ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰੰਗਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਨੇਕਾਗ੍ਨਃ ਸਭਾਮੇਕੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮਨੁਪਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ੍ਸੁਬਲਜਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਾਗ੍ਰਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਕृਤੋਮੂਲਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲ ਪਿਆ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਜਿਤਾਮਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਥ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਤੁਲ। ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵੇषੁ ਤਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਤੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਯੇ ਤੋਯਮਿਵਾਲ੍ਪਕਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਮਾਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵੇਖ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋਤ੍ਥੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਨ੍ਤੋऽਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਲਗਾਈ ਅੱਗ ਨੇ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਲਈ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਥਾऽਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ, ਜੇਕਰਚੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾਹਿ ਰਤ੍ਨਨ੍ਯਾਦਾਯ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਨृਪਾ ਨृਪਮ੍। ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਕੌਨ੍ਯੇਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਕਰਪ੍ਰਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦਹ੍ਯਾਮਿ ਨ ਤਥੋਚਿਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਘਰ ਆਈ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਹ੍ਨਿਮੇਵ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਵਿषਮ੍। ਅਪੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਪੁਮਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਵਵਾਨ੍। ਸਪਤ੍ਨਾਨृਦ੍ਧ੍ਯਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਨਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦਿਲੇਰ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੋऽਹਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ਨਾਪੁਮਾਨਪਿ। ਯੋऽਹਂ ਤਾਂ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਗਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਾ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਰਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਰਦ ਨਹੀਂ—ਜੋ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਐਸੀ ਸ਼ਾਨ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਮਤ੍ਤਾਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍। ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਦृਸ਼ਃ ਕੋ ਨ ਸਂਞ੍ਜ੍ਵਰੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾਹ ਸੜੇ?
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਕ ਏਵਾਹਂ ਤਾਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਸਹਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਾਮਹਤਾਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ—ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਸੌਬਲ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਵृਦ੍ਧੋऽਪ੍ਸ੍ਵਿਵ ਪਙ੍ਗਜਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੌਂਡੇ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ।
ਨ ਦੈਵਂ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸੁਮਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਯਤਿ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚਾਵਹਾਸਂ ਤਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯੇ ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਰਾਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਮਰ੍षਂ ਚ ਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਨ ਤੇऽਮਰ੍षਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਭਾਗਧੇਯਾਨਿ ਹਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਸਦਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੈਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਰੰਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਂ ਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਅਨੇਕੈਰਭ੍ਯੁਪਾਯੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼ਕਿਤਾਃ ਪੁਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਆਰਬ੍ਧਾ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਭਗਧੇਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ। `ਉਤ੍ਸਾਹਵਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषਾ ਨਾਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਲੋਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ਼੍ਚ ਸੁਤੈਃ ਸਹ। ਸਹਾਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਥੀ ਬਣੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚਾਨਭਿਭੂਤਾਰ੍ਥੈਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੋਂਸ਼ਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਵਿਵृਦ੍ਧਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਲੈ ਲਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਧਨਞ੍ਜਯੇਨ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ। ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਅਖੁੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਤੇਨ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਖ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਕृਤਾ ਵਸ਼ੇ ਮਹੀਪਾਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਅਗ੍ਨਿਦਾਹਾਨ੍ਮਯਂ ਚਾਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਦਾਨਵਮ੍। ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਯਸਾਚੀ, ਉਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਬਣਵਾਇਆ।