ਅਹਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਜੁषਸ੍ਵ ਚ
ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।
ਅਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਸੁਹृਦਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵਿਜੇਤੁਂ ਤੇ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਤੁਲ
ਜੇ ਉਹ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਮਾਮਾ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਦੇਵਿਤੁਮ੍। ਸਮਾਹੂਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਦੇਵਨੇ ਕੁਸ਼ਲਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਸਮਾਹ੍ਵਯ
ਮੈਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਕੌਰਵ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੂੰ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਓ।
ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਕੁਸ਼ਲੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਦਾਸ੍ਯੇऽਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨਿਵੇਦਯ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਜੇष੍ਯੇ ਤਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਦੱਸ; ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਾ ਦਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਰੁਮੁਖ੍ਯਾਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਸੌਬਲ। ਨਿਵੇਦਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਸੌਬਲ, ਤੂੰ ਹੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਭੂਯ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। `ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਸੁਸਂਯੁਤਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਤੇਨ ਸਃ। ਵਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਦृਢਂ ਹृਦਿ ਚਕਾਰ ਹ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਦੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਈ।
ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਚਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਕृਤ੍। ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਹਿ ਨृਪਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ—
ਪ੍ਰਿਯਕृਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ। ਦੀਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਪੀਲਾ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਪਤਲਾ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਨ ਵੈ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸਮ੍ਯਗਸਹ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਭਵਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਚ੍ਛੋਕਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਸਹਿਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਹੂਯਂ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਕृਤੋਮੂਲਂ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮਯਾ ਸੋऽਰ੍ਥੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ; ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਵਰ੍ਣਂ ਹਰਿਮਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਤਵ ਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਫਿਕਾ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਚਰਨ੍ਤਿ ਤਵਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਆਚ੍ਛਾਦਯਸਿ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਨਸ਼੍ਨਾਸਿ ਪਿਸ਼ਿਤੌਦਨਮ੍। ਆਜਾਨੇਯਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਃ ਕੇਨਾਸਿ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈਂ, ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਫਿਕਾ ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਵਿਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੀਮਤੀ ਵਿਛੋਣੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਖੇਡ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਵੀ ਹਨ।
ਦੇਵਨਾਮਿਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਚਿ ਬਦ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ ਦੀਨ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਤ੍ਤਾਤ ਨਿਖਿਲਾਂ ਨਃ ਕੁਲਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵੀ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਵਾਸਵੋ ਯਥਾ। ਵਿਵਿਧੈਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ; ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਨਿਗਮਂ ਛਨ੍ਦਃ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਧੀਤੀ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਕਰਣੈਃ ਕृਪਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਆਖਿਆ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਛੰਦ, ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦਸ ਵਿਆਕਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਨਾਲ।
ਹਲਾਯੁਧਾਤ੍ਕृਪਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਦਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਾਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕਿਮੁ ਸ਼ੋਚਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਹਲਾਯੁਧ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਪृਥਗ੍ਜਨੈਰਲਭ੍ਯਂ ਯਦਸ਼ਨਾਚ੍ਛਾਦਨਂ ਬਹੁ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ਭੁਞ੍ਜਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਖਾਣ-ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞ ਸ਼ੋਕਮੂਲਮਿਦਂ ਕਥਮ੍। ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਞ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਭਾਗਨ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਃ। ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਾਚ੍ਛਾਦਯੇ ਚਾਹਂ ਯਥਾ ਕੁਪੁਰੁषਸ੍ਤਥਾ। ਅਮਰ੍षਂ ਧਾਰਯੇ ਚੋਗ੍ਰਂ ਨਿਨੀषੁਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਾੜੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਰੰਜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਮਰ੍षਣਃ ਸ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੀਰਭਿਭੂਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਜਾਨ੍ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੰਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।