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਹਲਾਯੁਧ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦਸ਼ਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਬਹੁ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ਭੁਞ੍ਜਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਖਾਣ-ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਭਾਗਨ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯੇ ਚਾਹਂ ਯਥਾ ਕੁਪੁਰੁषਸ੍ਤਥਾ। ਅਮਰ੍षਂ ਧਾਰਯੇ ਚੋਗ੍ਰਂ ਨਿਨੀषੁਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਾੜੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਰੰਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮਰ੍षਣਃ ਸ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੀਰਭਿਭੂਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਜਾਨ੍ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੰਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਭਿਮਾਨਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਭਯੇ ਚੋਭੇ ਯੈਰ੍ਵृਤੋ ਨਾਸ਼੍ਨੁਤੇ ਮਹਤ੍
ਸੰਤੋਖ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ; ਦਇਆ ਤੇ ਡਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠੇਰੇ। ਅਤਿਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਵਿਵਰ੍ਣਕਰਣੀਂ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਦੌਲਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਕੌਂਤੇਯ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜਲਨ ਮੇਰੀ ਫਿਕੀਅਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨृਦ੍ਵ੍ਯਤੋਤ੍ਮਾਨਂ ਹੀਯਮਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਚ। ਅਦृਸ਼੍ਯਾਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵੋਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਟਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਕੌਂਤੇਯ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਵਿਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੀਨਸ਼੍ਚ ਹਰਿਮਃ ਕृਸ਼ਃ। ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਫਿਕਾ, ਉਦਾਸ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹਾਂ; ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗ੍ਰਹਸਥ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ...
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਾਸੀਕ ਏਕੈਕੋ ਯਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍। ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੀਹ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਰਧਵ ਰੇਤਸ ਵਾਲੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਦਲੀਮृਗਮੋਕਾਨਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਯਾਮਾਰੁਣਾਨਿ ਚ। ਕਾਮ੍ਭੋਜਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਨਪਿ ਕਮ੍ਬਲਾਨ੍। ਗਜਯੋषਿਦ੍ਗਵਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਦਲੀ, ਮ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਮੋਕਾ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਸਲੇਟੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਬਲਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਭੇਜੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੀ ਭੇਜੇ।
ਸ਼ਤਂ ਚੋष੍ਟ੍ਰਵਾਮੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਰਾਜਨ੍ਯਾ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਸਮੇਤਾ ਹਿ ਨृਪਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਊਠਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਊਠ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ, ਆਪਣਾ ਟੈਕਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਆਹਰਨ੍ਕ੍ਰਤੁਮੁਖ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕੰਤੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਸ ਮਹਾਂ ਯਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਿਆਏ।
ਨ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਧਿ ਮਯਾ ਤਾਦृਗ੍ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯਾਦृਗ੍ਧਨਾਗਮੋ ਯਜ੍ਞੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਤਾਂ ਐਸਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯਗ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਅਸਤ੍ਯਂ ਚੇਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਞ੍ਜਯਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ'। ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਧਨੌਘਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਹਂ ਨृਪ। ਸ਼ਰ੍ਮ ਨੈਵਾਭਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਝੂਠ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।